اين روزها نه ‌تنها در تئاتر كه در تمام زمينه‌هاي هنري و فرهنگي كشور با خيل عظيم جشنواره‌ها يا در اصطلاح دست‌اندركاران برگزاري با «رويدادها» مواجه هستيم، اما اين پرسش نيز به وجود مي‌آيد كه چه عاملي موجب مي‌شود باوجود برگزاري برنامه‌هاي متعدد از اين دست هيچ اتفاق قابل‌توجهي در عرصه فرهنگ و هنر رخ ندهد؟

پایگاه خبری تئاتر: بعد از سال‌ها کش و قوس، همراهان و دوستداران زنده‌یاد اکبر رادی، نمایشنامه‌نویس شناخته ‌شده کشور موفق به دریافت مجوز فعالیت «بنیاد اکبر رادی» از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شدند. پس از تعیین اعضای هیات‌مدیره شامل حمیده بانو عنقا (همسر زنده‌یاد رادی)، آرش رادی، فرامرز طالبی، شهرام کرمی (بازرس موسسه فرهنگی هنری اکبر رادی)، هادی مرزبان، فریندخت زاهدی و بهزاد صدیقی فعالیت‌های فرهنگی هنری این بنیاد آغاز شد و این اواخر با انتشار فراخوان برگزاری نخستین دوره جشنواره اکبر رادی وارد فاز تازه‌ای شده است. براساس فراخوان منتشر شده از سوی بنیاد اکبر رادی این جشنواره با اهدافی همچون؛ «تقویت بنیان نمایشنامه‌نویسی ایران»، «ژرف‌نگری در آثار و اندیشه‌های استاد اکبر رادی» و «ارج ‌نهادن یا بهتر شناختن استعدادهای جدید تئاتر، نمایشنامه‌نویسی‌، نمایشنامه‌خوانی، مقالات پژوهشی رادی‌شناسی، کاریکاتور، عکاسی و طراحی گرافیک» در ۶ بخش «مسابقه مونولوگ»، «مسابقه نمایشنامه‌نویسی»، «مسابقه نمایشنامه‌خوانی»، «مسابقه سمینار و مقالات رادی‌شناسی»، «به علاوه: مسابقه کاریکاتور با عنوان لبخند باشکوه آقای رادی» و «نمایشگاه اسناد تصویری آثار استاد اکبر رادی» برگزار می‌شود.

براساس برنامه‌ریزی‌‌های انجام شده، پس از داوری آثار توسط هیات‌های داوری جداگانه در بخش‌های رقابتی (مونولوگ، نمایشنامه‌نویسی، نمایشنامه‌خوانی، مقالات رادی‌شناسی و کاریکاتور)، آیین پایانی نخستین دوره جشنواره تئاتر اکبر رادی در ۲۸ دی ماه سال جاری با حضور هنرمندان تئاتر، خانواده فر‌هنگ و هنر و نمایندگان رسانه‌های جمعی برگزار‌ خواهد شد. سعید اسدی و ایرج راد در کنار چهره‌های متعدد تئاتری تا به حال از برپایی این جشنواره حمایت کرده‌اند، اصولا هر زمان قرار باشد یک جشنواره به جشنواره‌های کوچک و بزرگ تئاتری اضافه شود با حمایت فعالان هنرهای نمایشی مواجه می‌شود. به ویژه زمانی که نام یکی از نویسندگان شناخته شده اما در عین حال مهجور مملکت در میان باشد. اینجا حتی رسانه‌ها هم حمایت می‌کنند، چنانکه در طول دوران پیگیری دریافت مجوز بنیاد با اعضای هیات‌مدیره همراهی کردند.

این اتفاق در ابتدا و پیش از هر قضاوت کیفی مورد توجه قرار گرفته و می‌گیرد ولی باید منتظر نتیجه نهایی ماند. در نگاه گذرا به اهداف تعیین شده برای برگزاری جشنواره مثل «تقویت بنیان نمایشنامه‌نویسی» یا «ژرف‌نگری در آثار و اندیشه‌های استاد اکبر رادی» این نکته جلب‌توجه می‌کند که قرار است با کدام سازوکار به اهداف تعیین شده دست یابیم. آیا وجود بخش «نمایشنامه‌نویسی» یا برپایی جلسه‌های «خوانش و ارایه مقالات» به خودی خود می‌تواند مسیر نیل به هدف را هموار کند؟ آن هم با در نظر گرفتن سابقه برگزاری بخش ارایه مقالات در جشنواره‌های متعدد از جمله جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر که هیچ‌گاه با استقبال مواجه نشد یا حداقل در زمینه شکل و شیوه برگزاری کاستی داشت.

این روزها نه ‌تنها در تئاتر که در تمام زمینه‌های هنری و فرهنگی کشور با خیل عظیم جشنواره‌ها یا در اصطلاح دست‌اندرکاران برگزاری با «رویدادها» مواجه هستیم، اما این پرسش نیز به وجود می‌آید که چه عاملی موجب می‌شود باوجود برگزاری برنامه‌های متعدد از این دست هیچ اتفاق قابل‌توجهی در عرصه فرهنگ و هنر رخ ندهد؟ چرا شاهد جریان نیستیم؟ چه‌بسا بهتر بود مسوولان برگزاری این رویداد به این نکته نیز توجه می‌کردند و تئاتر یک بار دیگر جلودار طرح پرسش می‌شد. چنانکه بزرگان تئاتر ما از جمله اکبر رادی و بهرام بیضایی بارها به اشکال مختلف بر سویه پرسشگری انگشت تاکید گذاشته‌اند.

  • نویسنده : بابك احمدی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد