رابرت پتینسون در بهترین سال کارنامه‌اش؛ آیا اسکار بالاخره به او می‌رسد؟

چارسو پرس: چهار رابرت پتینسون بهتر از یک رابرت پتینسون است؛ اما همین تعدد حضورها ممکن است مسیر او برای رسیدن به اسکار را پیچیده‌تر کند.

در فیلم «Primetime»، پتینسون تنها در اتاقی تاریک در فلوریدا نشسته و متن گفت‌وگوی یک غریبه را با صدای بلند می‌خواند:

«وقتی تو مرا در می‌آوری، من هم تو را در می‌آورم.»

او در این فیلم نقش کریس هانسن، مجری برنامه دوربین مخفی «To Catch a Predator» را بازی می‌کند؛ مردی که عملیات‌های پلیس برای به دام انداختن افراد مظنون به سوءاستفاده جنسی را به رویدادهای تلویزیونی تبدیل کرد و برنامه‌اش برای جذب مخاطب با مجموعه‌هایی مانند «Lost» شبکه ABC رقابت می‌کرد.

این احتمالاً ناراحت‌کننده‌ترین نقشی است که پتینسون تاکنون روی پرده ایفا کرده است؛ اما شاید همین نقش سرانجام برای او نامزدی اسکار به همراه داشته باشد.

پتینسون اکنون ۴۰ ساله است و با وجود بازی‌های تحسین‌شده‌اش در فیلم‌هایی مانند «Good Time»، «The Lighthouse» و «The Rover» هنوز نامزدی اسکار به دست نیاورده است.

اما در سال ۲۰۲۶، او تقریباً همه چیز را برای یک رقابت اسکاری در اختیار دارد.

سالی پر از فیلم برای رابرت پتینسون

کارنامه سینمایی پتینسون در سال ۲۰۲۶ مجموعه‌ای از فیلم‌های مستقل، آثار پرهزینه و مجموعه‌های محبوب را در بر می‌گیرد و در میان همه این پروژه‌ها، او مشغول فیلمبرداری قسمت بعدی «بتمن» به کارگردانی مت ریوز نیز بوده است.

در «Primetime» به کارگردانی لنس اوپنهایم، پتینسون ظاهراً روشن‌ترین شانس خود برای فصل جوایز را در اختیار دارد. فیلم در بخش مسابقه جشنواره ونیز نمایش داده شد و با استقبال هفت دقیقه‌ای ایستاده تماشاگران روبه‌رو شد و قرار است از ۲۵ سپتامبر توسط A24 اکران شود.

پس از آن، کمدی سیاه «The Drama» ساخته کریستوفر بورگلی در بهار امسال، فرصت دیگری برای درخشش پتینسون در کنار زندایا فراهم کرد.

سپس نوبت به «The Odyssey» ساخته کریستوفر نولان رسید؛ فیلمی که به یکی از پدیده‌های میلیارددلاری سینمای امسال تبدیل شده است.

و هنوز یک فیلم دیگر در راه است: «Dune: Part Three» ساخته دنی ویلنوو که ۱۸ دسامبر اکران می‌شود و پتینسون در آن نقشی مکمل، پررنگ‌تر و شرورانه‌تر در قالب شخصیت سایتل، موجودی تغییرشکل‌دهنده، دارد.

چهار فیلم، دو بخش احتمالی و دو کارزار انتخاباتی کاملاً متفاوت که باید هم‌زمان مدیریت شوند.

دیگر کسی نمی‌پرسد آیا پتینسون شایسته حضور در رقابت اسکار است یا نه. پرسش اصلی این است که استودیوها و خود پتینسون چگونه می‌خواهند این رقابت را پیش ببرند.

در حال حاضر، «Primetime» انتخاب واضح‌تر به نظر می‌رسد.

«Primetime»؛ جدی‌ترین شانس پتینسون برای اسکار

اوپنهایم که پیش از این در حوزه مستند فعالیت داشته و همراه با نیتن فیلدر مستند «You Can See Everything» را ساخته است، با «Primetime» نخستین تجربه خود در ساخت فیلم داستانی را ارائه می‌کند.

کریس هانسن در فیلم اوپنهایم مانند یک مجری صحنه ظاهر می‌شود؛ بخشی از داستان شکل‌گیری یک ضدقهرمان که می‌توان آن را با «جوکر» با بازی واکین فینیکس یا «روانی آمریکایی» با بازی کریستین بیل مقایسه کرد.

اما فیلم قصد ندارد هانسن را به یک قهرمان تبدیل کند.

در عوض، «Primetime» همه چیزهایی را زیر نظر می‌گیرد که باعث شدند هانسن از چارچوب ساده برنامه تلویزیونی‌اش فراتر برود: رتبه‌بندی برنامه، عوامل تولید، بازیگران آماتوری که نقش طعمه را ایفا می‌کنند و مخاطبانی که در خانه با اشتیاق برنامه را دنبال می‌کردند.

پتینسون از تماشاگر نمی‌خواهد برای هانسن طرفداری کند؛ بلکه از آنها می‌خواهد کنار مردی بنشینند که سال‌ها او را از تلویزیون دیده‌اند و حالا شاهد درماندگی او باشند.

آیا «Primetime» می‌تواند پتینسون را به اسکار برساند؟

قبلاً نیز دیده‌ایم که شخصیتی چنین ناخوشایند بتواند به موفقیت اسکاری برسد.

واکین فینیکس برای بازی در «جوکر» اسکار بهترین بازیگر مرد را گرفت؛ شخصیتی زشت و ناراحت‌کننده در فیلمی که واکنش‌های متناقضی ایجاد کرد، اما در نهایت در فصل جوایز موفق شد.

«Primetime» نیز در فضای مشابهی قرار می‌گیرد: فیلمی به‌اندازه کافی جنجالی که می‌تواند بحث ایجاد کند، اما در عین حال آن‌قدر با یک داستان آمریکایی آشنا پیوند خورده که رأی‌دهندگان آکادمی بتوانند از طریق آن با فیلم ارتباط برقرار کنند.

البته پتینسون تنها نقطه قوت فیلم نیست.

اسکایلر جیسوندو که بیشتر به خاطر حضورش در سریال‌هایی مانند «The Righteous Gemstones» شبکه HBO و اخیراً نقش جیمی اولسن در «سوپرمن» ساخته جیمز گان شناخته می‌شود، در نقش دن پلامب، بازیگر جوان و امیدوار که برای ایفای نقش طعمه استخدام شده، بسیار خوب ظاهر شده است.

حتی می‌توان گفت او در برخی لحظات بهترین بازی فیلم را ارائه می‌دهد.

مریت ویور، بازیگر برنده امی و بازیگر «Nurse Jackie» نیز در کنار جیسوندو درخشیده و در نقش تهیه‌کننده، با افزایش مصالحه‌ها و تصمیم‌های دشوار عملیات، وجهه‌ای سخت‌گیرانه‌تر به شخصیت خود می‌دهد.

حضور کریس هانسن واقعی هم به فیلم کمک کرده است

خود کریس هانسن نیز با حضور در مصاحبه‌های متعدد و اظهارنظر درباره فیلم، در حال تبلیغ و ایجاد توجه پیرامون «Primetime» بوده است.

در هر صورت، فیلم حالا یک حاشیه جذاب نیز پیدا کرده است؛ و حاشیه‌ها باعث می‌شوند یک فیلم برای مدت بیشتری در گفت‌وگوها باقی بماند.

نمونه آن را می‌توان در ماجرای ایلان ماسک و فیلم «The Odyssey» دید.

خطر تقسیم آرا برای پتینسون

با وجود همه اینها، پتینسون با یک خطر جدی مواجه است: تقسیم آرای رأی‌دهندگان.

او در کمدی «The Drama» ساخته بورگلی نیز بسیار خوب ظاهر شده است؛ فیلمی که در آن نقش یک متصدی موزه را بازی می‌کند که ازدواجش به‌تدریج و در سکوت از هم می‌پاشد.

در سالی دیگر، شاید همین فیلم می‌توانست محور اصلی کارزار اسکاری پتینسون باشد.

اما «The Drama» در آوریل اکران شد و اکنون «Primetime» به‌عنوان گزینه جدیدتر، موقعیت قدرتمندتری در رقابت بهترین بازیگر مرد دارد.

از طرف دیگر، رقابت بهترین بازیگر مرد امسال بسیار فشرده است.

مت دیمون، هم‌بازی پتینسون در «The Odyssey»، در قلب این رقابت قرار دارد. اندرو اسکات برای «Elsinore»، جان مالکوویچ برای «Wild Horse Nine» و در ادامه فصل، تام کروز برای «Digger» نیز در این رقابت حضور دارند و حتی احتمال حضور تیموتی شالامی، هم‌بازی پتینسون در «Dune: Part Three»، مطرح است.

«The Odyssey»؛ گزینه‌ای برای بخش بازیگر مکمل

پتینسون در «The Odyssey» نقش آنتینوس را بازی می‌کند؛ رهبر خواستگارانی که به دنبال پنه‌لوپه هستند و یکی از شخصیت‌های مهم گروه بازیگران پرشمار فیلم نولان است که پشت سر اودیسئوس با بازی مت دیمون قرار دارند.

«The Odyssey» به یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های سال تبدیل شده و چنین فیلم‌هایی می‌توانند یک بازیگر مکمل را نیز با خود به فصل جوایز ببرند؛ به‌خصوص وقتی آن بازیگر از احترام قابل توجهی در صنعت سینما برخوردار باشد.

اما پرسش اصلی برای یونیورسال این است که آیا نقش پتینسون آن‌قدر بزرگ و ماندگار هست که ارزش صرف سرمایه و اعتبار تبلیغاتی برای یک کارزار اسکاری را داشته باشد؟

از سوی دیگر، آیا ممکن است پتینسون و جان لگوییزامو، دیگر بازیگر فیلم، آرای یکدیگر را تقسیم کنند یا اینکه پتینسون صرفاً همراه با موج موفقیت فیلم پیش برود؟

«Dune: Part Three»؛ گزینه پرزرق‌وبرق‌تر

گزینه دیگر، «Dune: Part Three» است و شاید حتی بتواند کارزار پرزرق‌وبرق‌تری برای پتینسون ایجاد کند.

شخصیت سایتل نقش متفاوت و جسورانه‌تری است، دنی ویلنوو از فیلمسازانی است که پشت این بازیگر قرار دارد و برادران وارنر نیز تاریخ اکران مناسبی در ماه دسامبر برای فیلم در نظر گرفته و سرمایه قابل توجهی روی این مجموعه گذاشته است.

دو فیلم نخست «Dune» در مجموع ۱۵ نامزدی اسکار به دست آوردند؛ بنابراین آکادمی نشان داده است که این مجموعه را فراتر از بخش‌های فنی جدی می‌گیرد.

با این حال، هیچ‌یک از این نامزدی‌ها تاکنون در بخش بازیگری نبوده‌اند.

هر دو فیلم می‌توانند زمینه یک کارزار واقعی برای نامزدی در بخش بازیگر مکمل را فراهم کنند.

اما یک سؤال جذاب باقی می‌ماند: آیا پتینسون می‌تواند بیش از یک نامزدی اسکار به دست آورد؟

سابقه نامزدی دوگانه بازیگران

این اتفاق پیش از این رخ داده است.

جیمی فاکس در سال ۲۰۰۴ برای «Ray» نامزد و برنده اسکار بهترین بازیگر مرد شد و هم‌زمان برای بازی در «Collateral» نیز نامزدی بهترین بازیگر مکمل مرد را به دست آورد.

کیت بلانشت نیز در سال ۲۰۰۷ برای «Elizabeth: The Golden Age» در بخش بهترین بازیگر زن و برای «I’m Not There» در بخش بهترین بازیگر مکمل زن نامزد شد.

جدیدترین نمونه نیز اسکارلت جوهانسون در سال ۲۰۱۹ بود که برای «Marriage Story» در بخش بهترین بازیگر زن و برای «Jojo Rabbit» در بخش بهترین بازیگر مکمل زن نامزد شد.

علاوه بر این، وقتی یک بازیگر در یک سال چند فیلم مهم دارد، آکادمی گاهی به دنبال فیلمی می‌گردد که بتواند به‌نوعی نماینده مجموعه فعالیت‌های او در آن سال باشد.

نمونه‌هایی مانند جسیکا چستین که در سالی با هفت فیلم در «The Help» نامزد شد و فیلیپ سیمور هافمن که برای «Charlie Wilson’s War» در بخش بازیگر مکمل نامزد شد، در حالی که دو بازی تحسین‌شده دیگرش در «Before the Devil Knows You’re Dead» و «The Savages» نیز در همان سال مورد توجه قرار گرفتند، نشان می‌دهد که چنین اتفاقی بی‌سابقه نیست.

از طرف دیگر، آکادمی اوایل امسال قوانین خود را تغییر داد و بازیگران اکنون می‌توانند در یک سال و در یک بخش، برای دو فیلم مختلف نامزد اسکار شوند.

آیا پتینسون واقعاً می‌تواند دو بار نامزد اسکار شود؟

البته هیچ‌کدام از این احتمالات تضمینی نیست.

«Primetime» ممکن است برای بخشی از رأی‌دهندگان آکادمی بیش از حد خشن و ناراحت‌کننده باشد.

از سوی دیگر، «The Odyssey» و «Dune: Part Three» ممکن است بیشتر در بخش‌های فنی مورد توجه قرار بگیرند و بازیگران دیگری از آنها شانس بیشتری برای دریافت نامزدی داشته باشند.

با این حال، پتینسون مدت‌هاست از مرحله‌ای عبور کرده که مخاطبان از خود بپرسند آیا او بازیگر بزرگی است یا نه.

اکنون مسئله دیگری باقی مانده است: آیا آکادمی اسکار و چهار چهره سینمایی رابرت پتینسون در سال ۲۰۲۶ می‌توانند رأی‌دهندگان را متقاعد کنند که در نهایت نام او را در خانه درست قرار دهند؟