امتیاز دهی امتیاز دهی امتیاز دهی
امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی
1394081112
دوشنبه 11 آبان 1394 و ساعت 12:56:24
سایت خبری تئاتر - درباره نمایش « هتلی‌­ها» / ما دهه شصتی‌­ها

به کارگردانی «حمیدرضا آذرنگ»

سایت خبری تئاتر - درباره نمایش « هتلی‌­ها» / ما دهه شصتی‌­ها

.

هتلی­‌ها بازگوکننده­ شرایطی است که افراد با تمام ترس­‌ها و تشویش­‌هایشان، اتمیزه­ شده و به دانه‌­های تسبیحی مشابه شده‌­اند که هیچ ریسمان واحدی به بند نمی­‌کشدشان. آن­ها بیش از هر چیز نیاز دارند تا در خانهِ خود، جایی که هیچ گفتار انقیادآوری آن را محدود نکرده باشد، زندگی کنند.

 

سایت خبری تئاتر / هاله میرمیری: با خوانشی نشانه‌­شناسانه و مبتنی بر ایده­‌های زبانی می­‌توان به سراغ اثر آذرنگ رفت و متوجه آن شد که هسته­ اصلی ملودرام آن بر چه ساز و کاری سوار است. فضای رئال نمایش وی، همزمان محیط داخلی دو آپارتمان مجزا و البته سوار بر هم- یکی متعلق به اواخر دهه شصت و دیگری حاضر در زمان حال را بازنمایی می­‌کند که هر کدام روایت و داستانی متفاوت و مربوط به هم دارند

راست می­‌گوید براهنی هنگامی که می­‌نویسد:« دهه شصت نگذشته است. دهه شصت نمی‌­گذرد. دهه شصت با من می‌­ماند.»دهه­ 60 برای تمام کسانی که آن را از سر گذراندند، دهه­‌ای چالش­زا و متناقض‌نماست؛ دهه‌­ای است که محتوای درون آن با انواع و اقسام احساسات و مدلول­‌های ضد و نقیض پر می‌­شود و ما، آن­هایی که این سال­‌های کش‌­آمده را از سر گذرانده‌­ایم، نمی‌­دانیم این احساسات متناقض از کجا آمده‌­اند. به ­خودمان می­‌آییم و می­‌بینیم که ترس را در کنار تعصب، اندوه را دوشادوش شادی، مهر را توامان با تنفر، در یک بسته­ احساسی واحد قرار داده­‌ایم، خود را به آن متعلق می‌­دانیم و نامش را گذاشته‌ایم« ما؛ دهه­ی شستی­‌ها». این دهه برای تمام جوانان بیست و سی سالهِ متولد در آن، چونان میل غریب و ناشناخته­‌ای است که همزمان منبع ترس و گریز و جایگاهی برای پناه گرفتن در آن است.

«این‌نسل‌جوان بی‌سن نشان می‌­دهد که دهه شصت فقط یک دهه‌ نیست؛ یک دهه است به اضافه صد دهه، دویست دهه، چرا که هیچ دهه‌­ای تنها نیست.»

 با اتکا به مواضع نسلی موجود در همین دهه است که بسیاری از  جوانان متولد شده در آن، رفتار نسل بعد از خود را به سخره می­‌گیرند و به میانجی وحشت­‌های موجود در همین دهه – وحشت‌­هایی برآمده از جنگی هشت ساله و تغییرات ایدئولوژیک و ساختاری پس از انقلاب اسلامی- است که شادی­­‌های کوچک امروزین آنها دیری نمی‌­پاید و از میان می‌­رود. دهه­ شصت اما هر چه باشد در اصل ماجرا برای متولدین‌­اش فرقی نمی‌­کند. با مشاهده­ای دقیق و با یک حساب سرانگشتی می‌­توان دید که اکثر متولدین این دهه – خاصه نیمه­‌ اول آن- دارای احساسات متناقض، عصیان­‌های روحی و رفتارهای شورانگیزاند؛ آنها خاطرات تلخ و به­‌یادماندنی دهه­ 60 را، از تنگاتنگ اذهان آشفته‌­شان بیرون می­‌کشند و به شکلی دراماتیک به صحنه می‌آورند و ماحصلش می­‌شود نمایشی چون « هتلی­‌ها»، نوشته « ساناز بیان» و کارگردانی « حمیدرضا آذرنگ» که به تازگی در تماشاخانه سمندریان مجموعه­ ایرانشهر آغاز به کار است.

 

هتلی‌ها،هتلی ها،تئاتر هتلی ها،مکایش هتلی ها،نقد تئاتر،نقد تئاتر هتلی ها،هاله میرمیری،اخبارتئاتر،اخبارتیاتر،jmhjvU،jhjvUتیاتر،تاتر،تئاتر ایران،تاتر ایران،تیاتر ایران،تاتر،مرجع تئاتر،پایگاه خبری تئاتر،سایت خبری تئاتر،ایران،art iran،تئاتر،تئاتر ایران،سایت تئاتر،تئاتر سایت،فرهنگی هنری،«تئاتر»،خبر تئاتر،خبر جدید تئاتر،جدیدترین اخبار تئاتر ایران،اخبار تئاتر ایران،خبرهای تئاتر،تئاتری ها،درباره تئاتر،تئاتر؟کجا؟کی؟عوامل؟بلیت؟،Iranian Theater News،theater iran،theater،iran art،art iran،theater ir،iran

 

بی‌­خانه‌­مانان 

با خوانشی نشانه­‌شناسانه و مبتنی بر ایده‌­های زبانی می‌­توان به سراغ اثر آذرنگ رفت و متوجه آن شد که هسته­ اصلی ملودرام آن بر چه ساز و کاری استوار است. فضای رئال نمایش وی، همزمان محیط داخلی دو آپارتمان مجزا و البته سوار بر هم- یکی متعلق به اواخر دهه شصت و دیگری حاضر در زمان حال- را بازنمایی می‌­کند که هر کدام روایت و داستانی متفاوت و مربوط به هم دارند.

خط داستانی و آنچه این دو فضای متفاوت را به یکدیگر وصل می‌­کند، ایده «بی­‌خانمانی» منتج از شرایط از سر گذرانده­ دهه­ شصت است که تا سال­‌های حاضر به کش آمده است. این بی­‌خانمانی البته در حد استعاره باقی نمی‌­ماند و مخاطب با اندکی تامل درخواهد یافت که ناظر بر چه ساز و کاری است. بی‌‌خانمانی در اثر آذرنگ بیشتر از آنکه بخواهد مبتنی بر شرایطی باشد که افراد در آن جایی برای سکنی گزیدن ندارند، نشانه‌­ای است که بر ساز و برگ­های ایدئولوژیک دهه شصت دلالت می‌­کند. این ساز و برگ­ها اما به زبان سلیس و بدون وقفه و سکون ادا نمی‌­شوند؛ درست برعکس. نشانه‌­هایی که بر وجود آن­ها دلالت می­‌کنند - در دو سطح زبانی و اجرایی-، ذهن مخاطب را چونان هدایت می­‌کنند که به میانجی حضور آنها غیاب­شان را درک کند. به عبارت دیگر باید گفت که برای باز کردن نشانه‌­های موجود در نمایشنامه­ « بیان» و نمایش « آذرنگ» باید دهه شصت را  زیسته باشیم؛ در غیر این­صورت، ستیز اصلی نمایشنامه و جدال میان کاراکترها به هیچ‌­رو درک نخواهند شد.

به لحاظ اجرایی نمایش آذرنگ طراحی صحنه قابل توجهی دارد. او از تمام امکانات صحنه­‌ای برای فضاسازی و بازنمایی تفاوت­‌های دهه­ شصت و عصر حاضر استفاده می­‌کند تا به میانجی آنها ایده بی­‌خانمانی را بیان کند. از این رو، فضای داخلی خانه طبقه­ اول، فضایی به نسبت محقر و ساده، - دربردارنده بسیاری از متعلقات دهه شصتی- است که مختصات ذهنی یک خانواده آرمان­گرا را نمایندگی می­‌کند. در حالی که، خانه طبقه دوم  نشان­‌دهنده سبک زندگی دختری تنها، ثروتمند و امروزی است که از قضا خانواده­‌ای ندارد و بنیان تمام امور را خود به دست گرفته است.

 

هتلی‌ها،هتلی ها،تئاتر هتلی ها،مکایش هتلی ها،نقد تئاتر،نقد تئاتر هتلی ها،هاله میرمیری،اخبارتئاتر،اخبارتیاتر،jmhjvU،jhjvUتیاتر،تاتر،تئاتر ایران،تاتر ایران،تیاتر ایران،تاتر،مرجع تئاتر،پایگاه خبری تئاتر،سایت خبری تئاتر،ایران،art iran،تئاتر،تئاتر ایران،سایت تئاتر،تئاتر سایت،فرهنگی هنری،«تئاتر»،خبر تئاتر،خبر جدید تئاتر،جدیدترین اخبار تئاتر ایران،اخبار تئاتر ایران،خبرهای تئاتر،تئاتری ها،درباره تئاتر،تئاتر؟کجا؟کی؟عوامل؟بلیت؟،Iranian Theater News،theater iran،theater،iran art،art iran،theater ir،iran

 

اما آنچه فضای داخلی این دو خانه متفاوت را به یکدیگر متصل می­‌کند ایده­ بی‌­خانمانی و فقدان نوعی امنیت در « خانه» است. در واقع، هرچند که هر دو محیط­ دلالت بر نوعی چهاردیواری می‌­کنند و عنوان خانه را به دوش می‌­کشند ، از خلال کدهای موجود در نمایش آذرنگ درمی­‌یابیم که مفهوم خانه چیزی بیش از عینیت آن و فضایی است که افراد در آن زندگی می­‌کنند. به عبارت دیگر، استعاره­ اقامت گزیدن در هتل، بیان­گر وضعیتی است که افراد در آن از خانه طرد شده‌­اند؛ هرکدام به دلیلی. در واقع باید گفت ایدئولوژی و گفتمان‌های ناظر بر هر دهه چونان خود را بر وضعیت تحمیل می­‌کنند که در انتها چاره‌­ای جز ترک خانه باقی نمی‌­گذارند.

در خانه­ متعلق به اواخر دهه شصت، ما شاهد عینی وضعیتی هستیم که تحت لوای آن آرمان­های انقلابی جامعه بی­‌طبقه و ایدئولوژی­‌های چپ­گرایانه رنگ می­‌بازند و خانواده چاره‌­ای ندارد جز آنکه خود را با گفتارهای تحمیلی توسعه و نوسازی منطبق کند.

طلاق، متلاشی­‌شدن خانواده، تنهایی و ترس کودکانی که این شرایط مشوش را زیسته‌­اند، نتیجه­ انضمامی و ملموس شرایطی است که عطف آن خانواده نتوانسته است خود را با ساز و کارهای اقتصادی جدید هماهنگ کند و فروپاشیده است.

ایده­ برشکستگی شخصیت مرد داستان – که از قضا کلیشه­‌ای­‌ترین تیپ موجود از مرد دهه­ شصت و هفتاد است نیز ایده‌­ای درست و نشانه‌­ای است که بر از میان رفتن آرمان­‌های انقلابی و استیلاء گفتمان سرمایه‌داری دلالت می­‌کند. این دلالت اما ناظر بر سطح بیرونی و آشکار ملودرام آذرنگ است؛ در سطح پنهان و لایه‌­های درونی نمایشنامه ما مخاطب بازنمایی وضعیتی هستیم که در آن هیچ‌­چیز جز ترس، اندوه و تشویش برای افراد وجود نداشته است.

 

هتلی‌ها،هتلی ها،تئاتر هتلی ها،مکایش هتلی ها،نقد تئاتر،نقد تئاتر هتلی ها،هاله میرمیری،اخبارتئاتر،اخبارتیاتر،jmhjvU،jhjvUتیاتر،تاتر،تئاتر ایران،تاتر ایران،تیاتر ایران،تاتر،مرجع تئاتر،پایگاه خبری تئاتر،سایت خبری تئاتر،ایران،art iran،تئاتر،تئاتر ایران،سایت تئاتر،تئاتر سایت،فرهنگی هنری،«تئاتر»،خبر تئاتر،خبر جدید تئاتر،جدیدترین اخبار تئاتر ایران،اخبار تئاتر ایران،خبرهای تئاتر،تئاتری ها،درباره تئاتر،تئاتر؟کجا؟کی؟عوامل؟بلیت؟،Iranian Theater News،theater iran،theater،iran art،art iran،theater ir،iran

 

در واقع، تجربه­ از سرگذراندن انقلاب، جنگ تحمیلی هشت ساله، تغییرات ایدئولوژیکی فضای بعد از انقلاب و تشویش­‌های مضاعف ماحصل از تغییرات ساختار خانواده، ماحصلی نداشته است جز درهم­ تنیدن احساس شادی با اندوه مضاعف، شور و عصیان‌­های روحی و رفتارهای متناقض برای دهه­ شصتی­‌ها. این احساسات متناقض برآمده از چیرگی گفتمان­‌ها، از یک­سو گواه بر گذر نکردن و تمام­ نشدن دهه شصت برای جوانان امروزی است، و از سویی دیگر نشانه‌­ای است که رد آن را تا سال­های معاصر می­‌توان پی گرفت. در واقع،هرچند که شخصیت دختر مجرد و سرمایه­‌دار طبقه دوم مالک خانه و دارایی‌­های بی‌­حدوحصر است، نمایش آذرنگ نشان می‌­دهد که ایده­ تنهایی، بی­‌خانمانی و فقدان احساس امنیت بیش از آن است که بخواهد در نوعی ورشکستگی مالی خلاصه شود.

به عبارت دیگر، هتلی­‌ها بازگوکننده­ شرایطی است که افراد با تمام ترس­‌ها و تشویش­‌هایشان، اتمیزه­ شده و به دانه‌­های تسبیحی مشابه شده‌­اند که هیچ ریسمان واحدی به بند نمی­‌کشدشان. آن­ها بیش از هر چیز نیاز دارند تا در خانهِ خود، جایی که هیچ گفتار انقیادآوری آن را محدود نکرده باشد، زندگی کنند.

 

اخبار مرتبط:

چه نمایش‌هایی در تهران روی صحنه است؟

فیلم‌تئاتر «اسب‌های پشت پنجره» روانه بازار شد

جزییات بخش پوستر و هویت بصری جشنواره‌ی تئاتر فجر

نقد تئاتر این هفته را با حضور آتیلا پسیانی ببینید

سه نمایشنامه جدید از سیروس همتی منتشر می‌شود

«برف نیمه مرداد» به سالن ارغنون می‌آید

دفتر نخست مجموعه کتاب «نمایشنامه‌نویسی» منتشر شد

نوشته محمد چرمشیر در فرهنگسرای سرو خوانش می‌شود

نمایش «یک دقیقه» ویژه هنرمندان اجرا می‌شود

یکتا ناصر جای میترا حجار «قطام» می‌شود

شب شکسپیر در کتاب فروشی هنوز برگزار شد

رضایت خاسب از سفر به لهستان

اعلام فراخوان شرکت در بخش پوستر و هویت بصری جشنواره تئاتر فجر

تغییر زمان اجراهای ویژه نمایش «موش توی پیت حلبی»

فردین خلعتبری و محمد چرمشیر به «خاطرات و کابوس‌ها...» پیوستند.

جشنواره تئاتر دانشگاهی فراخوان داد

 

 


کلیدواژه ها:

هتلی‌هاهتلی هاتئاتر هتلی هامکایش هتلی هانقد تئاترنقد تئاتر هتلی هاهاله میرمیریاخبارتئاتراخبارتیاترjmhjvUjhjvUتیاترتاترتئاتر ایرانتاتر ایرانتیاتر ایرانتاترمرجع تئاترپایگاه خبری تئاترسایت خبری تئاترایرانart iranتئاترتئاتر ایرانسایت تئاترتئاتر سایتفرهنگی هنری«تئاتر»خبر تئاترخبر جدید تئاترجدیدترین اخبار تئاتر ایراناخبار تئاتر ایرانخبرهای تئاترتئاتری هادرباره تئاترتئاتر؟کجا؟کی؟عوامل؟بلیت؟Iranian Theater Newstheater irantheateriran artart irantheater iriran
نظر شما


captcha
  •  گزارش تصویری- نمایش پیشی خورد - کارگردان : پوریا گلستانی
  • گزارش تصویری- نمایش صعود مقاومت پذیر آرتورواویی- کارگردان: امیر دژاکام
  • گزارش تصویری نمایش «محفل بی عاری»  کارگردان سیاوش بهادری راد‎
  • گزارش تصویری - نمایش کافه طره - کارگردان: نوشین تبریزی
  • گزارش تصویری - نمایش مسئولیت شکستن سکوت مطلق - کارگردان: شیوا مسعودی
اینستاگرام پایگاه خبری تئاتر
نمایش مهاجران تهیه بلیت
کانال تلگرام پایگاه خبری تئاتر
مجله الکترونیکی «تاسیان»
نمایش بنگاه تئاترال