وضعيت آموزش بازيگري زماني جذاب‌تر مي‌شود كه بيشتر اساتيد دانشگاهي اقدام به آموزش خارج از دانشگاه مي‌كنند. آنان فضاي بيرون از دانشگاه را مشتاقانه‌تر مي‌بينند و در فضايي محدودتر، تعداد بيشتري بازيگر را وارد چرخه تئاتر مي‌كنند. بازيگراني كه بيش از آنكه بخواهند در تئاتر باشند، به فكر مديوم‌هاي اشتهارآورتر هستند.

پایگاه خبری تئاتر: یک روز صبح تصمیم بگیرید برای بازیگر شدن تحقیقی میدانی کنید. سری به کتابفروشی‌های خیابان انقلاب بزنید و در میان قفسه‌های کتاب به جست‌وجوی آثاری در باب بازیگری بپردازید. در بهترین حالت شما کتاب‌هایی از آدلر، استانیسلاوسکی، گروتفسکی، چخوف، ممت و احمد دامود می‌یابید. هر یک از این نویسندگان تلاش‌هایی آزمایشگاهی برای تربیت بازیگر داشته‌اند. آنان با کار روی چندین بازیگر در دوره‌های مختلف دست به نگاشتن کتابی زده‌اند تا تجربه‌های شخصی خود را به دیگران انتقال دهند.حال کتابفروشی را رها کنید و سری به آموزشگاه‌های رنگارنگی بزنید که از قضا با محوریت خیابان انقلاب شکل گرفته‌اند. آموزشگاه به نسبت نزدیکی یا دوری از تئاتر شهر اهمیت پیدا می‌کند. به هر حال تئاتر شهر یک ملاک است؛ هم برای شکل‌گیری کلاس‌های آموزشی و هم نقطه امیدی برای بدل شدن به یک بازیگر. به نظر می‌رسد با اجرا در تئاتر شهر می‌توان بازیگر مشهوری شد، روی پرده یخ‌زده سینما رفت یا بر صفحه سرد تلویزیون سلبریتی شد؛ اما دریغ از اینکه گرما روی صحنه تئاتر پدید می‌آید.کلاس‌های آموزشی هر کدام عناوین و القاب عجیب و غریبی را حمل می‌کنند. درک بسیاری از آنها آسان نیست. کلاس‌ها به نوعی طراحی شده است که گویی شما با حضور در تمامی کلاس‌ها به بازیگری قهار بدل می‌شوید. این امر به شما مشتبه می‌شود که با رفتن به این کارزار پولکی، شاخ دیوها را می‌شکنید و پری دنیای بازیگری می‌شوید. مهم نیست استاد این کلاس‌ها چه کسی است، یک بازیگر درجه nام فیلم‌های آبگوشتی یا کارگردان شکسته‌خورده تازه سر از تخم درآورده. نام کلاس شما را مبهوت و مقهور می‌کند.

وضعیت آموزش بازیگری زمانی جذاب‌تر می‌شود که بیشتر اساتید دانشگاهی اقدام به آموزش خارج از دانشگاه می‌کنند. آنان فضای بیرون از دانشگاه را مشتاقانه‌تر می‌بینند و در فضایی محدودتر، تعداد بیشتری بازیگر را وارد چرخه تئاتر می‌کنند. بازیگرانی که بیش از آنکه بخواهند در تئاتر باشند، به فکر مدیوم‌های اشتهارآورتر هستند. مهم‌تر آنکه کلاس‌های آموزشی غیردانشگاهی سود مالی بهتری دارد. قیمت‌ها دلبخواهی می‌شود و نظارت چندانی هم بدان نیست. کسی نمی‌تواند نسبت به وضعیت بد آموزشی گلایه کند و در نهایت اسم استاد و آن عنوان دهان‌پرکن متعلق به شهر گمشده آتلانتیس شما را مجاب به پرداخت هزینه می‌کند. حال این وسط هم یک شانس برای اجرا در سالنی هم وجود دارد.نکته مهم مغفول آن است که شما برای یادگیری از آن استاد هیچ کتابی را طلب نمی‌کنید. از او نمی‌خواهید این تز ماورایی‌اش را به شکل مکتوب ارایه دهد. از او نمی‌خواهید نتیجه آزمایش‌هایش را در قالب یک کتاب به شما ارایه دهد. او چیزی برای ارایه ندارد، جز یک رزومه مختصر و مفید. بیشتر آنها هم نمایش‌های کارگردانی شده است که می‌توانسته موفق باشند اما به یاد داشته باشید بیشتر آن آثار در حوزه هدایت بازیگری است تا بازیگری.رویه مذکور تنها به هنرجویان ضرر نمی‌رساند؛ بلکه بزرگان کار را هم به زوال می‌کشاند. کافی است نگاهی به نمایش‌هایی بیندازید که به شکل فست‌فودی تهیه می‌شوند. کارگردانش می‌گوید به بازیگران گفته از تکنیک‌های برشت تبعیت کنند و می‌بینید هیچ برشتی در این برشته نمایش دیده نمی‌شود. بازیگران مشهورش را هم گیج و منگ می‌کند وقتی نمی‌تواند برشت را انتقال دهد. نتیجه کار آنکه بازیگری امروز تئاتر ایران چیزی برای ارایه ندارد جز چند نام که مولف بازیگری هستند.

  • نویسنده : احسان صارمی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد