نقد فیلم «Happy Hours»؛ وقتی عشق قدیمی دوباره زنده میشود
- «Happy Hours» یک کمدی-رمانتیک نوستالژیک با بازی کتی هولمز و جاشوا جکسون است که بیش از هر چیز روی خاطره دیدار دوباره دو ستاره محبوب «Dawson’s Creek» حساب میکند. چهارمین فیلم هولمز در مقام نویسنده و کارگردان، اثر چندان تازه یا عمیقی نیست، اما دقیقاً میداند مخاطبش چه میخواهد و با تکیه بر شیمی طبیعی دو بازیگر اصلی، داستان عشق قدیمیای را روایت میکند که پس از چند دهه دوباره فرصت شکوفایی پیدا میکند.
چارسو پرس: جفت بازیگران اصلی «Happy Hours» تنها نقطه قوت تبلیغاتی فیلم نیستند؛ بلکه در واقع مخاطب آن را نیز مشخص میکنند. اگر شنیدن عبارت «کتی هولمز و جاشوا جکسون دوباره کنار هم» قلبتان را کمی نرم میکند، تبریک میگوییم؛ این کمدی رمانتیک گرم و بیادعا مستقیماً برای شما ساخته شده است.
اما اگر بازگشت ستارههای «Dawson’s Creek» برایتان جذابیتی ندارد یا آنقدر جوان هستید که اصلاً نمیدانید این اشاره به چه چیزی مربوط است میتوانید بهراحتی از کنار فیلم عبور کنید. تازهترین تجربه هولمز در مقام نویسنده و کارگردان، اگرچه اثری کاملاً بیضرر و تماشایی است، چیز چندان تازهای برای مخاطبانی که دلبستگی خاصی به این دو بازیگر قدیمی ندارند، ارائه نمیکند.
خبر خوب این است که هولمز و جکسون در نقش دو عاشق نوجوان سابق که بهطور اتفاقی در میانسالی دوباره یکدیگر را پیدا میکنند، هنوز همان جذابیت و صمیمیتی را دارند که در گذشته داشتند. از سوی دیگر، فیلمنامه هولمز که داستان چندان پرجزئیاتی ندارد، بیش از حد به جنبه فرامتنی انتخاب این دو بازیگر متکی است و از آنها انتظار چندانی بیشتر از همین جذابیت طبیعی ندارد.
فیلم از نظر لحن میان کلیشههای مرتب و آشنای کمدیهای رمانتیک تجاری و سبک رها و گفتوگومحور فیلمهای «Before» ریچارد لینکلیتر در رفتوآمد است. با این حال، «Happy Hours» عمق و گستردگی لازم برای دیالوگهایی در آن سبک را ندارد. با اینکه صحبتهایی درباره ساختن این فیلم به عنوان قسمت اول یک سهگانه با محوریت همین شخصیتها مطرح شده، فیلم آنقدر درباره آنها کنجکاوی ایجاد نمیکند که مخاطب مشتاق باشد داستانشان را بیشتر دنبال کند.
کتی هولمز و جاشوا جکسون؛ برگ برنده فیلم
با این حال، سه فیلم قبلی هولمز ــ که دو فیلم از میان آنها مانند همین اثر در جشنواره ترایبکا به نمایش درآمدند ــ در نهایت به انتشار آنلاین بسنده کردند. جذابیت بازیگران اصلی «Happy Hours»، هم روی کاغذ و هم همانطور که در عمل مشخص میشود، شاید بتواند این فیلم را به اکران سینمایی برساند.
حضور بازیگران مکملی مانند کانستنس وو و مری-لوئیز پارکر نیز به فیلم اعتبار بیشتری در محدوده سینمای مستقل جریان اصلی میدهد. پارکر هر زمان که به عنوان زنی آزاداندیش، آزادزندگی و آزادعشق ظاهر میشود، کمی نمک به شیرینی فیلم اضافه میکند.
با این حال، تقریباً تمام شخصیتهای دیگر فیلم صرفاً برای کمک به پیشبرد رابطه دو عاشق قدیمی حضور دارند.
داستان «Happy Hours»؛ عشق قدیمی در میانسالی
لیز با بازی کتی هولمز یک عکاس حرفهای و تازهطلاقگرفته است که در ابتدای فیلم مشغول خالی کردن آپارتمانش در منهتن از وسایل و یادگارهای همسر سابقش است.
طلاق او همزمان شده با رویکرد تازهای که نسبت به زندگی حرفهایاش پیدا کرده است. لیز دیگر حاضر نیست برای پول از علاقه شخصیاش بگذرد و تصمیم گرفته پروژههایی را دنبال کند که برایش جذابتر هستند، حتی اگر درآمد کمتری داشته باشند.
او میگوید: «فقط میخواهم از آدمهای واقعی عکس بگیرم» و به این ترتیب سفارشهای پرتره از افراد مشهور را کنار میگذارد.
البته این تصمیم تا زمانی پابرجاست که یک سفارش خاص بیش از حد وسوسهکننده از راه میرسد: اندرو مککلاد، نویسنده مشهور سفر، با بازی جاشوا جکسون.
اما اندرو فقط یک نویسنده معروف نیست. او نخستین مردی است که لیز حدود ۳۰ و چند سال پیش عاشقش شده بود.
خاطرات گذشته دوباره زنده میشوند
فلاشبکهای تکرارشونده، تصویری از رابطه عاشقانه و سرخوشانه دوران جوانی آنها ارائه میکنند؛ جک مارتین و جانا دیاس-واتسون نقش جوانی شخصیتهای اصلی را بازی میکنند.
موسیقی این بخشها برخلاف انتظار، به جای آنکه سراغ قطعههای مشهور دهه ۹۰ برود، از فضای موج نوی بلاندی استفاده میکند؛ گروهی که هر دو شخصیت قدیمی به آن علاقه دارند.
چند دهه بعد، حالا که موسیقی اصلی نورا جونز حالوهوای آرامتر دوران میانسالی آنها را همراهی میکند، هر دو هنوز مطمئن نیستند چه چیزی باعث شد رابطهشان در گذشته از هم بپاشد.
اگر چندان باورپذیر نیست که دو نیویورکی جذاب و موفق که ظاهراً همه چیز برایشان فراهم است، هنوز پس از چند دهه درگیر یک عشق قدیمی باشند، چندان مهم نیست. «Happy Hours» فیلمی است که با اطمینان کامل به وجود همزادهای عاشق و عشقهای سرنوشتساز باور دارد.
لیز هنگام ملاقات با اندرو برای یک عکاسی کوتاه، رفتاری سرد و کمی منفعلانه و پرخاشگرانه دارد، اما تنها چند دقیقه زمان لازم است تا احساس قدیمی دوباره میان آنها شکل بگیرد.
عشق قدیمی در برابر موانع جدید
یک قرار گروهی فاجعهبار با دوستان مختلف و عجیبوغریب آنها نیز نمیتواند این زوج را از مسیری که ظاهراً از پیش برایشان تعیین شده، خارج کند.
جو تیپت و جان مکگینتی، بازیگر ناشنوایی که در نقش بهترین دوستان صریح و بیپرده اندرو ظاهر میشوند، از جمله این شخصیتها هستند. گفتوگوهای آنها به زبان اشاره آمریکایی بدون نیاز به توضیح اضافه یا استفاده از ابزارهای روایی اضافی به تصویر کشیده شدهاند و این انتخاب، یکی از جزئیات خوشایند فیلم است.
چند مانع داستانی تصنعی نیز در نیمه دوم فیلم سر راه این رابطه قرار میگیرند، اما هیچکدام نمیتوانند مسیر از پیش تعیینشده آنها را تغییر دهند.
عشق واقعی قرار نیست شکست بخورد؛ همانطور که قوانین تثبیتشده کمدی رمانتیک نیز قرار نیست شکسته شوند.
«Happy Hours» و رابطهای میان گذشته و حال
فیلم با نقل قول معروف آلن واتس آغاز میشود:
«شما نمیتوانید تجربه اکنون را با تجربهای از گذشته مقایسه کنید. تنها میتوانید آن را با خاطرهای از گذشته مقایسه کنید؛ خاطرهای که خود بخشی از تجربه اکنون است.»
فیلمنامه هولمز در بلندپروازانهترین وجه خود تلاش میکند این ایده را به رابطهای پیوند بزند که در دو بازه زمانی جریان دارد. با این حال، برداشتهای فیلم از این موضوع چندان عمیق نیستند.
زندگی اتفاق میافتد، زمان هم طولانی است و هم کوتاه، و آدمها تغییر میکنند؛ مگر آنجا که تغییر نمیکنند.
شیمی طبیعی هولمز و جکسون
خوشبختانه کتی هولمز و جاشوا جکسون آنقدر شیمی طبیعی میان خود دارند که بتوانند این ساختار ساده را سرپا نگه دارند.
لیز و اندرو به عنوان شخصیتهایی کاملاً چندبعدی و پیچیده شکل نگرفتهاند، اما شخصیت، تجربه و پیشینه خود بازیگران به آنها عمق بیشتری میدهد.
در نهایت، «Happy Hours» فیلمی نیست که قصد داشته باشد قواعد ژانر کمدی رمانتیک را تغییر دهد. این اثر بیشتر یک دیدار دوباره است؛ دیداری که هم برای شخصیتهای داستان و هم برای بازیگرانی که آنها را ایفا میکنند، بر خاطره، گذشته و احساسی تکیه دارد که هنوز کاملاً از بین نرفته است.
اطلاعات فیلم «Happy Hours»
عنوان: Happy Hours
عنوان فارسی: ساعتهای خوش
کارگردان: کتی هولمز (Katie Holmes)
نویسنده: کتی هولمز
بازیگران: کتی هولمز، جاشوا جکسون، کانستنس وو، مری-لوئیز پارکر، جو تیپت، جان مکگینتی
ژانر: کمدی رمانتیک
محصول: ۲۰۲۶
زبان: انگلیسی
جشنواره مهم: جشنواره فیلم ترایبکا؛ فیلم در این جشنواره به نمایش درآمده است.
سوالات متداول درباره فیلم «Happy Hours»
فیلم «Happy Hours» درباره چیست؟
فیلم داستان لیز، یک عکاس تازهطلاقگرفته، و اندرو، نویسنده مشهور سفر، را دنبال میکند که پس از بیش از ۳۰ سال بهطور اتفاقی دوباره با یکدیگر روبهرو میشوند. لیز و اندرو در جوانی عاشق یکدیگر بودهاند.
کتی هولمز در «Happy Hours» چه نقشی دارد؟
کتی هولمز نقش لیز، عکاسی حرفهای و تازهطلاقگرفته را بازی میکند. او علاوه بر بازیگری، نویسنده و کارگردان فیلم نیز هست.
جاشوا جکسون در «Happy Hours» چه نقشی دارد؟
جاشوا جکسون نقش اندرو مککلاد، نویسنده مشهور سفر و عشق قدیمی لیز را ایفا میکند.
آیا کتی هولمز و جاشوا جکسون قبلاً با هم بازی کردهاند؟
بازگشت این دو بازیگر در «Happy Hours» بهطور مشخص بر خاطره حضور آنها در «Dawson’s Creek» و نوستالژی مخاطبان دهه ۹۰ تکیه دارد.
آیا «Happy Hours» فیلمی عاشقانه است؟
بله. «Happy Hours» یک کمدی رمانتیک است که محور اصلی آن بازگشت دو عاشق قدیمی به زندگی یکدیگر است.
آیا «Happy Hours» در جشنواره ترایبکا حضور داشته است؟
بله. این فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمده است.
