«سوءتفاهم» فيلمي درخور انديشيدن است و فيلم انديشه‌اي است كه مي‌شود در حوزه ارتباطات و به‌خصوص در حوزه گفت‌وگو آن را مورد تامل قرار داد.

پایگاه خبری تئاتر: فیلم «سوءتفاهم» ساخته احمدرضا معتمدی فیلمی دانشورانه و پرتحرکی است که به مفهوم درست کلمه فلسفه را با سینما و ارتباطات درهم‌آمیخته و به نظرم کارگردان به‌خوبی از عهده کار
برآمده است.

به گمانم از آنجایی‌که کارگردان قصد داشت یک درک بوردیاری را در نسبت بین فراواقع و واقع نشان دهد، این در کل فیلم تسری یافته، به‌گونه‌ای که می‌شود مفهوم سوء‌تفاهم را در پرده‌های مختلف فیلم دید. حسن دیگر فیلم این است که ذهن مخاطب را راکد نگه نمی‌دارد و تداخل بین واقعیت و فراواقع را به‌گونه‌ای در برابر او قرار می‌دهد که نمی‌داند در کجا با واقعیت و در کجا با فراواقعیت روبه‌رو است؛ و این درگیری به‌گونه‌ای مکسور در فیلم اتفاق می‌افتد و مطالب را مرتبا در مواجهه با معمای واقع- فراواقع
قرار می‌دهد.

دیگر نکته‌ای که در فیلم «سوءتفاهم» برایم نمود داشت اینکه کنشگران کجا با واقعیتی روبه‌رو هستند و کجا با ذهنیت یا تخیل؟ از ابتدا تا انتهای فیلم این درهم‌آمیختگی فیلم را می‌شود دید و حاصل آن‌یک سوء‌تفاهم می‌شود و وقتی سوءتفاهم شکل گرفت، طبیعتا گفت‌وگویی نمی‌تواند شکل بگیرد و من این نکته را از ابتدا تا انتها درک کردم به اینکه گفت‌وگویی شکل نگرفت، چون همه در برابر هم هستند و تا لحظه آخر معلوم نمی‌شود کدام واقعی و کدام غیرواقعی است.

بیننده و شاید بازیگران که قرار است بازی کنند می‌مانند که در حال حاضر دارند نقش فیلم را بازی می‌کنند و یا کسب
پول می‌کنند.

فیلم بدون حاشیه و بدون اعمال صحنه‌های تصنعی توانسته به مساله سوءتفاهم بپردازد. سوء‌تفاهمی که نمی‌تواند گفت‌وگویی را شکل بدهد و طبیعتا سوءتفاهم ازآنجا شکل می‌گیرد که زندگی در واقعیت و زندگی در فراواقعیت با هم تداخل پیدا می‌کند. به‌ هر حال شاید واقعیت زندگی هم همین‌گونه باشد، اینکه کجا نقشی بر دیوار هست و کجا نقشی واقعی.

مهم‌ترین وجه برجسته فیلم آنجاست که این درهم‌آمیختگی را که بازتابی از جهان ارتباطی معاصر است، هم در کلیت فیلم و هم در جزییات تحقق بخشیده است. کلیت فیلم را با این پرسش کلی درگیر می‌کند که در کجا با واقعیت رودررو هست و کجا با فراواقعیت.

در جزییات نیز این پرسش جا‌به‌جا خود را می‌نمایاند. بازیگران با بازیگردانان دچار سوءتفاهم شده‌اند. آنها سناریویی را بازی می‌کنند و تصویری برمی‌آورند، اما چیز‌هایی ظاهرا واقعی است. به‌محض اینکه در پیشبرد کسب پول اقدام می‌کنند با اموری نقشه‌ای درگیر می‌شوند. این فضای سوء‌تفاهم، مانع از برقراری گفت‌وگو می‌شود. فضایی ناشی از آنکه ناپیداست کجا نقشی واقعی در کار است و کجا نقش بر دیوار است.

به عقیده من «سوءتفاهم» فیلمی درخور اندیشیدن است و فیلم اندیشه‌ای است که می‌شود در حوزه ارتباطات و به‌خصوص در حوزه گفت‌وگو آن را مورد تامل قرار داد.

  • نویسنده : هادی خانيكی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد