محصولات نمايش‌خانگي كه يك‌بار اوايل امسال طعم افزايش قيمت را تجربه كرده بود، هفته گذشته به ناگاه و مجددا سير صعودي ديگر را به خود ديد و شوك عجيبي را به بازار و مصرف‌كنندگان وارد ساخت.

پایگاه خبری تئاتر:  با توجه به وضعیت اقتصادی مردم، عدم وجود سالن‌های سینما در سراسر کشور به تعداد لازم، افزایش قیمت بلیت سینماها به‌ویژه در پردیس‌ها (که شخصا به آن معترض و معتقدم سبب ایجاد فاصله طبقاتی و رانده شدن اجباری قشر کم‌درآمد‌تر به سینماهای درجه‌یک و غیر پردیسی می‌شود) و مواردی ازاین‌دست از یک سو و عدم آموزش و شناخت صحیح مردم از فضای جدید vod که بخشی از آن ناشی از مسائل فرهنگی کلان جامعه است. فعلا شبکه نمایش‌خانگی به عنوان مطلوب‌ترین گزینه تامین اوقات فراغت فرهنگی سالم برای بیشتر اقشار جامعه شناخته می‌شد و اتفاقا معتقدم نوسانات اخیر اقتصادی و ارزی کشور می‌توانست فرصت مناسبی باشد برای فعالان حوزه شبکه نمایش خانگی تا بتوانند درصد بیشتری از مردم را به جمع مصرف‌کنندگان محصولات‌شان بیفزایند. اما متاسفانه خلاف این مساله رخ داد و محصولات نمایش خانگی هم بسان بسیاری از محصولات و کالاهای اساسی و غیراساسی سیر صعودی در افزایش قیمت را در پیش گرفتند که بدون تردید این امر سبب کاهش وسیع مخاطبان و به‌احتمال‌زیاد کاهش تیراژ محصولات این شبکه خواهد بود. به‌عبارت‌دیگر دست‌اندرکاران و اصطلاحا «فعالان» این شبکه که می‌توانستند با تدابیر بسیار ساده اقتصادی، تهدید به وجود آمده را به فرصت مناسبی برای خود و شبکه بدل سازند نه‌تنها به دام این تهدید افتاده بلکه دست به اقدامی زدند که در آینده نزدیک تبعات مضر اقتصادی و فرهنگیان هم برای خود ایشان و هم برای کل جامعه نمایان خواهد شد.

نکته‌ای که در این میان حائز‌اهمیت و قابل‌تامل است، فرافکنی‌های بعدی تعدادی از دست‌اندرکاران محترم شبکه نمایش خانگی است که در مصاحبه‌ها و یادداشت‌های‌شان نمود یافته است و اتفاقا همین فرافکنی‌ها سبب می‌شود تا خیلی‌شان با چالش‌های بیشتری در این عرصه مواجه شوند. نخست تاکید بر عدم‌حمایت و بی‌تفاوتی بخش دولتی از شبکه نمایش خانگی درمقابل افزایش قیمت‌ها مطرح شد و اینکه کنار نشستن دولت به‌گونه‌ای، دوستان را وادار کرده تا در‌مقابل افزایش هزینه‌های پلی‌کربنات (ماده اصلی تولید لوح فشرده) استمپر، کاغذ، بسته بندیف چاپ و غیره دست به افزایش قیمت محصولاتش بزنند. چالش و سوال مهم در اینجا این است که آیا اساسا حداقل در یک دهه گذشته حمایتی از سوی دولت در این زمینه صورت گرفته بود یا خیر؟ و اصلا دولت مگر به‌جز توزیع بی‌حساب‌وکتاب و غیرمجاز عناوین و محصولات فاقد رایت قانونی که عمدتا انیمیشن‌ها و فیلم‌های خارجی بوده و در شبکه به نام «میجر» شناخته می‌شوند (و از سال ٩٢ این روند به‌درستی متوقف شد) حمایت دیگری از دست‌اندرکاران شبکه نمایش خانگی انجام داده بود که اینک باید به یاری بیاید؟ و البته این اشکال به بخش دولتی و همچنین صنف مربوطه وارد است که چرا سازوکاری برای تنظیم بازار و محاسبه منطقی قیمت محصول نهایی نیندیشید و چرا سیستم‌های نظارتی خود را برای جلوگیری از افزایش چندباره قیمت محصولات نمایش خانگی در چهار پنج سال اخیر فعال نکرد؟

نکته دوم این فرافکنی که البته بسیار دردآور است اشتباه کاملا خواسته یا ناخواسته کاملا مقایسه افزایش قیمت محصولات به تومان در ایران با موارد مشابه به دلار در کشورهای دیگر است. گفته‌شده قیمت محصول در ایران ده هزار تومان به دست مصرف‌کننده می‌رسد اما محصولات مشابه در دنیا فلان دلار فروخته می‌شود. خود دوستان هم واقفند که محصولات نمایش خانگی در دنیا از لحاظ مختلف با محصولات نمایش‌خانگی در ایران تفاوت ماهوی دارند. این تفاوت را در تعداد تیراژ، نوع بسته‌بندی، بخش‌های متنوع محصول و موارد اینچنینی را به‌راحتی می‌توان در مقایسه محصول خارجی با ایرانی مشاهده کرد. ضمن اینکه اصلا محصول نمایش خانگی در دنیا یک کالای لوکس و زینتی محسوب شده و کلکسیونرها و عشق فیلم‌ها از آن استفاده می‌کنند و نه قاطبه مردم! و اصلا در حوزه نمایش خانگی ایران قرار بود به دلیل همین مسائل اقتصادی شرایطی از سوی صاحبان کالا به‌وجود بیاید تا همه اقشار مردم در گوشه و کنار کشور بتوانند از محصولات این شبکه بهره‌مند شوند. دیگر اینکه بهای بلیت سینما در ایران را با بهای بلیت سینما در دنیا مقایسه می‌کنند و می‌گویند محصول ایرانی فلان تومان است و محصول خارجی فلان دلار. با عرض پوزش اما این نکته را دیگر هر دانش‌آموزی هم می‌داند که این‌گونه قیاس کردن نوعی قیاس نادرست است. اگر قیمت محصول نمایش خانگی یا بلیت سینما در کشورهای آن‌سوی آب فلان دلار است، پس باید حقوق پایه هر کارگر و کارمند را هم به دلار روز محاسبه کنید و ببینید آیا در آن‌سوی آب‌ها هم کارگر و کارمند تقریبا ماهی ٨٠ تا صد دلار حقوق می‌گیرد یا خیر؟ و اصلا مگر سرویس‌ها و امکانات سینماها و محصولات نمایش خانگی آنوری‌ها با سرویس‌ها و امکانات و سالن‌های سینما و محصولات نمایش خانگی ما یکسان است که چنین مقایسه‌ای را انجام می‌دهید؟

نکته چهارم اینکه برخی اذعان دارند که پس از افزایش قیمت محصولات نمایش خانگی، مردم ناچارا برای تامین محتوای موردنیاز سبد فرهنگی خود به‌سوی شبکه‌های تعاملی و VOD روانه خواهند شد که معتقدم با توجه به زیرساخت‌های موجود، وضعیت فعلی شرکت‌ها و سرویس‌دهنده‌های VOD، عدم شناخت عامه مردم (تاکید می‌کنم عامه مردم) از این رسانه جدید، عدم آموزش همگانی، نبود بسترسازی فرهنگی برای این تغییر رویکرد همه و همه سبب خواهد شد تا این چرخش آنگونه که مطلوب نظر صاحبان این رسانه جدید و کارشناسان است صورت نگیرد. درنهایت به نظر می‌رسد، اتخاذ روش‌های بهره‌ورانه اقتصادی و تاکتیک‌های جلب مشتری و تیراژ بیشتر می‌توانست و می‌تواند راهکار و جایگزین مناسب‌تری برای افزایش اینگونه قیمت محصولات نمایش خانگی باشد. به‌طور‌حتم چنانچه دست‌اندرکاران این عرصه در سیاست‌ها و روش‌های اقتصادی خود مطابق با وضعیت اقتصادی و توان خرید جامعه تجدیدنظر صورت ندهند افزایش قیمت نه‌تنها چاره کار نخواهد بود بلکه به عنوان کاتالیزوری در رکود هر‌چه بیشتر اقتصادی موسسات فعلا فعال شبکه نمایش‌خانگی عمل خواهد کرد و در صورت بروز چنین وضعیتی، ارائه آدرس‌های نادرست به مردم و مقایسه قیمت‌ها به تومان در ایران و به دلار در خارج با یکدیگر شاید به‌گونه‌ای خود را به آن راه زدن باشد و بس.

 

  • نویسنده : مصطفی محمودی
  • منبع خبر : روزنامه اعتماد