بازی ترسناک «Unhinged» نتفلیکس؛ آیا آینده سرگرمی‌های تعاملی از همین‌جا آغاز می‌شود؟

مدیریت2 هفته پیشآخرین بروزرسانی: تیر ۱۰, ۱۴۰۵

۰ ۲۸ زمان تقریبی مطالعه ۳ دقیقه

بازی تعاملی Unhinged که با همکاری دیوید فینچر و زک کرگر برای نتفلیکس توسعه یافته، تنها یک تجربه ترسناک کوتاه نیست؛ بلکه نمونه‌ای از رویکرد تازه نتفلیکس برای ترکیب سینما، بازی و تعامل مستقیم با مخاطب محسوب می‌شود. این مقاله به بررسی تجربه بازی و تأثیر احتمالی آن بر آینده محتوای تعاملی و کاهش پدیده «صفحه دوم» (Second Screen) می‌پردازد.

چارسو پرس: در سال‌های اخیر، نتفلیکس تلاش کرده است مرز میان سینما، بازی‌های ویدیویی و تجربه‌های تعاملی را کمرنگ‌تر کند. انتشار Unhinged را نیز می‌توان یکی از جدی‌ترین گام‌های این شرکت در همین مسیر دانست؛ اثری که با مشارکت دیوید فینچر و زک کرگر ساخته شده و علاوه بر ارائه یک تجربه ترسناک، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا محتوای تعاملی می‌تواند شیوه مصرف سرگرمی را در سال‌های آینده تغییر دهد؟

تجربه‌ای شبیه حضور در یک فیلم ترسناک

اگرچه Unhinged از گرافیک انیمیشنی استفاده می‌کند، اما زاویه دید اول‌شخص باعث شده تجربه آن بسیار نزدیک به حضور در یک فیلم ترسناک باشد.

بازیکن کنترل شخصیت آوا را برعهده دارد که با صداپیشگی زوئی کراویتز جان گرفته است. داستان از جایی آغاز می‌شود که دوست صمیمی او، کلر (با صداپیشگی سیدی سینک) پس از قطع برق ساختمان، او را بیدار می‌کند.

مدت زیادی نمی‌گذرد که آوا متوجه می‌شود تمام راه‌های خروج بسته شده‌اند، یکی از همسایه‌ها ناپدید شده و یک قاتل زنجیره‌ای در ساختمان حضور دارد؛ شخصیتی که تروی بیکر صداپیشگی او را انجام داده است.

بازی تعاملی Unhinged نتفلیکس با مشارکت دیوید فینچر و زک کرگر، تنها یک اثر ترسناک نیست؛ بلکه نمونه‌ای از آینده احتمالی سرگرمی‌های تعاملی و کاهش پدیده Second Screen به شمار می‌رود.

گیم‌پلی ساده اما پرتنش

داستان بازی پیچیدگی زیادی ندارد و در حدود ۳۵ دقیقه به پایان می‌رسد، اما همین روایت کوتاه بستری مناسب برای خلق لحظاتی پرتنش فراهم کرده است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های بازی استفاده از تلفن همراه به‌عنوان ابزار اصلی تعامل است. گوشی هوشمند نقش چراغ‌قوه، وسیله دریافت تماس و بخشی از روند حل معماها را ایفا می‌کند و به همین دلیل، بازیکن احساس می‌کند واقعاً در دل ماجرا حضور دارد.

از برداشتن ابزارهایی مانند پیچ‌گوشتی گرفته تا استفاده از میخ‌کوب برای مقابله با قاتل، کنترل بازی ساده طراحی شده و بدون نیاز به آموزش طولانی قابل استفاده است.

طراحی صدا و فضاسازی؛ نقطه قوت Unhinged

بخش زیادی از هیجان بازی از طراحی صدا و نورپردازی آن ناشی می‌شود.

محیط‌های تاریک، تماس‌های تلفنی پی‌درپی و حضور ناگهانی قاتل، فضایی ایجاد می‌کنند که حتی بدون استفاده از جلوه‌های پیچیده نیز حس اضطراب را به بازیکن منتقل می‌کند.

آیا شخصیت کلر آزاردهنده‌تر از قاتل است؟

یکی از نکات جالب بازی، نحوه استفاده از شخصیت کلر است.

تماس‌های مکرر او گاهی بیش از آنکه به پیشرفت داستان کمک کند، تمرکز بازیکن را برهم می‌زند و حتی به بخشی از تنش بازی تبدیل می‌شود؛ موضوعی که نویسنده مقاله نیز با لحنی طنز به آن اشاره کرده است.

صداپیشگی موفق زوئی کراویتز

زوئی کراویتز با وجود محدود بودن دیالوگ‌ها، احساسات شخصیت اصلی را به‌خوبی منتقل می‌کند و باعث می‌شود بازیکن ارتباط بیشتری با آوا برقرار کند.

در مقابل، تروی بیکر نیز حضور تهدیدآمیز قاتل را با صداپیشگی خود تقویت کرده است.

آینده‌ای بدون Second Screen؟

مهم‌ترین نکته درباره Unhinged شاید نه داستان آن، بلکه شیوه تعاملش با مخاطب باشد.

در سال‌های اخیر بسیاری از کاربران هنگام تماشای فیلم یا سریال، هم‌زمان از تلفن همراه خود برای شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند؛ رفتاری که در صنعت سرگرمی با عنوان Second Screen شناخته می‌شود.

اما در Unhinged خود تلفن همراه بخشی از بازی است. بنابراین مخاطب ناچار است تمام تمرکز خود را روی تجربه بازی بگذارد.

همین ویژگی باعث شده این پروژه بیش از آنکه صرفاً یک بازی ترسناک باشد، به آزمایشی برای آینده سرگرمی‌های تعاملی تبدیل شود.

جمع‌بندی

Unhinged شاید از نظر مدت زمان یا پیچیدگی داستان اثری بزرگ نباشد، اما نشان می‌دهد نتفلیکس به دنبال تجربه‌های تازه‌ای برای حفظ توجه مخاطبان است.

اگر مدل ترکیب فیلم، بازی و تعامل مستقیم با کاربر بتواند مخاطبان بیشتری جذب کند، احتمالاً در سال‌های آینده شاهد پروژه‌های مشابه بیشتری خواهیم بود؛ پروژه‌هایی که مرز میان سینما و بازی‌های ویدیویی را بیش از گذشته از میان برمی‌دارند.