در اثبات وضعيت خنثي، بي‌خاصيت يا منفي عملكرد يك نهاد همين بس كه نه تنها وقتي هيات‌مديره يكي از كانون‌هايش كه حتي اگر تمام اعضاي هيات‌مديره اصلي‌اش هم استعفا دهند، ذره‌اي خلل در هيچ امري ايجاد نمي‌شود، هنرمندان تئاتر و گروه‌هاي تئاتري در جهان ديگر مشغول كارند و اعضاي خانه تئاتر با ساختمان خوش‌آب‌ورنگ نو نوارشان در سياره‌اي ديگر.

پایگاه خبری تئاتر: چندی پیش مسعود دلخواه، کارگردان تئاتر و مدرس دانشگاه در گفت‌وگو با رسانه‌ها از انحلال هیات‌مدیره کانون کارگردانان خانه تئاتر خبر داد. او در گفت‌وگویش به این نکته اشاره کرد که مشغله اعضا موجب انصراف از عضویت در کانون و در نهایت انحلال هیات‌مدیره شد و این وضعیت باقی است تا زمان برگزاری انتخابات مجدد فرا برسد. «پیش از این سه تن از اعضای کانون چون قطب‌الدین صادقی، سهراب سلیمی و شکرخدا گودرزی انصراف خود را به دلیل مسائل شخصی از فعالیت در هیات‌مدیره کانون کارگردانان اعلام کرده بودند. تصمیم گرفتیم برای جایگزینی این سه نفر انتخابات جدید برگزار کنیم اما پس از آن تصمیم بر این شد که هیات‌مدیره منحل شود تا در دور جدید هیات‌مدیره متمرکز و یکدست‌تری انتخاب شوند.» بعد از این بود که سهراب سلیمی، کارگردان و از اعضای با سابقه خانه تئاتر در گفت‌وگویی با خبرگزاری مهر به نکات مهمی اشاره کرد؛ نکاتی از جمله اینکه حدود یک سال است که در هیچ‌‌یک از هیات‌مدیره‌های خانه تئاتر از جمله هیات‌مدیره انجمن کارگردانان عضو نیست زیرا به این باور رسیده که «افراد- در این هیات‌مدیره‌ها- فقط می‌خواهند خود را مطرح کنند و از این رو به جای عمل، شعار می‌دهند. «یک عمر به زعم خودم صادقانه کار کردم و این عملکرد را جزو وظایف صنفی، اخلاقی و کاری خود می‌دانم ولی افراد برای صعود خود پله می‌خواهند و من پله کسی نمی‌شوم. از یک‌سال پیش کاملا دورنمای این روند خانه تئاتر را می‌دیدم. همه شعار می‌دهند که می‌خواهیم خانه تئاتر را از انزوا و از دست کهنه‌پرستان دربیاوریم.

با شعار نمی‌توان این کارها را انجام داد بلکه باید به دل کار وارد شد. اینکه اشتباهات و انجام نشدن کارها را به گردن دیگری بیندازیم درست نیست، اینکه دیالوگ برقرار نشود و هر کسی بگوید آن چیزی که من می‌گویم درست است، روند نامناسبی است. باید از کسی که شعارهای گنده گنده می‌دهد، ترسید. اینکه گفته می‌شود خانه تئاتر را متحول می‌کنیم شعار بزرگی است زیرا باید ببینیم در درجه اول می‌توانیم با خودمان به گفتمان برسیم. در حرف همه می‌توانیم ادعاهای بزرگ داشته باشیم ولی در عمل باید دید که قادر به انجام چه کاری هستیم. من ۱۱ سال عمر خود را برای ساخت‌وساز عمارت جدید خانه تئاتر گذاشتم.»

و چیزی که در پایان ناگفته باقی می‌ماند اشاره به اسامی افرادی است که در گستره ماجراهای مورد نظر سلیمی جای می‌گیرند. اگرچه تلویحا و با توجه به شعار مورد نظر می‌توان دریافت که او به چهره‌های تازه وارد در انواع هیات‌مدیره‌های خانه تئاتر اشاره دارد، همان‌ها که شعار تحول‌خواهی و کنار گذاشتن روند کهنه ۱۸ سال گذشته را سر می‌دادند. دلیل اشاره ابتدایی به اظهارات مسعود دلخواه و ارتباط آن به وضعیت و عملکرد هیات‌مدیره اصلی خانه تئاتر در یک نکته نهفته است‌: «کارهای شخصی» و آنچه احتمالا موجب رنجش سهراب سلیمی شده «تفکرات باندی» و نشنیدن توامان اظهارات موافق و مخالف است. نکته‌ای که در اظهارات مریم معترف، یکی دیگر از اعضای کانون کارگردانان و البته خانه تئاتر قابل دریافت بود. «شاید همه بدانند که کاندیدا شدن برای حضور در هیات رییسه یک انجمن شرایط و ضوابطی را می‌طلبد که باید آنها را رعایت کرد، به طور مثال باید وقت لازم برای حضور در جلسات را داشت و از اینکه برای این کار وقت می‌گذارند منتی بر سر کسی ندارند. باید فعالانه در جلسات شرکت کنند و وظایفی را که هیات‌مدیره بر عهده آنها می‌گذارد به خوبی انجام و روند پیشرفت کار را به ریاست هیات مدیره و سایر اعضا گزارش دهند. بدون اطلاع رییس هیات‌مدیره درباره مسائل درون‌گروهی مصاحبه نکنند، در جهت حفظ منافع انجمن و اعضای آن کوشا باشند و از همه مهم‌تر آگاه باشند که تصمیمات هیات مدیره پس از رایزنی و مشورت اعضای حاضر در جلسه با رای اکثریت تصویب می‌شود و پس از رای‌گیری نهایی، عضوی حق اعتراض ندارد و باید به تصمیم گرفته شده توسط اکثریت، احترام بگذارد و آن را لازم‌الاجرا بداند.

از آنجا که در هیات‌مدیره اخیر کانون این موارد رعایت نمی‌شد و بیشتر اوقات گفت‌وگوهای بی‌نتیجه، وقت جلسات را می‌گرفت و تصمیم‌گیری‌های جمعی اکثریت، با مخالفت‌های اقلیت روبرو می‌شد، با رای اکثریت تصمیم بر انحلال هیات مدیره گرفته شد، به امید آنکه منتخبان بعدی «هنر بحث و گفت‌وگو را بشناسند» و «به جای قهر کردن»، به رای اکثریت احترام بگذارند؛ تا کارها به خوبی پیش رود و هیات مدیره بتواند ماموریتی را که اعضا برعهده آنها گذاشته‌اند به نحو احسن انجام دهند.» حالا این قهر کردن‌ها و فاصله داشتن‌ از هنر و بحث‌کردن‌ها به ویژگی‌ لاینفک خانه تئاتر بدل شده؛ چه در هیات‌مدیره کانون کارگردانان و چه در هیات‌مدیره اصلی که این روزها زمزمه‌هایی مبنی بر اختلاف‌های جدی اعضایش به گوش می‌رسد. واقعیتی که بعضی هنرمندان و مدرسان دانشگاه ما در خانه تئاتر هر روز با آن مواجهند ولی قصد ندارند در رویکرد یک‌سویه خود بازنگری کرده یا با نتایج اندوهبار و ناموفق عملکرد خود مواجه شوند.

در اثبات وضعیت خنثی، بی‌خاصیت یا منفی عملکرد یک نهاد همین بس که نه تنها وقتی هیات‌مدیره یکی از کانون‌هایش که حتی اگر تمام اعضای هیات‌مدیره اصلی‌اش هم استعفا دهند، ذره‌ای خلل در هیچ امری ایجاد نمی‌شود، هنرمندان تئاتر و گروه‌های تئاتری در جهان دیگر مشغول کارند و اعضای خانه تئاتر با ساختمان خوش‌آب‌ورنگ نو نوارشان در سیاره‌ای دیگر.

  • نویسنده : بابك احمدی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد