امتیاز دهی امتیاز دهی امتیاز دهی
امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی امتیازدهی
139702116
سه شنبه 11 ارديبهشت 1397 و ساعت 10:24:52
سایت خبری تئاتر - «زهرماری»/ همچون یک میراث شوم خانوادگی

.

سایت خبری تئاتر - «زهرماری»/ همچون یک میراث شوم خانوادگی

.

«زهرماری» شبیه به سنت نوشتاری اسماعیل خلج، علیرضا نادری و آن فرم اجرائی است که بهترین شیوه بازنمایی فقر و مناسبات آن را در رئالیسم تمام‌عیار می‌بیند. اغلب فقر به تخیل‌زدایی از ذهن دامن ‌زده و خشونت را شدت می‌بخشد. در نبودِ آرمان جمعی مردمان مصیبت‌زده، از مهلکه جستن‌های فردی است که اهمیت می‌یابد. «زهرماری» بر همین غیاب آرمان‌گرایی و برآمدن فردگرایی مفرط و سترون اشاره دارد. هرکس می‌خواهد گلیم خود را از آب بیرون کشد و به گوشه‌ای امن پناه ببرد.

 

 پایگاه خبری تئاتر- شرق- محمدحسن خدایی: «زهرماری» در باب میراث خانوادگی است؛ مرده‌ریگ گذشتگان در خدمت بازماندگان. میراث‌خواران به میانجی نهاد ارث، سهم خود می‌برند و زندگی از نو می‌سازند. نکته اما در ارزش مادی و گاه معنوی میراث است؛ گاه موجب گشایش و گاه مستوجب فلاکت. هرچه هست خطاب مردگان است به زندگان که ما را فراموش نکنید. در نمایش «زهرماری» این میراث خانوادگی، ماهیت عوض کرده و به امری ممنوعه تبدیل شده است، تکلیف میراث‌خواران با چیزی که باقی مانده، البته پرابهام است؛ چشم‌اندازی از منفعت و مصیبت توأمان، آن هم برای خانواده‌ای از طبقات پایین جامعه که گرفتار مشکلات معیشتی است. به‌راستی میراثی این‌چنین مسئله‌ساز به چه کار امروز و آینده این خانواده می‌آید؟ پاسخ «زهرماری» نکبت و مصیبت فزاینده است؛ غیاب گشایش و مصیبت تازه. «زهرماری» روایت برملاشدن دبه‌های سرکه‌ای است که به سهو یا عمد، با افزودن مخمر تبدیل به شراب شده‌اند؛ بعد از مرگ مادر و هنگام مرثیه‌خوانی برادر بزرگ خانواده در مراسم اربعین مادر. افشای راز البته به یک گردهمایی خانوادگی در زیرزمین خانه منتهی می‌شود؛ مکانی که به‌هرحال از مناسبات زندگی روزمره دور است و معطوف به راز، فراموشی و پنهان‌کاری؛ فضایی که سرکه را به «زهرماری» تبدیل کرده است. آن هم با فرایندی مربوط به اقتصاد پرسود زیرزمینی که ارزش‌افزوده هنگفتی تولید می‌کند. زیرزمین همچون شب است که نظم نمادین را پس می‌زند. جامعه‌شناسان اغلب توصیه می‌کنند که برای فهم اقتصاد سیاسی مردمان حاشیه‌نشین‌ شهرهای بزرگ، بهتر آن است که به مکانی چون زیرزمین و زمانی چون شب، توجه کنیم. همچنان‌که برای انباشت اشیای بی‌مصرف و فراموشی خاطرات گذشته زیرزمین خانه‌ها اولویت نخستین هستند.

علی احمدی در مقام کارگردان و رضا بهاروند و احمد سلگی در جایگاه نویسندگان، در همکاری با بازیگرانی از نسل‌های مختلف تئاتری، ترکیب قابل‌اعتنایی را شکل داده‌اند در اجرایی رئالیستی در باب مردمان طبقات فرودست. روایت موجز، پرتنش و انتقادی «زهرماری»، به‌مانند انتهای نمایش است که بازیگری چون تینو صالحی از فرط معناباختگی وضعیت به قهقهه افتاده و درمقابل، علی شادمان از پس فاجعه به گریه؛ چشمی خندان و چشمی گریان، تناقضات یک خاندان در حال اضمحلال است. اجرائی با گرایش نقد اجتماعی که بحران‌های پیش‌رو را تذکار می‌دهد. بازنمایی فروپاشی خانواده پس از مرگ مادر و عیان‌شدن سقوط اخلاقی خانواده. اینجا نه میراث خانواده و نه حتی کنش برادر متشرع، توان جلوگیری از فاجعه را دارد. هرچه هست فلاکت و استیصال مردمانی است که عزت و منزلتشان دیرزمانی است به‌یغما رفته است. نه گفت‌وگو، نه همفکری و نه حتی مجادلات، توان تغییر اوضاع را ندارند. یک استمرار که آدمیان را فرسوده می‌کند.

«زهرماری» شبیه به سنت نوشتاری اسماعیل خلج، علیرضا نادری و آن فرم اجرائی است که بهترین شیوه بازنمایی فقر و مناسبات آن را در رئالیسم تمام‌عیار می‌بیند. اغلب فقر به تخیل‌زدایی از ذهن دامن ‌زده و خشونت را شدت می‌بخشد. در نبودِ آرمان جمعی مردمان مصیبت‌زده، از مهلکه جستن‌های فردی است که اهمیت می‌یابد. «زهرماری» بر همین غیاب آرمان‌گرایی و برآمدن فردگرایی مفرط و سترون اشاره دارد. هرکس می‌خواهد گلیم خود را از آب بیرون کشد و به گوشه‌ای امن پناه ببرد.  از منظر فضاسازی و خلق اتمسفر، می‌توان «زهرماری» را با آن دبه‌های 20 لیتری که صحنه را فتح کرده‌اند، به فضایی تشبیه کرد خارج از نظارت قانون؛ فضایی که در گوشه و کنار این شهر سربرآورده‌ و مشغول تولید محصولات ممنوعه است‌. با گردش مالی هنگفتی که گاه سر از پول‌شویی و جنایت سازمان‌یافته درمی‌آورد. به‌نظر می‌آید شلوغی صحنه، نوعی از سخت‌کردن حرکت و ارتباط باشد. به‌شکل استعاری این دشوارشدن ارتباط با کثرت دبه‌ها همراه است و نشان از منفعت‌خواهی مردمان دوران ماست. تو گویی برای احیای دوستی‌ باید صحنه را از اضافات خالی و امکان تحرک و ارتباط را مهیا کرد.

ضرورت رئالیسم به اجرای بازیگران تسری یافته و آن‌چنان از بازی‌های اغراق‌آمیز و همچنین مینی‌مالیستی خبری نیست. نادر فلاح در نقش برادر بزرگ و مذهبی خانواده، توانسته تناقضات شخصیت را در صیانت از خانواده و فروپاشاندن آن، به‌خوبی عیان کند. تینو صالحی با آرامش، میل به ترک خانواده و کسب منفعت تعیّن‌یافته و علی شادمان ترکیبی است از خشم، طنز و غیرت. چنان‌که هستی مهدوی میان سادگی دخترانه و رازورزی زنانه در نوسان است. «زهرماری» از آن نوع اجراهایی است که می‌تواند بار دیگر رئالیسم اجتماعی و زیباشناسی آن را احیا کند. دیر زمانی است که بازنمایی فقر، خود گرفتار فقر زیباشناسانه شده و اجراهایی چون «زهرماری» گشایشی است از برای تأمل دوباره در این باب؛ تئاتری مسئله‌محور که مناسبات اقتصادی، فرهنگی و اخلاقی فرودستان جامعه را بحرانی می‌کند. «زهرماری» از یاد نمی‌برد که اجرای تئاتر، وجه انتقادی و سرگرمی را توأمان دارد و هیچ‌کدام را نباید قربانی آن یکی کرد؛ نکته‌ای فراموش‌شده در این روزهای تئاتر ما.





 

حمید پورآذری و اولین تجربه بازیگری در سینما

تئاتر خصوصی جای تئاتر جریان‌ساز را می‌گیرد!

نوال شریفی به «آنتی گون» پیوست

ساخت یک سالن تئاتر با بامبو + عکس

شکسپیر قلب تپنده "گِلاب" لندن / گشت و گذاری در یکی از مهمترین سالن‌های تئاتر جهان

تمدید اجرای «مرزداران» تا 12 اردیبهشت

اجرای 6 نمایش به بهانه‌ی‌ روز جهانی تئاتر

آغاز اجرای 8 اثر نمایشی در تماشاخانه‌های تهران

«در ستایش یا نکوهش میانمایگی؟»

نظام آباد؛ پازل ناتورالیستی تلخ

قطب‌الدین صادقی: اگر تئاتری به طبقه کارگر بپردازد اداره سانسور به او گیر می‌دهد

«تقدیربازان» به نمایشگاه کتاب می‌آید

«رقص کاغذپاره‌ها» در پردیس تئا‌تر شهرزاد

معرفی شرکت‌کنندگان در دومین رزیدنسی بین‌المللی تئاتری فرهنگی

حضور "من یه زنم صدامو میشنوین؟" در جشنواره‌ آلمان

علاقه‌مند بي‌استعداد ماندگار نمي‌شود

جدال عاشقانه ملکه و شاعری مبارز

چراغ خطر نمايشي‌ها سريع روشن مي‌شود

تئاتر، گروگان توليد «فست فودي»

تئاتر فجر دارای آیین نامه شد

برنامه پردیس «تئاتر شهرزاد» در ماه اردیبهشت اعلام شد

روایتی از کارگردانی که اجازه اجرای تئاتر به او نمی‌دهند

جزییات هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر اعلام شد

«من/کلفت/ها» در عمارت روبرو اجرا می شود

کتاب «تئاتر، ایران و غرب» منتشر شد

“پری صابری” از فروغ فرخزاد و سهراب سپهری گفت

بازیگر فرانسوی در تئاتر ایران روی صحنه می رود

زمان برگزاری مجمع عمومی خانه تئاتر اعلام شد

مرز و کمی آنسوتر

 

 


کلیدواژه ها:

زهرماریتاتر زهرماریتئاتر زهرماریتیاتر زهرمارینمایش زهرماریتیاترتیاتر تهرانتیاتر جدیدتاتر جدیدتئاتر جدیدنمایش جدیدتاتر جدید در تهرانتاتر در تهرانتماشای تاتر در تهرانتالارهای نمایشی تهرانتالارهای نمایشی پایتختتماشاخانه های تهران تالارهای نمایشی پایتختاخبار مرتبط با تئاترپایگاه خبری تئاترخبر تاترخبر تیاترسایت خبری تاترسایت خبری تئاترتئاتر ایراناخبارتیاترjmhjvUjhjvUتیاترتاترتئاتر ایرانتاتر ایرانتیاتر ایرانتاترمرجع تئاترپایگاه خبری تئاترسایت خبری تئاترایرانart iranتئاترتئاتر ایرانسایت تئاترتئاتر سایتفرهنگی هنری«تئاتر»خبر تئاترخبر جدید تئاترجدیدترین اخبار تئاتر ایراناخبار تئاتر ایرانخبرهای تئاترتئاتری هادرباره تئاترتئاتر؟کجا؟کی؟عوامل؟بلیت؟Iranian Theater Newstheater irantheateriran artart irantheater iriran
نظر شما


captcha
  • گزارش تصویری/ نمایش آمادئوس
  • اختتامیه بیست و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان
  •  گزارش تصویری- نمایش پیشی خورد - کارگردان : پوریا گلستانی
  • گزارش تصویری- نمایش صعود مقاومت پذیر آرتورواویی- کارگردان: امیر دژاکام
  • گزارش تصویری نمایش «محفل بی عاری»  کارگردان سیاوش بهادری راد‎
اینستاگرام پایگاه خبری تئاتر
کانال تلگرام پایگاه خبری تئاتر
فراخوان همکاری با سایت خبری تئاتر
.
مجله الکترونیکی «تاسیان»

logo-samandehi