برترین فیلمهای جشنواره کن ۲۰۲۶ از نگاه منتقدان
- در حالی که هفتادونهمین جشنواره فیلم کن با فضایی آرامتر نسبت به سالهای گذشته به پایان رسید، منتقدان سینمایی از کیفیت بالای آثار حاضر در بخشهای مختلف جشنواره استقبال کردند و فهرستی از تحسینشدهترین فیلمهای این دوره را معرفی کردند.
چارسو پرس: به نقل از ورایتی، جشنواره فیلم کن امسال در حالی به آخرین روز خود رسیده که اجماع عمومی بر این بود که جشنواره آرامتر از همیشه برگزار شد. همانطور که تیری فرمو، مدیر جشنواره، در کنفرانس مطبوعاتی روز افتتاحیه خود اذعان کرد، تعداد کمتری از فیلمهای بزرگ آمریکایی در این دوره حضور داشتند و حضور ستارهها کمی کمرنگتر بود. با این حال، از دیدگاه منتقدان، این امر به معنای برگزاری جشنواره در سطحی پایینتر نیست، به ویژه برای آنهایی که به بخشهای جانبی هم توجه بیشتر دارند.
امسال نیز بخش رقابتی در حالی برگزار شد که استادان مدرن سینما از جمله ریوسوکه هاماگوچی، پاول پاولیکوفسکی، آندری زویاگینتسف و والسکا گریسباخ در جشنواره حضور داشتند و این ۳ چهره آخر پس از غیبتی طولانی و با تأیید توانمندی در اوج خود به جشنواره بازگشتند تا نشان دهند حتی در سالی که به اصطلاح جشنواره آرامتر بود، سینما هنوز با صدای بلند و با افتخار ظاهر شد.
فیلمهایی از بخشهای مختلف جشنواره کن امسال که بیشترین توجه را از سوی منتقدان حاضر در کن جلب کردند، اینها هستند:
«ناگهانی» ساخته ریوسوکه هاماگوچی
۲ زن ۳ ساعت و ربع صحبت میکنند و کارگردان ژاپنی از آن یک معجزه بیتکلف و مهم خلق میکند. فیلم جدید و زیبای هاماگوچی نه تنها به اندازه کافی خوب است که به شما یادآوری کند سینما چگونه میتواند باشد، بلکه به اندازه کافی عالی است که به شما یادآوری کند زندگی چگونه میتواند باشد. فیلم گاه در حالی که در کلافهای بلند مکالمه از یک فیلمنامه باشکوه، به چنان ظرافت شناوری دست مییابد که حتی شمای بیننده را به شخصی متفاوت و کمی اصلاحشده بدل میکند. (به نقل از نقد جسیکا کیانگ)
«معشوق» ساخته رودریگو سوروگوین
این درام پرمحتوا و لذتبخشِ، داستان یک کارگردان مشهور با بازی خاویر باردم، را دنبال میکند که برای فیلمبرداری فیلمی در بیابان، به زادگاهش اسپانیا بازمیگردد و دخترش را که بازیگری از خود بیگانه است، برای بازی در فیلم به کار میگیرد. باردم تاکنون در نقشی به این سادگی که بتواند با آن خودش را غرق کند، نداشته است. قدرت ظریف بازی فوقالعاده او، در این است که مدتی طول میکشد تا نوع بازیهای ذهنی این شخصیت را درک کنیم. (به نقل از نقد اوون گلیبرمن)
«کلاریسا» ساخته برادران آری و چوکو اسیری
«خانم دالووی» حماسه درونی ویرجینیا وولف، در «کلاریسا» که سوفی اوکوندوی فوقالعاده و درخشان از مالیخولیا، را در قلب گروهی از بازیگران فوقالعاده خوب خود قرار میدهد، دوباره زنده شده است. برادران اسیری نگاهی تیزبینانه به منظومه اجتماعی نخبگان دارند که در مدار این همسر وظیفهشناس اما ناکام جامعه قرار گرفته است. (به نقل از نقد جسیکا کیانگ)
«بچه باشگاهی» ساخته جردن فرستمن
اولین فیلم بلند جردن فرستمن، داستانی غیرمنتظره از پدر و پسری در صحنه باشگاههای نیویورک است. برای طنز تند و زنندهای که هم از عنوان فیلم و هم از جایگاه کارگردان در رسانههای اجتماعی به نظر میرسد و با این حس مشخص که فرستمن چیزی بیش از شخصیت آنلاین اوست، باید به تماشای فیلم نشست. جای تعجب نیست که A۲۴ این فیلم را به قیمت ۱۷ میلیون دلار خرید تا عنوان گرانترین فیلم بازار جشنواره روی آن بماند. (به نقل از نقد گای لاج)
«آزادی مضاعف» ساخته لیساندرو آلونسو
نظر مینیمالیستی و زیبای کارگردان در مورد بحران سیاسی فعلی آرژانتین، بازگشتی به سادگی آثار اولیه او است. «آزادی مضاعف» که دنبالهای مستقیم بر اولین فیلم آلونسو در سال ۲۰۰۱ با عنوان «آزادی» است، ظاهراً از جایی که نسخه قبلیاش تمام شده بود، ادامه پیدا میکند: شخصیت اصلی داستان هنوز با رضایت هیزم میشکند، سیگار میکشد و در کلبه موقت خود پرسه میزند. او پیر شده و اگر چنین نبود، زندگیاش تقریباً همان چیزی است که بیش از ۲۰ سال پیش بود. آلونسو از این فرصت استفاده میکند تا اوضاع را تغییر دهد – البته به شیوهای بسیار ظریف که طرفداران اهل تجربه را هیجانزده خواهد کرد. (به نقل از نقد بئاتریس لویزا)
«ماجراجویی رویایی» ساخته والسکا گریزباخ
گاهی اوقات، یک فیلم چنان ناگهانی به شما نزدیک میشود که درخشش آن تنها پس از این که شن و ماسه برداشتهای اولیه را کنار زدید، آشکار میشود. با توجه به فیلمهای این کارگردان آلمانی، این درخشش تا مغز استخوان عمیق میشود و از یک معماری سینمایی به طرز شگفتآوری جدید و عجیب بیرون میآید. چهارمین فیلم بلند گریزباخ چنان شگفتانگیز است که در قالب یک درام اجتماعی، با بازیگران غیرحرفهای، و با بهره گرفتن از بیواسطه بودن بداههپردازانه زندگی واقعی، تمام عناصر یک حماسه جنایی گسترده را گرد هم میآورد. (به نقل از نقد جسیکا کیانگ)
«فیلها در مه» ساخته ابینش بیکرام شاه
این درام نپالی هم ملایم، هم پرجوش و خروش و هم پر از زندگی و تناقض است. بیکرام شاه نویسنده و کارگردان، اولین فیلم بلند خود را ساخته و بر ماهیت معاملهگرایانه پذیرش زنانی از اقلیت جامعه در جنوب آسیا تمرکز کرده تا چشمانداز شکنندهای از بخشی از جامعه را با داستانی اصیل از مادران و دختران فرزندخوانده به کاوش بکشد. دوربین او چنان هیجانانگیز قدرتی را که اغلب از این افراد ربوده شده بود، بازیابی میکند که تضمین میدهد تا زمان نمایش تیتراژ، سرانجام همه آنها از نوعی الوهیت، سرشار شده باشند. (به نقل از نقد سیدانت ادلاخا)
«سرزمین پدری» ساخته پاول پاولیکوفسکی
این فیلم زیبا و جذاب از کارگردان لهستانی، فیلمی نافذ و جاهطلبانه است که میخواهد روح پاره پاره آلمان پس از جنگ جهانی دوم را آشکار کند…
«آبدره» ساخته کریستین مونجیو
این درام فوقالعاده کارگردان رومانیایی، که در نروژ فیلمبرداری شده تا اولین فیلم او باشد که خارج از کشور خودش میسازد، از بازیگران بینالمللی بهره گرفته است…
«گابین» ساخته مکسنس وویزو
این مستند با دنبال کردن زندگی یک کودک طی ۱۰ سال، تصویری تأثیرگذار از رشد، اضطراب و مواجهه با آینده ارائه میدهد.
«امید» ساخته نا هونگ-جین
فیلمی هیولایی، پرهیجان و مملو از صحنههای اکشن که از نگاه منتقدان یکی از متفاوتترین آثار سال است.
«لا گرادیوا» ساخته مارین آتلان
فیلمی تحسینشده از بخش هفته منتقدان که با روایت گروهی از دانشآموزان در پمپئی، به اثری انسانی و چندلایه تبدیل میشود.
«مردی که دوستش دارم» ساخته ایرا ساکس
رامی مالک در این درام دهه ۱۹۸۰، یکی از بهترین بازیهای کارنامه خود را ارائه داده و تحسین گسترده منتقدان را برانگیخته است.
«ماوریک: ماجراجوییهای حماسی دیوید لین» ساخته بارنابی تامپسون
مستندی درباره دیوید لین که با استفاده از تصاویر آرشیوی و گفتوگو با فیلمسازان برجسته، تصویری جامع از این کارگردان بزرگ ارائه میدهد.
«مینوتور» ساخته آندری زویاگینتسف
جدیدترین فیلم کارگردان روس، اثری تلخ و سیاسی درباره تبعات جنگ و مهاجرت است که از برجستهترین آثار جشنواره به شمار میرود.
«ببر کاغذی» ساخته جیمز گری
درامی خانوادگی با رگههای تریلر که بازگشت موفق جیمز گری به فضای آثار شخصیاش را رقم زده است.
«تمرینهایی برای یک انقلاب» ساخته پگاه آهنگرانی
این مستند ایرانی که جایزه «چشم طلایی» جشنواره کن را کسب کرده، با نگاهی شخصی به بیش از چهار دهه پس از انقلاب ایران میپردازد و از آثار شاخص امسال جشنواره محسوب میشود.
«ایستگاه» ساخته سارا اسحاق
اولین فیلم داستانی سارا اسحاق با تمرکز بر زندگی زنان یمنی، تصویری انسانی و چندلایه از جامعه این کشور ارائه میدهد.
«تنگلز» ساخته لیا نلسون
اقتباسی انیمیشنی از خاطرات سارا لیویت که با روایتی صادقانه و احساسی به بیماری آلزایمر میپردازد.
«نوجوانان و مرگ در کمپ میاسما» ساخته جین شونبرون
سومین فیلم بلند جین شونبرون با ترکیب سینمای اسلشر و دغدغههای هویتی، از آثار متفاوت و تحسینشده جشنواره کن ۲۰۲۶ به شمار میرود.
