پرونده‌ی قتل تاریخ تئاتر به دست یک فریبکار ۲۴ تیر ۱۳۹۷

نقدی بر نمایش پرونده‌ی شماره‌ی ۸۱
پرونده‌ی قتل تاریخ تئاتر به دست یک فریبکار

نمایش پرونده‌ی شماره‌ی ۸۱ نمایشی‌ست که فی‌نفسه ارزش صحبت ندارد. نمایشی‌ست که آنچنان از تمام اجزا لنگ می‌زند که به‌سختی بتوان به انگیزه‌ای که کارگردان را مجاب کرده که اثرش را به نمایش درآورد پی برد. اما از نگاه دیگری از آن دست آثاری‌‌ست که باب گفتگوی مهمی را باز می‌کند که ارزش ساعت‌ها صحبت و پژوهش دارد؛ اینکه پشت این قسم اجراهای ناهنرمندانه چه مقدار دانش و تجربه‌ی تئاتری نهفته است؟ و از آن مهمتر اینکه این نوع تئاترهایی که خود را تجربی می‌نامند اما به وضوح تعبیر غلطی از آن را به نمایش می‌گذارند در کجای وضعیت امروز قرار دارند؟

چرا باید بیاموزیم؟ ۲۰ تیر ۱۳۹۷

نگاهی به نمایش دیر راهبان
چرا باید بیاموزیم؟

«تکه کابوس‌های یک خواب تاریخی» ۱۹ تیر ۱۳۹۷

نقد و بررسی نمایش آقامحمدخان به کارگردانی نوید معمار
«تکه کابوس‌های یک خواب تاریخی»

جراحت‌هایی بر بدن عاشقان ۱۴ تیر ۱۳۹۷

نقدی بر نمایش زخم‌های وحشتناک زمین بازی
جراحت‌هایی بر بدن عاشقان

نقد
هفت پیچ ِ تاریکِ ویرانی و خانۀ خاطرات زنان در خاموشی و تاریکی ۱۲ تیر ۱۳۹۷
نوشته شاهرخ تندروصالح شاهرخ تندروصالح برای نمایش تو مشغول مُردنت بودی

هفت پیچ ِ تاریکِ ویرانی و خانۀ خاطرات زنان در خاموشی و تاریکی

اگر دوست دارید یکی دو ساعتی بی آنکه به تریج قبای کسی بر بخورد به مسایل خودتان و رویاهایی که دود هوا شده اند و آرزوهایی که می توانند در تاریکی بیرون جهند و دست شما را بگیرند و به جستجوی جانب آبی ببرند ، خوب ، بروید و این نمایش را ببینید . به دیدنش می ارزد . این نمایش نقطه تأملش روی موضوعی است که به شکل تاریخی ، ریشه تقریبی تمام مشکلات چیزی بنام خانواده را شامل می شود . آنهم اینجا که همه در آنِ واحد هم طلبکارند و هم بدهکار . هم مقصرند هم مظلوم هم قانونند هم مجری هم حقند و هم باطل . و خوب ، آبسورد و معلق گونه گی یا تعلیق یعنی همین . نمایشی در ژانر آبسورد با مفاهیمی عمیق که می تواند اشک شما را در بیاورد بشرطی که بتوانید به تاریکی زل بزنید . به تاریکی زُل بزنید ؛ همه فلاکتی که بر سر ما و جان ما و رؤیاهای ما آمده حاصل همین تاریکی است . تاریکی . تاریکی را می گویم .

اجرای تمرین‌های بازیگری ۱۲ تیر ۱۳۹۷
نگاهی به نمایش «پِرتی»بهار رضی‌زاده

اجرای تمرین‌های بازیگری

کِشدارکردن و متوقف‌کردن یک روایت پیش‌پاافتاده، به انحای گوناگون آن را بازگفتن، دامن‌زدن به این تنش بیهوده و بی‌وقفه، ادامه‌دادن و تکرارکردنش به خودی‌خود امر واقع را دستخوش نوعی دگرگونی می‌کند. اینجا تئاتر در تلاش است با نوعی آشنایی‌زدایی مدام از امر واقعِ پیش‌پاافتاده، مواجهه‌ای پدیدارشناسانه را برای ما رقم بزند؛ اما اگر با خودمان صادق باشیم، این‌همه دست‌بالاگرفتن این نمایش بسیار اغراق‌آمیز است

هرز‌رفتن‌های دل‌انگیز ۱۲ تیر ۱۳۹۷
یادداشت برای نمایش پرتی

هرز‌رفتن‌های دل‌انگیز

«پرتی» از آن دست اجراهایی است که انگار غایتی برای خود متصور نیستند. تکه‌ای از زندگی روزمره را رَج زده‌اند و مدام از فرط ملال یا رهایی از آن، تکرارش می‌کنند. حال اگر روایتی باشد از زیست و زمانه دخترانی که در یک خوابگاه دانشجویی، به اجبار روزگار می‌گذرانند و عادی‌ترین لحظات را به پرشورترین مباحثات تبدیل می‌کنند.

فضاسازی تکرار یک کابوس خانگی ۰۸ تیر ۱۳۹۷
نقد نمایش «تو مشغول مردنت بودی» نوشته ی کامران شهلایی به کارگردانی مژگان خالقی

فضاسازی تکرار یک کابوس خانگی

در شرایطی که اجراهای تاتری این روزها به سبب خصوصی سازی تالارهای تاتربا هدف درآمدزایی و میزان کردن دخل و خرج، روز به روز بیشتر به سوی روزمرگی و جذابیت های سطحی و همسویی با نیازهای مخاطب پیش می روند و ازسویی شاهد وفور بازخوانی های ناهمخوان شبه پست مدرن از متن های بارها اجرا شده کلاسیک هستیم ، نمایش « تو مشغول مردنت بودی» در شکلی کوچک با صحنه پردازی ساده اش، تازگی و طراوت یک اجرای تجربی را در خود نگاه داشته و در این مسیر به دام جذابیت های آنی پر زرق وبرق و دکور و لباس های گران و....نیفتاده است.

بررسی تئاتر شیطونی در دوازدهمین نشست نقد صحنه ۰۶ تیر ۱۳۹۷
توسط باشگاه تئاتر فرهنگسرای ارسباران و با هم کاری موسسه ی افرامانا برگزار می شود

بررسی تئاتر شیطونی در دوازدهمین نشست نقد صحنه

دوازدهمین نشست نقد صحنه با حضور مهدی کوشکی، میلاد نیک آبادی، شهروز دل افکار و بهزاد صدیقی و با همکاری موسسه ی افرامانا در سالن ذوالفقاری فرهنگسرای ارسباران برگزارمی شود.

پابرهنه میان نقش و نقاشی… ۰۵ خرداد ۱۳۹۷
نقد و بررسی نمایش «گرنیکا» به طراحی و کارگردانی عرفان عشوریون ‎

پابرهنه میان نقش و نقاشی…

نوشتن درباره «گرنیکا» کار دشواری است و اعلان موضع نسبت به آن کاری دشوارتر. چرا که اثر پر است از تنیدگی مؤلفه‌های ارزشمند و بی‌ارزش.

ما تا پایان عمر زنده‌ایم، تا پایان نمایش چطور؟! ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۷
نقد و بررسی نمایش «دستورالعمل‌های پرواز برای خدمه و خلبان» به نویسندگی و کارگردانی فرهاد فزونی

ما تا پایان عمر زنده‌ایم، تا پایان نمایش چطور؟!

نمایش پر است از طرح و نوشته‌های گرافیکی که گاه فضاساز هستند و گاه فضاشکن. گاه نشانی از توهم می‌شوند و گاه کارکردهای تجملاتی نمایشی پیدا می‌کنند. با این تفاسیر اگر به فرض فضای توهم و معما گونه در اثر شکل گرفته باشد، سوالی که این جا یقه‌ی ما را ول نمی‌کند این است که آیا ما در وهله اول با انسان مواجه هستیم یا با توهمش؟

درباره نمایش زهرماری/ چند گام به جلو ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷
.

درباره نمایش زهرماری/ چند گام به جلو

در نمایش زهرماری علی احمدی پس از اجرای دو سه نمایش، نشان می دهد آرام آرام در ادامه ی تجرببات کارگردانی خود کارش به پختگی نزدیک شده است. او به عنوان کارگردان هم انتخاب های خوبی برای عوامل و عناصر صحنه اش داشته و هم تلاش کرده اجرای کم نقصی را برای صحنه خلق کند. از سویی دیگر نمایش زهرماری در بازیگری دارای امتیازات ویژه ای است. همه ی بازیگران در این اثر می کوشند با همراهی یک دیگر و با یاری کارگردان نقش هایشان را روان، جذاب و باورپذیر بازی کنند.

«ناگفته‌ها حقیقت است؟» ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
نقد و بررسی نمایش آنتی‌گون به کارگردانی علی راضی

«ناگفته‌ها حقیقت است؟»

نمایش «آنتی‌گون» به کارگردانی علی راضی، نگاه محدود و کم‌سویی نسبت به رویکرد فلسفی وجودشناختی منتسب به جهان «آنتیگون» ژان آنوی دارد. پروتاگونیست نمایش راضی، فاقد شوریدگی تراژیک و مبارزه‌طلبی یک آرمان‌گرای سازش‌ناپذیر است و در عین‌حال از ویژگی‌های اگزیستانسیالیستی قهرمانی که نسبت به امیدهای واهی زندگی بدبین است و بار انتخاب و طغیان‌اش را بر دوش می‌کشد، کم بهره است.

آسوده بخوابد؟ شما بیدارید؟ ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۷
نگاهی به نمایش کوروش، کار پری صابری

آسوده بخوابد؟ شما بیدارید؟

اینکه بالاخره باید کسی آستین بالا می‌زد و درباره معرفی کوروش به زبان هنر کاری می‌کرد که جای شک و تردید ندارد. سال‌هاست می‌شنویم فلان فیلم‌ساز قرار است فیلم‌نامه کوروش را بنویسد یا نوشته است و فلان تهیه‌کننده (که حالا مرحوم شده) هم قرار است آن را تهیه کند، ولی همه اینها وعده سر خرمن بود و هست و چه پول‌هایی که این وسط ردوبدل شد و کورش همچنان برای دوستدارانش که هر سال هم با کلی مشقت خود را به پاسارگاد می‌رسانند تا «از دور به طریق مذکور» مقبره‌اش را ببینند، ناشناس مانده است، مگر در حد چند جمله از منشور او که بنا بر برخی روایت‌ها، نخستین منشور حقوق ‌بشر بوده است.