«تن منهای من»؛ روایتی متفاوت از زندگی پس از مرگ روی صحنه
- نمایش «تن منهای من» به کارگردانی پیام قربانی، تهیه‌کنندگی سعید دادگر و مجری طرحی نورالدین حیدری ماهر، این روزها در سالن روف لبخند روی صحنه است. این اثر با نگاهی متفاوت به مفهوم مرگ و زندگی پس از مرگ و با استفاده از فرم‌های اجرایی مدرن، تصویر و حرکت، داستان زنی را روایت می‌کند که پس از مرگ وارد جهانی تازه می‌شود.
چارسو پرس: نمایش «تن منهای من» به کارگردانی پیام قربانی، این روزها در سالن روف لبخند روی صحنه است؛ اجرایی که با نگاهی مدرن به مفهوم مرگ، زندگی پس از مرگ و مواجهه انسان با جهانی ناشناخته، تلاش می‌کند تجربه‌ای متفاوت برای مخاطبان تئاتر رقم بزند.
این نمایش به تهیه‌کنندگی سعید دادگر و مجری طرحی نورالدین حیدری ماهر آماده شده و جهان روایی خود را از نقطه‌ای آغاز می‌کند که بسیاری از روایت‌ها معمولاً در آن به پایان می‌رسند؛ پس از مرگ.
داستان «شیرین» پس از مرگ ادامه پیدا می‌کند
«تن منهای من» داستان دختری به نام «شیرین» است که به‌تازگی از دنیا رفته، اما برخلاف انتظار، از مرگ خود خوشحال است.
شیرین پس از ترک زندگی وارد جهانی تازه می‌شود؛ جهانی که قواعد آن با تجربه سخت و واقعیت زندگی او تفاوت دارد. او در این فضای ناشناخته با موجودی عجیب مواجه می‌شود که وظیفه‌اش تجزیه بدن مردگان است.
مواجهه این دو، آغاز روایتی است که در مرز میان واقعیت، خیال و جهان پس از مرگ شکل می‌گیرد و پرسش‌هایی درباره بدن، هویت، مرگ و معنای ادامه یافتن زندگی پیش روی تماشاگر قرار می‌دهد.
«موجود تجزیه»؛ شخصیت ویرچوال نمایش
یکی از ویژگی‌های شاخص «تن منهای من»، فرم اجرایی و جهان بصری متفاوت آن است. گروه اجرایی در این اثر تلاش کرده است با استفاده از شیوه‌های اجرایی مدرن، ویرچوال و حرکت، ساختاری متفاوت از الگوهای متعارف تئاتر ایجاد کند.
در مرکز این جهان، شخصیت «موجود تجزیه» قرار دارد؛ کاراکتری که به شکل ویرچوال در نمایش حضور پیدا می‌کند. طراحی و آماده‌سازی این شخصیت از پیچیده‌ترین و زمان‌برترین بخش‌های تولید اثر بوده و گروه برای رسیدن به فرم نهایی آن، زمان و انرژی قابل توجهی صرف کرده است.
فرآیند تولید این بخش، به‌ویژه در طراحی شخصیت و آماده‌سازی نسخه نهایی آن، هزینه و زمان قابل توجهی را به پروژه اختصاص داده است.
فرشته حسینی و بابک کریمی در «تن منهای من»
فرشته حسینی در این نمایش نقش «شیرین» را ایفا می‌کند و بابک کریمی در نقش «موجود تجزیه» به صورت ویرچوال در اثر حضور دارد.
تقابل حضور واقعی بازیگر با شخصیت ویرچوال، در کنار ساختار متفاوت اجرایی نمایش، یکی از وجوه قابل توجه «تن منهای من» است و به فضای اثر حال‌وهوایی متفاوت می‌دهد.
حرکت و بدن در روایت نمایش
در بخش‌هایی از نمایش نیز دو دنسر با استفاده از زبان بدن و حرکت، روایت را همراهی می‌کنند.
حضور آنها علاوه بر پیش بردن بخش‌هایی از داستان، به شکستن فضای روایی و ایجاد ریتمی متفاوت در جهان نمایش کمک می‌کند و یکی از ابزارهای اصلی نمایش برای فاصله گرفتن از الگوی رایج روایت در تئاتر است.
مرز میان تئاتر، تصویر و حرکت
پیام قربانی در این پروژه تلاش کرده است مرز میان تئاتر، تصویر و حرکت را جابه‌جا کند و جهانی بسازد که در آن «مرگ» نه پایان داستان، بلکه نقطه آغاز یک تجربه تازه باشد.
در «تن منهای من»، بدن پس از مرگ همچنان به‌عنوان یک عنصر روایی باقی می‌ماند، اما مفهوم «من» دیگر همان معنای پیش از مرگ را ندارد. همین فاصله میان بدن و هویت، یکی از مفاهیم مرکزی نمایش را شکل می‌دهد.
«تن منهای من» با قرار دادن مخاطب در جهانی پس از مرگ، از جایی آغاز می‌شود که بسیاری از روایت‌ها معمولاً در آن به پایان می‌رسند؛ جایی که بدن باقی مانده، اما «من» دیگر آن چیزی نیست که پیش از مرگ بوده است.
اجرای «تن منهای من» در سالن روف لبخند
نمایش «تن منهای من» به کارگردانی پیام قربانی، تهیه‌کنندگی سعید دادگر و مجری طرحی نورالدین حیدری ماهر در سالن روف لبخند در حال اجراست.
عکاس: امیر متینی
