نقد فیلم The Peril at Pincer Point؛ سفری سوررئال به مرز جنون و خلاقیت
- فیلم «The Peril at Pincer Point» نخستین همکاری بلند جیک کوهن و نوآ استراتن-تواین، اثری سوررئال، کمهزینه و جسورانه است که با ترکیب سینمای مستقل بریتانیا، وحشت فولکلور و طنزی ابزورد، داستان طراح صدایی را روایت میکند که برای ثبت صدایی بینظیر، قدم به جزیرهای مرموز میگذارد؛ سفری که به تدریج مرز میان واقعیت و جنون را از بین میبرد.
چارسو پرس: سینمای مستقل گاهی با کمترین امکانات، جهانهایی خلق میکند که از بسیاری از تولیدات پرهزینه ماندگارتر هستند. «The Peril at Pincer Point» نمونهای از همین آثار است؛ فیلمی که با بودجهای اندک اما تخیلی بیمرز، مخاطب را وارد فضایی میان کمدی، وحشت، سوررئالیسم و عشق به هنر فیلمسازی میکند. این اثر بیش از آنکه به روایت متعارف متکی باشد، بر خلق اتمسفر، صدا و تصویر تکیه دارد و تجربهای متفاوت برای علاقهمندان سینمای هنری رقم میزند.
ادای احترام یا هجویهای از سینمای مستقل؟
در فیلم «The Peril at Pincer Point»، شخصیت اصلی یک طراح صدای جوان است که برای رسیدن به صدایی کاملاً منحصربهفرد، حاضر است تا مرز جنون پیش برود.
منتقد معتقد است همین ویژگی را میتوان درباره خود فیلمسازان نیز به کار برد.
جیک کوهن و نوآ استراتن-تواین در نخستین فیلم بلند مشترکشان اثری ساختهاند که آنقدر عجیب، غیرمتعارف و جسورانه است که گویی خود نیز برای تحقق ایدههایشان تا لبه پرتگاه پیش رفتهاند.
فیلم در تمام مدت میان دو رویکرد حرکت میکند؛
آیا «The Peril at Pincer Point» هجویهای درباره سختیهای فیلمسازی مستقل است؟
یا عاشقانهای صادقانه برای هنرمندانی که با کمترین امکانات، حاضرند هر ریسکی را برای خلق اثری متفاوت بپذیرند؟
فیلم هیچ پاسخ قطعیای ارائه نمیدهد.
مجموعهای از تأثیرپذیریها که در نهایت هویت خود را پیدا میکند
منتقد اشاره میکند که فیلم آشکارا از جریانهای مختلف سینمای بریتانیا الهام گرفته است.
از آثار کلاسیک مایکل پاول و امریک پرسبرگر گرفته تا سینمای وحشت فولکلور، و همچنین فیلمسازان معاصر مستقلی مانند مارک جنکین و پیتر استریکلند.
با این حال، با وجود تمام این ارجاعات، فیلم در نهایت صدای منحصربهفرد خود را پیدا میکند.
جهان «The Peril at Pincer Point» عجیب، ناسازگار و گاه کاملاً غیرمنطقی است، اما همین ویژگی به هویت اصلی آن تبدیل میشود.
«The Peril at Pincer Point» با بودجهای بسیار محدود ساخته شده، اما تخیل آن هیچ محدودیتی نمیشناسد؛ فیلمی که میان طنز، وحشت فولکلور، سوررئالیسم و عشق به سینما سرگردان است و دقیقاً از همین آشفتگی، شخصیت خود را میسازد.
موفقیت در جشنواره SXSW
این فیلم نخستین نمایش خود را در بخش Visions جشنواره SXSW 2026 تجربه کرد.
جایی که موفق شد جایزه Auteur Award با حمایت شرکت Neon را دریافت کند.
با وجود این موفقیت، منتقد معتقد است اکران تجاری فیلم آسان نخواهد بود.
فضای بسیار نامتعارف و روایت غیرمتعارف آن احتمالاً بسیاری از پخشکنندگان را مردد خواهد کرد.
اما همین ویژگیها میتوانند به مرور زمان برای فیلم جایگاهی کالت ایجاد کنند.
اگر فیلم بتواند در جشنوارههای مختلف دیده شود و مخاطبان خاص خود را پیدا کند، ظرفیت تبدیل شدن به یکی از آثار محبوب نمایشهای نیمهشب را خواهد داشت.
اثری که آینده فیلمسازانش را نوید میدهد
منتقد باور دارد «The Peril at Pincer Point» بیش از هر چیز، نویدبخش آینده سازندگانش است.
فیلم از نظر تصویر و طراحی صدا، بسیار غنیتر از آن چیزی است که از یک پروژه میکروباجت انتظار میرود.
حتی اگر این فیلم به موفقیتی گسترده نرسد، نشان میدهد جیک کوهن و نوآ استراتن-تواین در آینده میتوانند آثار عجیبتر و جاهطلبانهتری خلق کنند.
نوآ استراتن-تواین پیش از این با فیلم کمدی «Two Big Feet» نخستین تجربه بلند خود را پشت سر گذاشته بود، اما این نخستین فیلم بلند جیک کوهن محسوب میشود.
فیلمی که هنوز به قالب فیلم کوتاه فکر میکند
هر دو کارگردان پیش از این بیشتر فیلم کوتاه ساختهاند و منتقد معتقد است این پیشینه هنوز در «The Peril at Pincer Point» دیده میشود.
اگرچه فیلم ۸۳ دقیقه زمان دارد، اما روایت مینیمال و تمرکز شدید بر فضاسازی باعث میشود در برخی لحظات شبیه فیلم کوتاهی باشد که بیش از اندازه کش پیدا کرده است.
داستان با ریتمی آرام و گاه تکرارشونده پیش میرود و شخصیت اصلی مدام در مسیری دایرهوار حرکت میکند؛ مسیری که از همان ابتدا سرنوشت تراژیک آن قابل حدس است.
تجربهای که همه مخاطبان با آن ارتباط برقرار نمیکنند
منتقد تأکید میکند که این فیلم برای همه ساخته نشده است.
تماشاگرانی که با موج فیلم همراه شوند، احتمالاً شیفته فضای عجیب و شاعرانه آن خواهند شد.
هرچه فیلم پیش میرود، تصاویر سیاهوسفید، دانهدار و طوفانی آن تأثیر بیشتری بر مخاطب میگذارند.
در کنار این تصاویر، طراحی صدای پیچیده فیلم نیز تماشاگر را وادار میکند با دقت بیشتری گوش دهد؛ شاید در میان زمزمهها و صداهای مبهم، راز تازهای پنهان شده باشد.
جهانی که از همان ابتدا واقعی به نظر نمیرسد
فیلم از نخستین ثانیهها به مخاطب هشدار میدهد که قرار نیست وارد جهانی واقعگرایانه شود.
داستان با نقل قولی آغاز میشود که ظاهراً از کتابی با عنوان «Contemplating Telson & Other Lamentations» نقل شده است.
اما این کتاب اساساً وجود خارجی ندارد.
همین شوخی ابتدایی نشان میدهد فیلم در جهانی موازی جریان دارد؛ جهانی که اگرچه خیالی است، اما جزئیات آن با دقتی وسواسگونه طراحی شده است.
آغاز ماجرا با یک خرچنگ
شخصیت اصلی فیلم، جیم با بازی جک ردمین، جوانی ساکن لندن است.
یک شب، دوستدخترش با وحشت او را از خواب بیدار میکند.
دلیل این وحشت، حضور غیرمنتظره یک خرچنگ در آپارتمان مرتفع آنهاست.
جیم هنگام گرفتن خرچنگ زخمی میشود.
زخمی که برخلاف انتظار، بهطرز عجیبی بهبود پیدا نمیکند.
این اتفاق، نقطه آغاز مجموعهای از رویدادهای عجیب و غیرقابل توضیح فیلم است.
مأموریتی عجیب برای ثبت «بیسابقهترین» طراحی صدای تاریخ سینما
زخم مرموز جیم، همزمان با پروژهای است که او روی آن کار میکند.
او مسئول طراحی صدای فیلمی عجیب و نامتعارف است؛ اثری که داستان یک رابطه عاشقانه میان انسان و یک سختپوست را در قالب ملودرامهای پرشور عصر طلایی هالیوود روایت میکند.
کارگردان این فیلم، پی. دبلیو. گریفین (P.W. Griffin) با بازی اُز لینس (Os Leanse)، فیلمسازی خودشیفته، مستبد و شیفته کمالگرایی است.
پس از شنیدن نسخه اولیه طراحی صدا، گریفین بهشدت ناراضی میشود.
او تنها یک خواسته دارد؛
«میخواهم صدایی بسازی که در تمام تاریخ سینما بیسابقه باشد.»
درخواستی که بیش از آنکه یک مأموریت حرفهای باشد، شبیه آغاز سفری به سوی جنون است.
سفر به جزیرهای دورافتاده و مرموز
گریفین، جیم را راهی جزیرهای دورافتاده به نام Pincer Point میکند؛ همان مکانی که فیلم در آن فیلمبرداری شده است.
هدف، ضبط صداهای تازه برای کامل کردن پروژه است.
اما بهمحض ورود، فضای جزیره نشان میدهد این سفر، چیزی فراتر از یک مأموریت فنی خواهد بود.
جزیره در ظاهر آرام و ساکت است، اما زیر این سکوت، حسی از تهدید و راز جریان دارد.
«The Peril at Pincer Point» از همان لحظه ورود جیم به جزیره، روایت خود را از یک فیلم درباره طراحی صدا به سفری سوررئال میان افسانه، کابوس و جنون تبدیل میکند.
زنی که همه دربارهاش سکوت کردهاند
یکی از مأموریتهای اصلی جیم، ضبط صدای زنی محلی است که کارگردان اصرار دارد حضورش برای فیلم ضروری است.
اما خیلی زود مشخص میشود آن زن بهتازگی ناپدید شده است.
آنچه عجیبتر به نظر میرسد، بیتفاوتی ساکنان جزیره نسبت به این اتفاق است.
تقریباً هیچکس نگرانی خاصی از خود نشان نمیدهد.
گویی ناپدید شدن افراد در این منطقه، اتفاقی عادی است.
تنها مردی که هنوز داستان تعریف میکند
در میان مردم جزیره، تنها یک پیرمرد دریانورد در میخانه محلی، حاضر است درباره گذشته این مکان حرف بزند.
او در میخانهای با نام طنزآمیز «The Fat Plankton» داستانهایی عجیب تعریف میکند.
از جمله افسانه یک کشتی ارواح که ناخدای مرده آن، روح انسانهای زنده را برای پیوستن به خدمه خود جمعآوری میکند.
فیلم هرگز مشخص نمیکند این روایتها حقیقت دارند یا صرفاً افسانههای محلیاند.
اما همین ابهام، فضای فیلم را هرچه بیشتر رازآلود میکند.
خرچنگهایی که فقط جیم آنها را میبیند
با گذشت زمان، اتفاقات غیرعادی شدت میگیرند.
جیم در اتاق خواب خود خرچنگهایی به اندازه سگ میبیند.
او احساس میکند میتواند صدای خرچنگها را درک کند.
گویی زبان آنها را میفهمد.
این تجربهها مرز میان توهم، بیماری و واقعیت را از بین میبرند.
فیلم نیز هیچ توضیح روشنی درباره منشأ این اتفاقات ارائه نمیدهد و ترجیح میدهد مخاطب را در همان وضعیت بلاتکلیف شخصیت اصلی نگه دارد.
هرچه جیم بیشتر فرو میرود، کارگردان راضیتر میشود
یکی از هوشمندانهترین ایدههای فیلم، رابطه میان وضعیت روانی جیم و کیفیت طراحی صدای اوست.
هرچه شخصیت اصلی بیشتر در فضای عجیب جزیره غرق میشود و کنترل خود را از دست میدهد، کارگردان فیلم از نتیجه کار او رضایت بیشتری پیدا میکند.
انگار رسیدن به صدایی کاملاً تازه، تنها زمانی ممکن است که هنرمند مرزهای عقل و واقعیت را پشت سر بگذارد.
فیلم در این بخش، به شکلی استعاری درباره وسواس هنرمند برای رسیدن به کمال سخن میگوید.
در جهان «The Peril at Pincer Point»، جنون نه مانعی برای خلق هنر، بلکه شرط رسیدن به آن است؛ هرچه جیم بیشتر واقعیت را از دست میدهد، آثارش کاملتر میشوند.
جک ردمین؛ شخصیتی ساده در دل جهانی پیچیده
جک ردمین (Jack Redmayne) نقش جیم را با نوعی سادگی دوستداشتنی بازی میکند.
منتقد معتقد است انرژی معمولی و بیتکلف او باعث میشود مخاطب راحتتر وارد جهان عجیب فیلم شود.
بخش زیادی از گفتوگوهای میان جیم و شخصیتهای دیگر، از جمله برادر تنبل زن گمشده با بازی نوآ استراتن-تواین، بهصورت بداهه اجرا شدهاند.
همین بداههپردازیها باعث شده گفتوگوها طبیعی، بیتکلف و گاه طنزآمیز به نظر برسند.
پشت ظاهر آشفته، فیلمی کاملاً حسابشده
با وجود فضای آشفته و روایی که گاه شبیه بداهه به نظر میرسد، منتقد تأکید میکند که فیلم از نظر فنی اثری بسیار دقیق است.
هیچیک از عناصر بصری یا صوتی اتفاقی نیستند.
تمام آشفتگی فیلم، حاصل برنامهریزی و طراحی دقیق سازندگان آن است.
سیاهوسفیدی که گذشته را زنده میکند
مدیر فیلمبرداری موری زِو کوهن (Murray Zev Cohen) با تصاویر سیاهوسفید و بافتی دانهدار، فضایی خلق کرده که یادآور فیلمهای کمبودجه دهههای گذشته است.
تصاویر گاهی چنان فرسوده و آسیبدیده به نظر میرسند که انگار سالها در آرشیوی قدیمی رها شدهاند.
در برخی صحنهها نیز چند تصویر روی یکدیگر قرار میگیرند و حالتی رؤیاگونه و ناآرام ایجاد میکنند.
این سبک تصویری، کاملاً با فضای ذهنی آشفته شخصیت اصلی هماهنگ است.
طراحی صدا؛ قلب تپنده فیلم
اگر تصویر، جهان عجیب «The Peril at Pincer Point» را میسازد، این طراحی صدا است که به آن جان میبخشد.
منتقد معتقد است فیلم نهتنها درباره یک طراح صداست، بلکه خود نیز با وسواس فراوان از صدا بهعنوان مهمترین ابزار روایت استفاده میکند.
جوزف فیلد اکلز (Joseph Field Eccles) و نیک اسمیت (Nick Smyth) با خلق لایههای متعدد صوتی، از صدای امواج، وزش باد، جیرجیر چوبهای کهنه، نجواهای نامفهوم و صداهای مرموز موجودات دریایی، فضایی میآفرینند که مرز میان واقعیت و خیال را از بین میبرد.
در بسیاری از صحنهها، صدا بیش از تصویر، روایت را پیش میبرد و تماشاگر را به شنیدن دقیقتر وادار میکند.
فیلمی که به هنر وسواس دارد
در نگاه نخست، ممکن است فیلم تلاش جیم برای رسیدن به صدایی بینقص را دست بیندازد.
اما منتقد باور دارد که فیلم در نهایت نهتنها این وسواس را مسخره نمیکند، بلکه آن را تحسین نیز میکند.
«The Peril at Pincer Point» درباره هنرمندی است که حاضر است برای رسیدن به کمال، آرامش، امنیت و حتی سلامت روان خود را قربانی کند.
این همان انرژی خلاقانهای است که فیلم نیز از آن تغذیه میکند.
«The Peril at Pincer Point» شاید درباره جنون یک طراح صدا باشد، اما در واقع خود فیلم نیز با همان وسواس ساخته شده است؛ اثری که نشان میدهد گاهی مرز میان خلاقیت و جنون، تنها به باریکی یک موج دریاست.
تجربهای نامتعارف که مخاطب خاص خود را پیدا میکند
منتقد تأکید میکند که این فیلم قرار نیست همه مخاطبان را راضی کند.
روایت مینیمال، شوخیهای ابزورد، فضای سوررئال و ساختار غیرمتعارف آن ممکن است برای بسیاری از تماشاگران خستهکننده یا حتی گیجکننده باشد.
اما برای کسانی که به سینمای تجربی، آثار مستقل بریتانیا و فیلمهایی متکی بر اتمسفر علاقه دارند، «The Peril at Pincer Point» تجربهای منحصربهفرد خواهد بود.
جمعبندی
«The Peril at Pincer Point» با وجود بودجه محدود، یکی از خلاقانهترین آثار مستقل سال به شمار میآید.
جیک کوهن و نوآ استراتن-تواین با ترکیب طنز، وحشت فولکلور، سوررئالیسم و عشق به فرایند فیلمسازی، جهانی خلق کردهاند که هم آشناست و هم کاملاً بیگانه.
فیلم گاهی بیش از اندازه به فضای شاعرانه و اتمسفر تکیه میکند و روایت آن در برخی لحظات کشدار به نظر میرسد، اما قدرت تصویر، طراحی صدای کمنظیر و هویت بصری منحصربهفرد آن باعث میشود تجربهای فراموشنشدنی برای مخاطبان خاص خود رقم بزند.
منتقد در نهایت «The Peril at Pincer Point» را فیلمی میداند که شاید هرگز به اثری جریان اصلی تبدیل نشود، اما تمام ویژگیهای لازم برای کسب جایگاهی کالت در میان علاقهمندان سینمای مستقل و نمایشهای نیمهشب را دارد.
«The Peril at Pincer Point» یادآور این حقیقت است که سینمای مستقل هنوز میتواند با کمترین امکانات، جهانهایی خلق کند که از بسیاری از آثار پرهزینه جسورانهتر و خلاقانهتر باشند. این فیلم بیش از آنکه داستانی درباره یک طراح صدا باشد، درباره وسواس هنرمند برای خلق اثری متفاوت است؛ وسواسی که گاه او را تا مرز نابودی پیش میبرد. اگرچه فیلم مخاطبان محدودی خواهد داشت، اما برای دوستداران سینمای تجربی و آثار سوررئال، یکی از کشفهای ارزشمند سال محسوب میشود.
سوالات متداول (FAQ)
فیلم «The Peril at Pincer Point» درباره چیست؟
این فیلم داستان یک طراح صدای جوان را روایت میکند که برای ضبط صداهای تازه، به جزیرهای دورافتاده سفر میکند و در آنجا با مجموعهای از اتفاقات عجیب، افسانههای محلی و تجربههایی سوررئال روبهرو میشود.
کارگردانان فیلم چه کسانی هستند؟
فیلم بهصورت مشترک توسط جیک کوهن (Jake Kuhn) و نوآ استراتن-تواین (Noah Stratton-Twine) نوشته و کارگردانی شده است.
فیلم در چه جشنوارهای به نمایش درآمد؟
«The Peril at Pincer Point» نخستین بار در بخش Visions جشنواره SXSW 2026 نمایش داده شد و موفق به دریافت جایزه Auteur Award با حمایت شرکت Neon شد.
ژانر فیلم چیست؟
این اثر ترکیبی از سوررئالیسم، کمدی ابزورد، وحشت فولکلور، درام مستقل و سینمای تجربی است.
آیا فیلم برای همه مخاطبان مناسب است؟
خیر. روایت غیرمتعارف، ریتم آرام و فضای تجربی فیلم باعث میشود بیشتر مورد توجه علاقهمندان سینمای هنری و مستقل قرار بگیرد.
مهمترین نقطه قوت فیلم چیست؟
منتقدان بیش از همه از طراحی صدای خلاقانه، فیلمبرداری سیاهوسفید، فضاسازی رازآلود و هویت بصری منحصربهفرد فیلم تمجید کردهاند.
امتیاز نویسنده
کارگردانی
فیلمنامه
بازیگری
جنبههای فنی (فیلمبرداری، تدوین، موسیقی و...)
ارزش تماشا
امتیاز نویسنده به این فیلم
