مرزبان به هيچ عنوان سراغ دراماتورژي و به‌روز رساني متن نرفته است و اثري به‌ شدت شلخته و از هم پاشيده را روانه سنگلج كرده است. در واقع، از اين كارگردان كاركشته و با تجربه، اين كار بعيد به نظر مي‌رسد. پرسش اساسي كه براي تماشاگر پيش مي‌آيد اين است كه چرا مرزبان متني را كه درباره انقلاب ۵۷ است، بدون هيچ تغيير و به‌روز رساني در سال ۱۳۹۷ روي صحنه برده است؟

پایگاه خبری تئاتر: این روزها یکی از نمایشنامه‌های بسیار مهم زنده‌یاد اکبر رادی به نام «آهسته با گل سرخ» به کارگردانی هادی مرزبان و بازی حبیب اسماعیلی، محمد حاتمی، میترا حجار، سام قریبیان و فریبا کوثری در تماشاخانه سنگلج روی صحنه رفته است. دیدن این نمایش بسیار عجیب بود! چند دلیل عمده برای این ادعا داریم. در وهله اول، گویا نسخه نهایی نمایشنامه «آهسته با گل سرخ» در دهه ۱۳۶۰ نوشته شده است و در همان سال‌ها هم توسط هادی مرزبان اجرا شده است. نمایشی که به‌طور روشن به انقلاب ۱۳۵۷ می‌پردازد. در واقع، در آن زمان تازگی خیره‌کننده‌ای داشته است؛ ولی حالا؟! در این اثر ماجرای خانواده‌ای از طبقه بالای جامعه را شاهد هستیم که تلاش می‌کنند در بحبوحه انقلاب پسرشان را به کشور اتریش بفرستند. جلال، برادرزاده، عبدالحسین -پدر خانواده پولدار- از شهر رشت به تهران آمده است و در خانه آنها زندگی می‌کند. او نخبه علمی است و در دانشگاه قبول شده است. جلال به شکل مخفی در فعالیت‌های انقلابی فعالیت دارد. البته او از طبقه کارگر و فقیر جامعه است.

نمایشنامه رادی با قدرت تمام و بدون هیچ توضیح اضافی و بدون هیچ شعاری، سراغ حرف اصلی خودش می‌رود. در واقع، او ماجرای انقلاب را در میان دو طبقه که با هم فامیل هم هستند، تقسیم کرده است. این ماجرا درنهایت به مرگ جلال می‌انجامد ولی خانواده دیلمی هیچ چیزی را از دست نمی‌دهد؛ بلکه برای تشکیل شعبه‌های صادرات چای به کشورهای اروپایی نیز نقشه هم می‌کشد. بنابراین، نمایشنامه رادی یکی از سیاسی‌ترین آثار نمایشی ایران است؛ ولی هادی مرزبان آن را تبدیل به یک «ملودرام سانتی‌مانتال» کرده است. مرزبان به هیچ عنوان سراغ دراماتورژی و به‌روز رسانی متن نرفته است و اثری به‌ شدت شلخته و از هم پاشیده را روانه سنگلج کرده است. در واقع، از این کارگردان کارکشته و با تجربه، این کار بعید به نظر می‌رسد. پرسش اساسی که برای تماشاگر پیش می‌آید این است که چرا مرزبان متنی را که درباره انقلاب ۵۷ است، بدون هیچ تغییر و به‌روز رسانی در سال ۱۳۹۷ روی صحنه برده است؟ انتخاب بازیگرها هم آن‌قدر عجیب است که آدم شاخ در می‌آورد! محمد حاتمی، با سن بسیار بالایی که دارد نقش یک جوان را بازی می‌کند که تازه می‌خواهد زن بگیرد و از کشور مهاجرت کند! بازی میترا حجار آنچنان ناکوک و فالش است که آه و حسرت از نهاد من تماشاگر بلند شد. واقعا چرا بازیگرهای سینمایی تا این میزان روی صحنه تئاتر ناتوان هستند؟ آیا آنها اصلا از اصول و فنون بازیگری سر در می‌‌آورند؟! البته نباید از بازی دیدنی فریبا کوثری گذشت. اگر این بازیگر در نمایش «آهسته با گل سرخ» حضور نداشت باید به این اجرا نمره صفر می‌دادیم. هادی مرزبان باید در شیوه کارگردانی خود و همچنین انتخاب متن‌ها و بازیگرهای خود بازنگری ویژه‌ای انجام بدهد تا دوباره به قدرت آثار گذشته خویش بازگردد. شعار «بازگشت به اصل» باید سرلوحه کار کارگردان‌های کهنه‌کار باشد. امیدواریم که مرزبان به روزهای اوج خودش بازگردد.

  • نویسنده : سروناز آقازمانی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد