اسکورسیزی و دنیرو در جشن ۵۰ سالگی «راننده تاکسی»

چارسو پرس: به نقل از آسوشیتدپرس، مارتین اسکورسیزی کارگردان و رابرت دنیرو بازیگر فیلم «راننده تاکسی» در برنامه ویژه جشنواره ترایبکا به جودی فاستر و پل شریدر پیوستند تا پنجاهمین سالگرد ساخت این فیلم را گرامی بدارند.

فیلم «راننده تاکسی» پس از گذشت پنج دهه همچنان از نگاه منتقدان و سازندگانش اثری مرتبط با زمان حال محسوب می‌شود و استقبال گسترده از نمایش سالگرد آن در ترایبکا، نشانه‌ای از ماندگاری این اثر در تاریخ سینما عنوان شده است.

در گفت‌وگویی پیش از نمایش فیلم، مجری نشست از اسکورسیزی، پل شریدر، رابرت دنیرو و جودی فاستر درباره دلیل ماندگاری فیلم پرسید؛ پرسشی که در نهایت به موضوع مشترک «تنهایی انسان مدرن» رسید.

اسکورسیزی با اشاره به تجربه‌ای در سال ۱۹۸۴ گفت: «در پکن بودم که پسری از قزاقستان نزد من آمد و گفت عاشق راننده تاکسی است و پرسید: با تنهایی چه می‌کنی؟» او افزود مسئله اصلی فیلم، ناتوانی انسان در ایجاد ارتباط و تعهد است؛ موضوعی که به گفته او در سراسر جهان قابل درک است و باعث ارتباط نسل‌های مختلف با این اثر شده است.

رابرت دنیرو نیز در این نشست گفت که می‌تواند درک کند چرا شخصیت تراویس بیکل، کهنه‌سرباز جنگ ویتنام و راننده تنها در خیابان‌های شبانه نیویورک، همچنان برای مخاطبان امروز قابل لمس است؛ به‌ویژه پس از تجربه همه‌گیری و افزایش انزوا در زندگی شهری.

جودی فاستر نیز درباره شخصیت بیکل توضیح داد که جذابیت او در ناتوانی‌اش از درک خود و تلاش برای یافتن معنا در جهانی ناآشناست؛ ویژگی‌ای که به گفته او، این شخصیت را به یک ضدقهرمان ماندگار تبدیل کرده است.

پل شریدر فیلمنامه‌نویس اثر نیز گفت متن فیلمنامه مانند «تیغی برنده» بوده و اسکورسیزی در همان ابتدا ارتباط عمیقی با جهان آن برقرار کرده است. او افزود که ریشه‌های الهام فیلم را می‌توان در ادبیات داستایوفسکی نیز مشاهده کرد.

اسکورسیزی در ادامه با اشاره به فضای نیویورک دهه ۱۹۷۰ گفت: «شهر در حال فروپاشی بود و نوعی خشونت و انرژی تاریک در فضا جریان داشت که به شکل مستقیم در فیلم وارد شد.» او «راننده تاکسی» را تصویری از تنهایی و ناامیدی در دل شهر مدرن توصیف کرد.

در بخش دیگری از این نشست، فاستر خاطرات خود از فیلمبرداری را بازگو کرد و گفت تجربه کار با اسکورسیزی و دنیرو برای او به‌عنوان یک بازیگر کودک، نقطه آغاز مسیر حرفه‌ای‌اش بوده است. او همچنین به همکاری نزدیک با دنیرو و یادگیری بداهه‌پردازی در همان پروژه اشاره کرد.

در پایان این برنامه نیز بحث به جمله معروف دنیرو در فیلم «با من حرف می‌زنی؟» رسید؛ جمله‌ای که به گفته پل شریدر در فیلمنامه اصلی وجود نداشت و به بداهه‌پردازی دنیرو اضافه شد. اسکورسیزی نیز تأکید کرد این لحظه در یکی از روزهای پایانی فیلمبرداری شکل گرفت و به یکی از نمادین‌ترین دیالوگ‌های تاریخ سینما تبدیل شد.