چرا مدیریت کوروش سلیمانی در تئاتر شهر کوتاه بود؟
- مدیریت کوروش سلیمانی در مجموعه تئاتر شهر کمتر از یک سال دوام آورد؛ دورهای که با وجود برخی تلاشها برای تغییر روند اداره این مجموعه، با چالشهای متعدد و در نهایت استعفای او همراه شد. اما آیا کوتاه بودن این دوره تنها به عملکرد مدیر مربوط است یا باید ریشه آن را در ساختار مدیریت فرهنگی و تغییرات مداوم مدیریتی جستوجو کرد؟
چارسو پرس: مدیریت کوروش سلیمانی در مجموعه تئاتر شهر کمتر از یک سال ادامه پیدا کرد؛ دورهای که با وجود تلاشهایی برای بهبود شرایط این مجموعه، در نهایت با استعفای او به پایان رسید. اما چه عواملی باعث شد این مدیریت فرصت چندانی برای اجرای برنامههایش پیدا نکند؟
به گزارش ایسنا، تغییر مدیران در ساختار فرهنگی کشور سالهاست به یکی از مسائل قابل توجه تبدیل شده است. تغییراتی که گاهی در فاصلهای کوتاه رخ میدهند و در نتیجه، مدیران فرصت کافی برای اجرای برنامههای خود و ارزیابی عملکردشان پیدا نمیکنند.
ماجرای مدیریت کوروش سلیمانی در تئاتر شهر نیز از همین منظر قابل بررسی است. او شهریور سال گذشته مدیریت این مجموعه را بر عهده گرفت و شامگاه پنجشنبه اول مردادماه، کمتر از یک سال بعد، با انتشار متنی در صفحه شخصی خود از این مسئولیت کنارهگیری کرد.
سلیمانی در زمان پذیرش مدیریت تئاتر شهر با شرایط دشواری روبهرو بود؛ از وضعیت نامشخص حریم مجموعه و مشکلات زیرساختی گرفته تا دو اجرایی بودن سالنها و کاهش تمایل برخی هنرمندان شناختهشده برای اجرای آثارشان در این مجموعه.
او در نخستین گفتوگوی رسانهای خود در اواخر آذر ۱۴۰۴ تأکید کرده بود که تلاش میکند تئاتر شهر را به جایگاه گذشته خود بازگرداند و این مجموعه بار دیگر میزبان آثار باکیفیت باشد. یکی از رویکردهای مورد تأکید او، تکاجرایی شدن سالنها بود تا گروههای نمایشی امکان بیشتری برای طراحی دکور، نورپردازی و تمرکز بر اجرای خود داشته باشند.
سلیمانی همچنین بر این باور بود که فروش گیشه نباید تنها معیار پذیرش آثار در تئاتر شهر باشد و هر اثر نمایشی باید فارغ از میزان فروش، فرصت اجرای مشخصی داشته باشد.
در دوره مدیریت او، برخی اقدامات اجرایی نیز برای بهبود وضعیت ظاهری مجموعه انجام شد؛ از جمله رسیدگی به نظافت بخشهایی مانند لوسترها و حوض تئاتر شهر.
با این حال، شرایط عمومی کشور نیز بر فعالیت تئاتر شهر تأثیر گذاشت. ناآرامیهای دیماه و پس از آن جنگ ۴۰ روزه، موجب تعطیلی مقطعی فعالیتهای نمایشی و ایجاد اختلال در برنامههای فرهنگی شد. این وضعیت طبیعتاً کار مدیریت مجموعهای مانند تئاتر شهر را دشوارتر کرد.
سلیمانی پس از برقراری آتشبس تلاش کرد فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی مجموعه را دوباره فعال کند. برگزاری یک دورهمی برای خانواده تئاتر و راهاندازی نشستهایی با عنوان «جمعههای تئاتر شهر» از جمله این اقدامات بود؛ نشستهایی که قرار بود محلی برای گفتوگو، معرفی کتاب، بزرگداشت هنرمندان، نمایشنامهخوانی، بحثهای تخصصی و نمایش فیلمتئاتر باشد.
موضوع حریم تئاتر شهر نیز همچنان در دوره مدیریت او پیگیری شد؛ مسئلهای که سالهاست یکی از دغدغههای اصلی این مجموعه به شمار میرود.
از سوی دیگر، مشکلات فنی نیز در این دوره خود را نشان داد. گرمای سالنهای تئاتر شهر در هفتههای اخیر اعتراض برخی تماشاگران و گروههای نمایشی را به دنبال داشت. کمتر از یک روز پس از اعلام استعفای سلیمانی، مجموعه تئاتر شهر با انتشار اطلاعیهای از مخاطبان بابت گرمای سالنها عذرخواهی و اعلام کرد که این مشکل ناشی از نقص فنی است و برطرف خواهد شد.
با این حال، سلیمانی در متن استعفای خود وارد جزئیات نشد و تنها تأکید کرد که از ابتدا با خود عهد کرده تا زمانی که بتواند برای تئاتر شهر مفید باشد، در این جایگاه بماند و در غیر این صورت مسئولیت را واگذار کند.
پس از استعفای او، برخی هنرمندان نیز بر ضرورت برخورداری مدیر تئاتر شهر از اختیار، بودجه و امکان تصمیمگیری کافی تأکید کردند؛ موضوعی که بحث درباره حدود اختیارات مدیران فرهنگی و میزان استقلال آنها در اداره مجموعههای هنری را دوباره مطرح کرد.
در این میان، مسئله اصلی شاید نه صرفاً عملکرد یک مدیر، بلکه آسیب مدیریتهای کوتاهمدت باشد. مدیری که تنها چند ماه فرصت فعالیت دارد، چگونه میتواند برنامهای بلندمدت برای یک مجموعه فرهنگی تدوین و اجرا کند؟ از سوی دیگر، جامعه هنری و رسانهها نیز برای ارزیابی عملکرد چنین مدیری با دشواری روبهرو هستند؛ چراکه فرصت کافی برای مشاهده نتیجه تصمیمها و برنامههای او وجود نداشته است.
تئاتر شهر در سالهای اخیر بارها شاهد تغییر مدیر بوده و هر مدیر نیز با مجموعهای از سیاستها و اولویتهای تازه وارد این مجموعه شده است. تداوم این روند میتواند برنامهریزی بلندمدت را دشوار کند و بیش از همه، گروههای نمایشی و مخاطبان را تحت تأثیر قرار دهد.
اکنون اصغر خلیلی، نویسنده، کارگردان و مدرس تئاتر، مدیریت مجموعه تئاتر شهر را بر عهده گرفته است. باید دید او در ادامه مسیر، تا چه اندازه میتواند برنامههای خود را در این مجموعه پیش ببرد و آیا شرایط برای شکلگیری یک مدیریت پایدار و بلندمدت فراهم خواهد شد یا نه.
تئاتر شهر در طول سالهای فعالیت خود مدیران متعددی را به خود دیده است؛ از علی رفیعی و فخرالدین انوار گرفته تا محمدرضا آلمحمد، صادق هاتفی، مجید جعفری، حسین پاکدل، حسین پارسایی، اتابک نادری، پریسا مقتدی، پیمان شریعتی، سعید اسدی، ابراهیم گلهدارزاده، محمدجواد طاهری، حسن جودکی و کوروش سلیمانی.
اکنون تصویر مدیر دیگری نیز به دیوار اتاق مدیریت تئاتر شهر اضافه خواهد شد؛ اما پرسش مهم این است که آیا این بار مدیر جدید فرصت کافی برای اجرای برنامهها و ایجاد تغییرات پایدار در این مجموعه خواهد داشت؟
