محمد مساوات و مجتبی کریمی نمایش «امپاس» را نقد کردند
- نشست نقد و بررسی نمایش «امپاس» با حضور محمد مساوات، نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر، و مجتبی کریمی، پژوهشگر و منتقد تئاتر، در تماشاخانه لبخند برگزار شد؛ نشستی که در آن این اثر بهعنوان نمایشی ایدهمحور با هویتی مستقل مورد بررسی قرار گرفت.
چارسو پرس: نشست نقد و بررسی نمایش «امپاس» با حضور محمد مساوات، نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر، و مجتبی کریمی، پژوهشگر و منتقد تئاتر، در تماشاخانه لبخند برگزار شد.
در این نشست، هر ۲ منتقد ضمن اشاره به برخی کاستیهای اجرا، «امپاس» را اثری ایدهمحور با هویتی مستقل توصیف کردند که توانسته است جهان نمایشی خود را با انسجام شکل دهد.
محمد مساوات در ابتدای سخنان خود با اشاره به تجربه تماشای آثار حسین اناری گفت در نخستین مواجهه با «امپاس» نیز مانند اثر قبلی این کارگردان، در ابتدا نسبت به مسیر اجرا تردید داشته، اما هرچه نمایش پیش رفته، ایده مرکزی آن برایش روشنتر و جذابتر شده است.
او مهمترین ویژگی نمایش را شکلگیری یک ایده واحد دانست که از متن آغاز میشود و در تمامی عناصر اجرا، از طراحی صحنه و میزانسن گرفته تا بازی بازیگران و ریتم اثر، امتداد پیدا میکند.
مساوات تأکید کرد «امپاس» بیش از آنکه به روایت صرف داستان متکی باشد، بر پایه یک منطق فرمی پیش میرود و همین موضوع باعث شده زبان اجرا با جهان اثر هماهنگ باشد. وی همچنین از طراحی برخی موقعیتهای نمایشی، بهویژه صحنه درگیری شخصیتها و پایانبندی نمایش، بهعنوان بخشهایی یاد کرد که ایدههای کارگردان در آنها به شکلی دقیق و مؤثر اجرا شدهاند.
این نمایشنامهنویس در ادامه با اشاره به برخی ظرفیتهای اثر گفت: «برخی ایدههای اجرایی هنوز امکان پرداخت بیشتری دارند و با پالایش و دقت بیشتر میتوانند تأثیرگذاری بالاتری پیدا کنند، اما جسارت گروه در انتخاب یک مسیر فرمال و پایبندی به آن، از مهمترین امتیازهای “امپاس” است.»
در ادامه نشست، مجتبی کریمی نیز «امپاس» را نسبت به اثر پیشین حسین اناری گامی رو به جلو ارزیابی کرد و گفت نمایش از یک ایده روشن آغاز میشود و تا پایان نیز نسبت خود را با آن حفظ میکند؛ ویژگیای که به اعتقاد او، انسجام اثر را شکل داده و باعث شده مخاطب با جهانی مواجه شود که قواعد خود را میسازد و به آن وفادار میماند.
کریمی بخش میانی نمایش را نقطه اوج اجرا دانست و اظهار کرد در این بخش، ریتم، بازیها و میزانسنها در هماهنگی کامل قرار میگیرند و رابطه میان ۲ شخصیت اصلی به شکلی باورپذیر و تأثیرگذار شکل میگیرد. او همچنین بازی بازیگران را از مهمترین نقاط قوت نمایش برشمرد و معتقد بود شیمی میان آنها نقش مؤثری در جان گرفتن ایدههای متن و کارگردانی داشته است.
این منتقد تئاتر در کنار نکات مثبت، به برخی ضعفهای بخش آغازین و پایانی نمایش نیز اشاره کرد و گفت با سختگیری بیشتر در شکلگیری برخی موقعیتها و حذف بخشهای اضافه، «امپاس» میتواند به اثری منسجمتر و تأثیرگذارتر تبدیل شود.
در پایان این نشست، گفتوگویی میان حاضران و حسین اناری، نویسنده و کارگردان نمایش «امپاس»، شکل گرفت و درباره روند شکلگیری اثر، انتخاب فرم اجرایی و مسیر تولید آن تبادل نظر انجام شد.