فیلمبرداری مخفیانه از الیزابت هولمز برای «همه‌چیز را می‌توانی ببینی»
- مستند «You Can See Everything» به کارگردانی ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم، پیش از آغاز دوران محکومیت ۱۱ ساله زندان الیزابت هولمز در خانه او در سن‌دیگو فیلمبرداری شد؛ پروژه‌ای که با گروهی هفت‌نفره، سه دوربین و روزهای فیلمبرداری ۱۶ ساعته، تلاش کرد زندگی روزمره هولمز و شریک زندگی‌اش را بدون ایجاد فشار اضافی ثبت کند.
چارسو پرس: ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم ماه گذشته با نمایش غافلگیرکننده مستند «You Can See Everything» در جشنواره فیلم تلوراید، هالیوود و مخاطبان را شگفت‌زده کردند. این دو کارگردان پیش از آغاز محکومیت زندان الیزابت هولمز، بنیان‌گذار شرکت ترانوس، به‌طور مخفیانه از زندگی او فیلمبرداری کرده بودند.
هولمز و شریک زندگی‌اش، بیلی ایوانز، ۳۴ روز پیش از آغاز دوران محکومیت او، فیلدر، اوپنهایم و گروه کوچکی از عوامل فیلمبرداری را به خانه خود در سن‌دیگو راه دادند.
این فیلم همچنین در جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد و کارگردانان در این رویداد درباره شیوه‌ای که برای ثبت تصاویر بدون ایجاد اختلال در زندگی روزمره هولمز و ایوانز به کار گرفتند، جزئیات بیشتری ارائه کردند.
این پروژه نخستین تجربه کارگردانی فیلم بلند برای فیلدر محسوب می‌شود. او پیش‌تر با مجموعه‌هایی مانند «ناتان برای تو» و «تمرین» به دلیل ترکیب موقعیت‌های واقعی، شخصیت‌های عجیب و طنز طراحی‌شده شناخته شده بود.
ناتان فیلدر قرار نبود جلوی دوربین باشد
فیلدر در ابتدا تصمیم داشت فقط پشت دوربین بماند و همراه اوپنهایم فیلمبرداری کند. اما شرایط تولید به‌تدریج او را وارد قاب کرد.
هولمز و ایوانز هنگام فیلمبرداری مرتب با فیلدر صحبت می‌کردند یا از او سؤال می‌پرسیدند. او نیز در ابتدا از پشت دوربین پاسخ می‌داد، اما طولانی شدن گفت‌وگوها باعث شد فیلمبرداران به‌تدریج دوربین را به سمت او بچرخانند.
اوپنهایم این روند را نوعی تبدیل شدن فیلدر به «بازپرس اتفاقی» لحظات روزمره توصیف کرد؛ نقشی که به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده در ابتدای تولید وجود نداشت.
سه دوربین و فیلمبرداری ۱۶ ساعته در خانه الیزابت هولمز
تیم تولید در ابتدا از یک دوربین و لنزهای آنامورفیک استفاده می‌کرد، اما این روش برای ثبت اتفاقات غیرقابل پیش‌بینی خانه هولمز مناسب نبود.
پس از حدود یک روز، فیلدر و اوپنهایم تصمیم گرفتند روش کار را کاملاً تغییر دهند.
آنها در نهایت از سه دوربین و دو فیلمبردار استفاده کردند. یکی از دوربین‌ها معمولاً هولمز یا ایوانز را دنبال می‌کرد و دوربین دیگر فیلدر را پوشش می‌داد. گروه همچنین بخش‌های مختلف خانه را به‌عنوان مناطق مشخص فیلمبرداری تعیین کرده بود و از لنزهای زوم بسیار بلند استفاده می‌کرد.
مدت فیلمبرداری نیز بسیار طولانی بود؛ گروه گاهی روزانه ۱۶ ساعت در خانه حضور داشت تا هولمز و ایوانز نتوانند به‌سادگی تشخیص دهند که کدام لحظه برای فیلمسازان اهمیت بیشتری دارد.
یک دوربین برای ثبت تمام خانه
فیلدر توضیح داد که گروه به‌تدریج دوربین‌ها را طوری در خانه قرار داد که یک لنز واید بتواند تقریباً تمام فضای خانه را پوشش دهد.
هدف این بود که اگر اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ داد، گروه آن را از دست ندهد.
دو دوربین دیگر به لنزهایی با محدوده ۲۵ تا ۲۵۰ میلی‌متر مجهز بودند. این لنزها امکان فیلمبرداری از نمای باز و سپس زوم کردن روی سوژه را فراهم می‌کردند.
به این ترتیب، تیم تولید می‌توانست بدون اینکه دائماً جای دوربین‌ها را تغییر دهد، هم فضای کلی خانه و هم واکنش‌های افراد را ثبت کند.
گروه فیلمبرداری «You Can See Everything» فقط هفت نفر بود
فیلدر فاش کرد که کل گروه تولید تنها هفت نفر بود و در هر زمان فقط چهار نفر از آنها داخل خانه الیزابت هولمز حضور داشتند.
دیوید بولن، فیلمبردار پروژه، یکی از اعضای مهم این تیم بود. او پیش‌تر با اوپنهایم در فیلم «Primetime» و مستندهای «Spermworld» و «Some Kind of Heaven» همکاری کرده بود.
فیلدر از توانایی بولن در جابه‌جایی سریع تجهیزات و ثبت تصاویر در شرایط مختلف نوری تمجید کرد. به گفته او، اگر اتفاق مهمی در جریان فیلمبرداری رخ می‌داد، بولن می‌توانست دوربین و سه‌پایه را بردارد، در نقطه‌ای دیگر مستقر کند و در حدود ۱۰ ثانیه دوباره فیلمبرداری را آغاز کند.
بیشتر بخوانید
نقد فیلم مستند «می‌توانی همه‌چیز را ببینی»؛ الیزابت هولمز در آینه ناتان فیلدر
چرا «You Can See Everything» با قاب ۴:۳ فیلمبرداری شد؟
اوپنهایم پیش‌تر در «Primetime» نیز از قاب تصویری ۴:۳ استفاده کرده بود؛ فیلمی با بازی رابرت پتینسون که در آن، این بازیگر نقش کریس هانسن، مجری برنامه «To Catch a Predator» را بازی می‌کند.
قاب ۴:۳ در آن فیلم برای بازسازی ظاهر قدیمی برنامه‌های تلویزیونی واقع‌نما در دهه ۲۰۰۰ مورد استفاده قرار گرفته بود.
اوپنهایم همین فرمت را در «You Can See Everything» نیز به کار گرفت تا بتواند نماهای نزدیک و واکنش‌های چهره هولمز، ایوانز و فیلدر را بهتر ثبت کند.
چرا چهره الیزابت هولمز در مرکز تصویر قرار گرفت؟
یکی از مشکلات استفاده از یک دوربین متحرک این بود که وقتی یک نفر چیزی می‌گفت، فیلمبردار باید دوربین را به سمت فرد مقابل می‌چرخاند. در نتیجه ممکن بود چند ثانیه از واکنش او از دست برود.
فیلدر توضیح داد که این موضوع برای فیلمی درباره ارزیابی صداقت یک شخصیت اهمیت زیادی دارد؛ زیرا واکنش چهره افراد بلافاصله پس از شنیدن یک جمله می‌تواند بخش مهمی از روایت باشد.
اوپنهایم نیز توضیح داد که انتخاب قاب ۴:۳ تا حد زیادی به محدود بودن فضای فیلمبرداری بازمی‌گشت. در قاب‌های عریض‌تر، جزئیات بسیار زیادی از محیط خانه وارد تصویر می‌شد و توجه مخاطب را از چهره شخصیت‌ها دور می‌کرد.
به همین دلیل، فیلمسازان ترجیح دادند تصویر بیشتر روی چهره‌ها متمرکز باشد و واکنش آنها را برای مدت طولانی‌تری دنبال کند.
تجربه متفاوت فیلمسازی برای ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم
تغییر شیوه فیلمبرداری در نهایت به روشی نزدیک به مستندسازی مشاهده‌ای و سینمای حقیقت منجر شد؛ روشی که در آن فیلمساز تلاش می‌کند مانند ناظری نامرئی در محیط حضور داشته باشد و اتفاقات را بدون دخالت مستقیم ثبت کند.
اوپنهایم معتقد است این تغییر به آنها اجازه داد فشار ناشی از حضور دوربین را از روی هر لحظه بردارند. از سوی دیگر، فیلمبرداری طولانی و نامشخص باعث شد حتی خود فیلمسازان نیز همیشه ندانند دقیقاً کدام اتفاق قرار است به بخش مهمی از فیلم تبدیل شود.
فیلدر این آزادی برای کشف اتفاقات غیرمنتظره را یکی از بهترین تجربه‌های دوران کاری خود توصیف کرده است.
در نهایت، ساخت «You Can See Everything» نه فقط به ثبت زندگی الیزابت هولمز پیش از ورود به زندان محدود شد، بلکه به آزمایشی در شیوه فیلمبرداری مستند نیز تبدیل شد؛ پروژه‌ای که در آن گروهی کوچک تلاش کرد با سه دوربین، فیلمبرداری‌های ۱۶ ساعته و حداقل دخالت، تقریباً هیچ لحظه‌ای را از دست ندهد.
