به بهانه انتشار فراخوان نخستين جشنواره اكبر رادی/ پرسش به نام رادی به كام هنر ۰۸ آذر ۱۳۹۷

به بهانه انتشار فراخوان نخستين جشنواره اكبر رادی/ پرسش به نام رادی به كام هنر

اين روزها نه ‌تنها در تئاتر كه در تمام زمينه‌هاي هنري و فرهنگي كشور با خيل عظيم جشنواره‌ها يا در اصطلاح دست‌اندركاران برگزاري با «رويدادها» مواجه هستيم، اما اين پرسش نيز به وجود مي‌آيد كه چه عاملي موجب مي‌شود باوجود برگزاري برنامه‌هاي متعدد از اين دست هيچ اتفاق قابل‌توجهي در عرصه فرهنگ و هنر رخ ندهد؟

یادداشت Archives | پایگاه خبری تئاتر
غلبه تئاتر گيشه‌ای بر تئاتر محتوايی ۰۵ آبان ۱۳۹۷

غلبه تئاتر گيشه‌ای بر تئاتر محتوايی

قیمت‌های گران بلیت تئاتر اولین شکاف و ایجاد فاصله بین مردم و تئاتر است. به‌ویژه در این شرایط بحرانی که مردم از تهیه ساده‌ترین امکانات معیشتی زندگی خود محروم‌اند، اعمال چنین رویه‌ای تئاتر را از سبد اقتصادی و زندگی مردم دور خواهد کرد. نوع ذائقه فرهنگ مصرف‌گرایانه که از فرهنگ سرمایه‌داری الهام می‌گیرد، دیر یا زود تئاتر را به گیشه و گیشه‌گردانی هدایت خواهد کرد و به کالایی مصرفی تبدیل خواهد کرد که تنها برای اقشار مرفه و متمول قابل‌استفاده خواهد بود و هنرمندان نیز در خدمت تأمین سلیقه آنان پیش خواهند رفت و در‌این‌میان تئاتر متعهد، روشنگرانه و ژرف‌اندیش جایی نخواهد داشت و تجارت غلبه خود را اعمال خواهد کرد.

نقد و نظری به تئاتر لاکچری / اگر این هشدار جدی گرفته می‌شد ۲۸ مهر ۱۳۹۷

نقد و نظری به تئاتر لاکچری / اگر این هشدار جدی گرفته می‌شد

متأسفانه هیچ‌کسی کمک به تئاتر اندیشه را وظیفه خود نمی‌داند... این شکل تولید تئاتر مناسبات کلی تئاتر را به هم می‌زند! چرا؟ چون از این به بعد هیچ‌کسی قادر به پرداخت دستمزدهایی این‌چنینی به بازیگران و عوامل نیست. پس اگر تئاتر پول داشته باشد و پول، خب موفق خواهد شد و چنانچه به‌جای پول اندیشه وجود داشته باشد، آن را به پشیزی نمی‌خرند. چرا؟ چون قشر لوکس و لاکچری فرصتی برای اندیشه در زمان‌بندی خود ندارد! او خلق شده که تفریح کند و خوش بگذراند و دیگران را تحقیر کند و هنر را به تمسخر و تملک خود درآورد.

آیا تئاتر برای همه امکان‌پذیر است؟ ۲۵ مهر ۱۳۹۷

آیا تئاتر برای همه امکان‌پذیر است؟

کلید حل مشکل اقتصاد تئاتر در دست مدیرکل هنرهای نمایشی است، جایی که او می‌تواند شهرداری تهران را مجاب به همکاری با اداره کل هنرهای نمایشی کند.

بینوایان؛ فرزند خلف سیاست‌های فرهنگی سرمایه‌داری حاکم ۲۳ مهر ۱۳۹۷

بینوایان؛ فرزند خلف سیاست‌های فرهنگی سرمایه‌داری حاکم

مگر قرار نبوده با خصوصی‌سازی تئاتر اتکاء آن به دولت پایان پذیرد؟ مگر در تئاتر خصوصی وابستگی درآمد تئاتر به فروش بلیت منحصر نیست و در واقع روند کالایی شدن این هنر طبیعتا آن را تابع قوانین عرضه و تقاضا نمی‌کند؟ تدوین آیین‌نامه قیمت‌گذاری بلیت تئاتر در شورای صنفی هنرهای نمایشی برای نمایش‌هایی که بودجه دولتی دریافت نمی‌کنند با اصل ۴۴ منافاتی ندارد؟ آیا تمامی تلاش‌ها و سیاست‌گذاری‌هایی که ذیل اجرایی کردن اصل ۴۴ در بحث فرهنگی صورت گرفته و منجر به ورود بخش خصوصی (یا در پوشش بخش خصوصی!) به عرصه تئاتر شده در جهت برپایی تئاتر متکی به ذات! نبوده است؟ آیا بی‌نوایان، فرزند (ناخواسته؟!) و شاخص این سیاست‌گذاری بالادستی و دستوری به ویژه، چند سال اخیر نیست؟

نگاهی به روش‌های مونتاژی تئاتر امروز ایران با سرمایه‌داری بی‌پشتوانه ۱۸ مهر ۱۳۹۷

نگاهی به روش‌های مونتاژی تئاتر امروز ایران با سرمایه‌داری بی‌پشتوانه

در سال های اخیر با گرته برداری دست چندم از صحنه ها و ایده های آن طرفی ها ، صنعت «مونتاژ تاتری ایرانی» رونق گرفته است و هنرمندان پوشالی متوّهم ،خود را تولید کننده ی اصلی تاترمدرن ایران قلمداد کرده اند.بارها بر این شیوه ها خُرده گرفته ایم و این روش را تقلبی به شمار آورده ایم. هر چند در برخی از اجراها چند تابلوی چشم نواز هم به وجود آمده باشد.

طرح توسعه تماشاخانه سنگلج را اجرایی کنید ۱۷ مهر ۱۳۹۷

طرح توسعه تماشاخانه سنگلج را اجرایی کنید

پریسا مقتدی مدیر تماشاخانه‌ سنگلج به مناسبت ۵۳ سالگی این تماشاخانه یادداشتی را منتشر کرده است.

آیا حق داریم از بینوایان پارسایی گلایه مند باشیم؟! ۱۶ مهر ۱۳۹۷

آیا حق داریم از بینوایان پارسایی گلایه مند باشیم؟!

سال گذشته در اعتراض به پروژه «الیورتویست پارسایی» یادداشت «بیچاره الیور، بیچاره تئاتر، بیچاره کودکان ایران» را منتشر کردم. امسال و از روز اولی که خبر اجرای قریب الوقوع پروژه پولدار و پولساز «بینوایان پارسایی» به گوشم رسید عزم جدی داشتم که هیچ واکنشی نشان ندهم. دروغ چرا، مزه مزه می کردم چیزی بنویسم اما خسته بودم. خسته از توهین و وقاحت آشکار آن طرف، خسته از تک صدایی و همصدا نبودن این طرف! ضرورتی برای ادامه دادن بحث نمی دیدم. حرفم را سال پیش زده بودم اما...

وقتی نمایش جدی گرفته می‌شود ۱۵ مهر ۱۳۹۷
یادداشت سعید عقیقی برای نمایش «صد در صد»

وقتی نمایش جدی گرفته می‌شود

یک منتقد سینما و تئاتر با اشاره به اینکه نمایش «صد در صد» برداشتی امیدوارکننده از متن مارکس لید است درباره دیگر ویژگی های این اثر نمایشی نوشت.

جشنواره تئاتر دانشگاهی و چهار ایراد اساسی ۱۴ مهر ۱۳۹۷

جشنواره تئاتر دانشگاهی و چهار ایراد اساسی

جشنواره تئاتر دانشگاهی به یک مصرف کننده‌ی آثار تقلیل یافته است. جشنواره بدل به رقابتی برای کسب جایزه شده است. الگوی تئاتری اغلب دانشجویان، نسل قبل از خود است. برای دبیری جشنواره تنها و تنها سابقه‌ی اجرایی مهم نیست.

هر کجای نقشه ی جهان که درد بگیرد هنر درد می کشد ۱۴ مهر ۱۳۹۷

هر کجای نقشه ی جهان که درد بگیرد هنر درد می کشد

ارمغان بهداروند در یاداشتی که پس از دیدن نمایش آوانتاژ نوشته از بمباران 4 آذر 1365 اندیمشک و شهدای آن واقعه یاد کرده است.