نقد تئاتر/ نگاهی به نمایش «زخم های وحشتناک زمین بازی»/ سی سال جراحت جسم و جان ۲۳ مرداد ۱۳۹۷

نقد تئاتر/ نگاهی به نمایش «زخم های وحشتناک زمین بازی»/ سی سال جراحت جسم و جان

علی منصوری درجایگاه کارگردان نمایش نخستین گام را که انتخاب نمایشنامه است، پرقدرت و هوشمندانه برداشته است. متنی را که انتخاب کرده - و خودش هم آن را ترجمه کرده - نه تنها سرشار از جذابیت های دراماتیک و محتوایی است بلکه اثری است بی زمان و بی مکان. زخم های وحشتناک زمین بازی از حال و روز انسان حکایت می کند؛ فارغ از آنکه در چه زمان و جغرافیایی به سر برد.

نقد Archives - پایگاه خبری تئاتر
در سیزدهمین نشست نقد صحنه با بررسی تئاتر ریچارد مطرح شد: تئاتری که نبض زمانه اش می شود ۱۶ مرداد ۱۳۹۷

در سیزدهمین نشست نقد صحنه با بررسی تئاتر ریچارد مطرح شد: تئاتری که نبض زمانه اش می شود

سیزدهمین نشست نقد صحنه با بررسی تئاتر ریچارد نوشته و کارگردانی حمیدرضا نعیمی با حضور حمیدرضا نعیمی (نمایش نامه نویس، کارگردان و بازیگر)، محسن حسینی(کارگردان و کارشناس تئاتر)، حامد کمیلی، شقایق فراهانی، بهناز نازی (بازیگران) مهرداد پازوکی (آهنگساز) نیما خسروی (طراح حرکت) و بهزاد صدیقی (نمایشنامه نویس و دبیر نشست نقد صحنه) و با همکاری موسسه ی افرامانا عصر روز شنبه 13 تیرماه ۹۷ در سالن استاد ذوالفقاری فرهنگسرای ارسباران برگزارشد.

درباره نمایش «این قصه را آهسته بخوان» به نویسندگی و کارگردانی «مهدی نصیری» / جنگ و صلح ۱۴ مرداد ۱۳۹۷

درباره نمایش «این قصه را آهسته بخوان» به نویسندگی و کارگردانی «مهدی نصیری» / جنگ و صلح

ویران، مجموعه‌داستان کوتاهی از «ابوتراب خسروی» است که «مهدی نصیری» یکی از داستان‌های آن به نام «مرثیه‌ باد» را تحت عنوان نمایش‌نامه‌ای با نام «این قصه را آهسته بخوان» در تماشاخانه مهر، واقع در حوزه هنری روی صحنه برده است. ماجرای داستانی که «ابوتراب خسروی» نوشته است به صورت روایت اول‌شخص مفرد است که با خاطرات منصور و وداع او با زنش (اشرف) توأم است. او عازم پادگانی در جلدیان است و در یک منطقه مرزی جنگی در سومار به‌عنوان یک دیده‌بان مشغول پست‌دادن است.

آنشرلی دانشجویی با آرزوهای خیلی رادیکال! ۱۲ مرداد ۱۳۹۷
نقد و بررسی نمایش «آنشرلی با موهای خیلی قرمز» به طراحی و کارگردانی امیربهاور اکبرپوردهکردی

آنشرلی دانشجویی با آرزوهای خیلی رادیکال!

نمایش آنشرلی با موهای خیلی قرمز، ضرورت به میان کشیدن بحثی را ایجاد می‌کند که در چند صفحه نقد نمایش یا حتی یک مقاله به نتیجه نخواهد رسید. اما از طرفی اشاره نکردن به آن، جنبه‌های متفاوت و معنادار اثر را نادیده می‌گیرد و نمی‌توان مدعی داشتن نگاهی جامع به اثر بود. تئاتر به صورت کلی، مجموعه‌ای از روایت‌ها و نشانه‌های درونی‌ست که در حین اجرای نمایش بروز پیدا می‌کنند به اضافه‌ی روایت‌ها و نشانه‌هایی که بیرون از اثر به گوشه‌های آن متصل‌اند. بی‌توجهی به اولی، نقد را یک‌سویه و سطحی کرده و فراموش کردن دومی بحث و نقد را در وادی انتزاع رها خواهد کرد. به همین دلیل سعی می‌کنم از جنبه‌های متفاوت اثر را مورد سنجش قرار دهم.

نمایش «ریچارد» در فرهنگسرای ارسباران نقد می شود ۰۹ مرداد ۱۳۹۷

نمایش «ریچارد» در فرهنگسرای ارسباران نقد می شود

نمایش «ریچارد» به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا نعیمی شنبه ۱۳ مرداد ساعت ۱۸ در فرهنگسرای ارسباران نقد می شود.

نقد تئاتر خداحافط باغ آلبالوی من / بحران‌هایی حل‌ناشدنی ۰۹ مرداد ۱۳۹۷
نگاهی به نمایش خداحافظ باغ آلبالوی من به نویسندگی و کارگردانی سارا مخاوات

نقد تئاتر خداحافط باغ آلبالوی من / بحران‌هایی حل‌ناشدنی

. نویسنده نه در پی ساختارزدایی بنیادین شخصیت نمایشش بود و آن‌چنان‌که در آغاز می‌شد گمان برد قرار بود به تئاتر ابزورد راه ببرد. حالا او می‌خواست دقایق سرشت‌پردازانه‌ای را به‌مدد این فضاسازی غریب پیش بکشد و دریافتم شخصیتی محوری دارد که در ناکجاآبادی گیر افتاده و دو بازیگر دیگر احیانا یا موجوداتی خیالی‌اند یا موجوداتی برآمده از درون خود او. ماجرا را از سوی دیگر پی گرفتم، داشت جالب‌تر می‌شد.

نگاهی به نمایش «لیلا و چند مسافر»؛ خواب مرد قصه‌گو ۰۸ مرداد ۱۳۹۷

نگاهی به نمایش «لیلا و چند مسافر»؛ خواب مرد قصه‌گو

«لیلا و چند مسافر» قرار است برایمان چند قصه تعریف کند؛ اما قصه کلیشه و نخ‌نما هستند و وجه تازه‌ای از یک رویداد مذهبی ارائه نمی‌دهد. رحمانیان از جهان درام‌های مذهبیش فاصله گرفته است.

ذهن نامعتبر ۰۵ مرداد ۱۳۹۷
نگاهی به نمایش «خدا حافظ باغ آلبالوی من»

ذهن نامعتبر

پل ریکور در مقاله «خاطرات و فراموشی» دو نوع رابطه برای نسبت خاطرات با گذشته در نظر می‌گیرد؛رابطه دانشی و رابطه کنشی. در رابطه دانشی، خاطرات به نسبت قابل اعتمادند اما در رابطه کنشی به هیچ وجه نمی‌توان به خاطراتی که کلامی و ذهنی مرورشان می‌کنیم اعتماد کرد. او معتقد است ما تنها زمانی می‌توانیم صحبت از استفاده یا سوءاستفاده از خاطرات کنیم که خاطره را یک کنش تلقی نماییم. کنشی که تمایلات و زخم‌های روحی‌مان در آن دخیل می‌شوند و بی‌رحمانه به حذف قسمتی و اضافه کردن قسمتی دیگر مشغول می‌شوند.

وداع با جهان سینه‌فیلی‌های عاشق پیشه ۰۵ مرداد ۱۳۹۷
نگاهی به نمایش فلیک که این روزها در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود

وداع با جهان سینه‌فیلی‌های عاشق پیشه

فلیک از آن نمایشنامه‌هاست که بر آستانه دو نظام پخش سینمایی ایستاده. یکی نظامی متعلق به گذشته‌ای در حال فراموشی که مبتنی است بر همان دستگاه آپارات و ساختار سلولوئیدی حلقه‌های سینمایی که می‌دانیم گران‌ است و محدود. سیستم آپارات در مواجهه با شتاب سرمایه‌داری متأخر به نسبت کند بود و بتدریج کنار گذاشته شد. اما نظام دیگر همان ساختار دیجیتال، ارزان و قابل دسترس‌تر سینماست. نمایش فلیک، بازنمایی تقابل این دو امکان تکنولوژی در رابطه با نمایش دادن فیلم‌هاست. آن هم در یکی از آن سالن‌های قدیمی و از رونق افتاده شهری چون ورکستر کانتی ایالت ماساچوست.

شکست صندوق سنت ۰۲ مرداد ۱۳۹۷
به مناسبت اجرای نمایش «مترسک» گروه تئاتر اگزیت، برداشتی آزاد از «چهارصندوق» بهرام بیضایی

شکست صندوق سنت

پایگاه خبری تئاتر:  نمایش چهارصندوق نسبت به دیگر آثار این نمایشنامه‌نویس بیشتر از همه غرق در دریای نمادها و سمبل‌هاست که به طور مشخص لازمان و لامکان است، نمایشی سمبولیستی‌ست که از یک طرف تنه‌ای به سیاست می‌زند و از طرف دیگر شانه‌ به شانه‌ی یک نمایش ایرانی خود را معرفی می‌کند. از قضا به دلیل […]

«بوتولیسم؛ سم مرگبار نگاه تجاری در تئاتر» ۰۲ مرداد ۱۳۹۷
نقد و بررسی نمایش بوتولیسم به کارگردانی سیما تیرانداز

«بوتولیسم؛ سم مرگبار نگاه تجاری در تئاتر»

در بوتولیسم، به برخی از دغدغه‌ها و رفتارهای نسل جوان امروز (مشخصا متولدین دهه هفتاد شمسی) در چارچوب محدوده‌های مقرر، مستقیم‌ و بی‌محاباتر اشاراتی می‌شود. اما این روایت ظاهرا کم‌پروا در طرح برخی از مسائل، به دلیل رویکرد سطحی‌انگارانه، تقلیل‌گرا و نیز با اتکا به شیوه‌های مبتنی بر سرگرم‌سازی صرف برای جذب حداکثری مخاطب، امکان دریافت و واکاوی عمیق‌تر و آسیب‌شناسانه‌ی اجتماعی، سیاسی، روانشناختی را در ارتباط با نسل جدید و روابط‌شان نامیسر می‌سازد. و مهم‌تر اینکه به دلیل نگاه بافاصله و قضاوت‌گر موجود در نمایشنامه‌ی نوشین تبریزی که صرفا انگاره‌های رایج اجتماع از نسل‌های جدید (دهه هفتادی‌ها) را بازتولید می‌کند، نمایش کمکی در تعدیل نگاه غالب به مساله شکاف نسل‌ها و درک نسل جدید، نمی‌کند