نقد فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند»؛ یک کمدی رمانتیکِ سردرگم

نسرین پورمند55 دقیقه پیشآخرین بروزرسانی: شهریور ۱۴, ۱۴۰۵

۰ ۱۵۳ زمان تقریبی مطالعه ۵ دقیقه

نقد فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند»؛ یک کمدی رمانتیکِ سردرگم

جو سوانبرگ در «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» داستان وقفه‌ای شش‌ماهه در یک رابطه عاطفی را به کمدی رمانتیکی تبدیل می‌کند که می‌خواهد هم قالب‌های آشنای این ژانر را حفظ کند و هم قواعد معمول روابط عاشقانه را کنار بزند؛ اما در نهایت، مثل شخصیت‌هایش، نمی‌تواند همه چیز را هم‌زمان داشته باشد.

چارسو پرس: یک زوج در رابطه‌شان وقفه‌ای ایجاد می‌کنند؛ در فیلمی که مثل شخصیت‌هایش، تلاش می‌کند همه‌چیز را با هم داشته باشد، اما موفق نمی‌شود.

سال‌ها از دوران enfant terrible و فیلم‌های مامبل‌کورِ به‌شدت جنسی جو سوانبرگ گذشته است، اما این نویسنده و کارگردان همچنان به تجربه‌هایش برای حفظ رضایت‌های متعارف کمدی رمانتیک، در حالی که محدوده‌های جنسی این ژانر را گسترش می‌دهد، ادامه می‌دهد. در «خورشید هرگز غروب نمی‌کند»، وندی (داکوتا فنینگ) دو سال است با جک، پدر مجردی آرام و حسابگر (جیک جانسون، از بازیگران همیشگی سوانبرگ)، رابطه دارد. وقتی جک تصمیم می‌گیرد بهتر است مدتی از هم فاصله بگیرند تا وندی بتواند با آدم‌های دیگری آشنا شود و کاملاً مطمئن شود که از رابطه‌شان راضی است، یک مثلث عشقی شکل می‌گیرد. فیلم هم عجیب است و هم خسته‌کننده؛ و در عین حال، کاملاً محصول امضادار سوانبرگ: متکی بر بازی بازیگران، از نظر جنسی ــ دست‌کم در ظاهر ــ ماجراجویانه و سرشار از آبجوی دست‌ساز.

در نماهای هوایی با پهپاد که روی آنها موسیقی پاپ مستقل و کلیشه‌ای شنیده می‌شود، وندی با خودرو وارد شهر می‌شود و زیر عنوان‌بندی ابتدایی، حالتی کم‌وبیش دلتنگ به خود گرفته است؛ تا اینجا همه‌چیز شبیه یک کمدی رمانتیک است. اما مسیر زندگی عاطفی او با مسیر متعارف ازدواج و بچه‌دار شدن همخوان نیست؛ مسئله‌ای که وقتی دوست صمیمی‌اش، لیندزی (دبی رایان)، خبر بارداری‌اش را اعلام می‌کند، بیشتر آزارش می‌دهد.

جک که دو فرزند و یک همسر سابق دارد، دیگر علاقه‌ای به بچه‌دار شدن یا ازدواج مجدد ندارد، اما احساس می‌کند ممکن است وندی در آینده به خاطر اینکه او این دو خواسته را از زندگی‌اش دریغ کرده، از دستش دلخور شود. بنابراین پیشنهاد می‌کند وندی شش ماه از رابطه فاصله بگیرد و ببیند بیرون از این رابطه چه چیزهایی در انتظارش است؛ وندی با اکراه فراوان می‌پذیرد.

دوست صمیمیِ بی‌نام جک (لامورن موریس که برای تجدید دیدار با هم‌بازی قدیمی‌اش در «دختر جدید»، در یک حضور کوتاه ویدئویی از طریق زوم ظاهر می‌شود) به او می‌گوید این نقشه چندان فکرشده نیست، اما جک نگرانی ندارد، چون حالا در انکوریج زندگی می‌کند و نه نیویورک، محل زندگی سابقش: «اینجا پر از مردهای عرق‌کرده‌ایه که بوی ماهی سالمون می‌دن. نگران نیستم.»

اشتباه می‌کرد!

وندی خیلی زود با عشق قدیمی‌اش، چاک (کوری مایکل اسمیت)، روبه‌رو می‌شود؛ مردی که دقیقاً روز قبل به شهر برگشته و دیگر آن پسر بد سابق نیست و حتی رابطه را با پیشنهاد ازدواج و داشتن هفت فرزند آغاز می‌کند.

مردی که نمی‌خواهد هیچ‌چیز را تغییر دهد در برابر مردی که حاضر است بلافاصله همه‌چیز را تغییر دهد؛ توصیف‌هایی که ابتدا به یکی از این دو شخصیت مربوط می‌شوند و بعد جای‌شان را عوض می‌کنند، چرا که جک برای بازگرداندن وندی درمانده می‌شود و در مقابل، شکاف‌های شخصیتی و خامی چاک کم‌کم خودش را نشان می‌دهد. در نتیجه، وندی در تمام طول فیلم با دو گزینه‌ای روبه‌رو است که از نظر تئوری، هر دو به یک اندازه پرچم قرمز دارند.

به‌جز مناظر طبیعی و همان شوخی مربوط به سالمون، «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» چندان از موقعیت جغرافیایی تازه‌اش بهره نمی‌برد و بیشتر داستان در فضاهای داخلی می‌گذرد؛ فضاهایی که ثابت می‌کنند انکوریج می‌تواند به اندازه هر شهر آمریکایی دیگری معمولی و تکراری باشد: یکی از همان بارهای محبوب سوانبرگ که آبجوی دست‌ساز سرو می‌کنند، یک بار محلی در شب مسابقه اطلاعات عمومی، یک گالری نقاشی‌های هنرمندان محلی، آشپزخانه‌های بزرگ خانه‌های حومه شهر و مجتمع‌های آپارتمانی نه‌چندان لوکس.

در چنین محیط‌هایی، شخصیت‌های اصلی بیشتر شبیه موجودات بیگانه به نظر می‌رسند. وندی و جک فقط دستپاچه نیستند؛ آنها انگار هیچ‌وقت آموزش ابتدایی مربوط به آداب معاشرت اجتماعی را ندیده‌اند.

برای مثال، وندی در قرار ملاقاتی است که اصلاً تمایلی به رفتن به آن نداشته، اما درست همان‌جا چاک را می‌بیند و بدون معطلی طرف مقابلش را روانه می‌کند. بعدها جک نیز وقتی در یک بار دیگر با وندی روبه‌رو می‌شود، دقیقاً همین کار را با قرار خودش، سارا (کارلی سیورتینو)، انجام می‌دهد. این بار سارا بالاخره صدایش را بلند می‌کند و با ناباوری می‌پرسد: «این یه جور شوخیه؟»

لحن فیلم که در دیگر لحظات به شکلی عجیب آرام و بی‌تنش باقی می‌ماند، شاید زمانی منطقی‌تر به نظر می‌رسید که شخصیت‌های اصلی به‌عنوان جامعه‌ستیزانی خونسرد و مهارنشدنی طراحی شده بودند. اما طبیعت‌گرایی نظری فیلم، بیگانگی ناخواسته‌ای را افزایش می‌دهد که از تماشای آدم‌هایی شکل می‌گیرد که دیگران را در موقعیت‌های عاطفی و روانی طاقت‌فرسایی قرار می‌دهند، در حالی که خودشان همچنان با صدایی آرام و رفتاری کاملاً کنترل‌شده حرف می‌زنند.

این تضاد می‌توانست مؤثر باشد، اگر فیلم به شکلی سبک‌پردازانه به مخاطب نشان می‌داد که در قلمرویی با منطق عاطفی تشدیدشده قرار داریم، نه در همان جهان آشنای رئالیسم و طبیعت‌گرایی.

با وجود اینکه سوانبرگ فیلم را روی نگاتیو ۳۵ میلی‌متری فیلمبرداری کرده است، همچنان به سبکی بصری وفادار می‌ماند که عمداً در چشم نمی‌زند؛ سبکی که از یک سو با شیوه بازی‌ها هماهنگ است، اما از سوی دیگر، نتیجه‌ای معکوس دارد.

این فیلم درباره آدم‌های دشواری است که در تله‌هایی که خودشان ساخته‌اند گرفتار شده‌اند؛ چیزی که چندان بی‌شباهت به بازیگران عمداً آزاردهنده در آثار یکی از الهام‌بخش‌های مورد تأیید سوانبرگ، یعنی موریس پیالا، نیست. پیالا اهمیت دراماتیک بی‌ثباتی و فوران بیرونی احساسات را برای پیش بردن موقعیت‌های عاطفی دردناک و فرساینده به‌خوبی می‌فهمید.

اما در اینجا، به نظر می‌رسد همه، چه پشت دوربین و چه جلوی آن، بیش از حد نگران این هستند که در ظاهر دوست‌داشتنی، نرم و بی‌تنش باقی بمانند.

درست مثل شخصیت‌های اصلی، «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» هم می‌خواهد همه‌چیز را با هم داشته باشد، اما نمی‌تواند.

اطلاعات فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند»

نام فیلم: خورشید هرگز غروب نمی‌کند (The Sun Never Sets)
کارگردان: جو سوانبرگ
فیلمنامه: جو سوانبرگ
بازیگران: داکوتا فنینگ، جیک جانسون، کوری مایکل اسمیت، دبی رایان، آنا کِنکل، لامورن موریس، کارلی سیورتینو
تهیه‌کنندگان: جیک جانسون، اشلی اسنید، جو سوانبرگ، داکوتا فنینگ، کوری مایکل اسمیت
مدیر فیلمبرداری: ایان مورای
تدوین: جو سوانبرگ
کشور: آمریکا
سال تولید: ۲۰۲۶
زبان: انگلیسی
مدت زمان: ۱۰۲ دقیقه
ژانر: کمدی، درام، عاشقانه
درجه‌بندی: R
شرکت تولید: The Alaska Project
پخش‌کننده: Independent Film Company
نخستین نمایش جهانی: جشنواره فیلم SXSW، ۱۳ مارس ۲۰۲۶
اکران سینمایی آمریکا: ۲۸ اوت ۲۰۲۶ به‌صورت محدود و از ۴ سپتامبر ۲۰۲۶ به‌شکل گسترده‌تر

«خورشید هرگز غروب نمی‌کند» نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره SXSW در مارس ۲۰۲۶ تجربه کرد و در ادامه برای اکران سینمایی آمریکا توسط Independent Film Company و Sapan Studio عرضه شد. فیلم در آلاسکا و با نگاتیو ۳۵ میلی‌متری فیلمبرداری شده است.

سوالات متداول

فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» درباره چیست؟

فیلم داستان وندی، زنی است که جک، شریک عاطفی بزرگ‌تر و مطلقه‌اش، از او می‌خواهد برای شش ماه از رابطه فاصله بگیرد تا مطمئن شود انتخاب درستی برای زندگی‌اش کرده است. در این مدت، وندی با عشق قدیمی‌اش، چاک، روبه‌رو می‌شود و یک مثلث عشقی شکل می‌گیرد.

کارگردان فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» کیست؟

جو سوانبرگ کارگردانی، نویسندگی، تهیه‌کنندگی و تدوین فیلم را بر عهده داشته است. او از فیلمسازان شناخته‌شده جریان مامبل‌کور به شمار می‌رود.

چه بازیگرانی در فیلم «خورشید هرگز غروب نمی‌کند» بازی می‌کنند؟

داکوتا فنینگ در نقش وندی و جیک جانسون در نقش جک بازی می‌کنند و کوری مایکل اسمیت نیز در نقش چاک ظاهر شده است. دبی رایان، آنا کنکل، لامورن موریس و کارلی سیورتینو دیگر بازیگران فیلم هستند.