«Pizza Movie»؛ سفری روانگردان و پر از شوخیهای عجیب برای نسل جدید
- «Pizza Movie» یک کمدی پرهیاهو و عامدانه آشفته است که با بازی گیتن ماتاراتزو و شان جیامبرون، داستان دو دانشجوی دستوپاچلفتی را روایت میکند که پس از مصرف اتفاقی قرصهای ناشناس وارد مجموعهای از اتفاقات سورئال و خندهدار میشوند. فیلم هرچند گاهی بیش از اندازه پراکنده عمل میکند، اما انرژی بازیگرانش آن را سرپا نگه میدارد.
چارسو پرس: کمدیهای موسوم به «استونر» سالهاست جایگاه ویژهای در سینمای آمریکا دارند، اما بازآفرینی این فرمول برای نسل امروز کار سادهای نیست. «Pizza Movie» با آگاهی از همین موضوع، تلاش میکند قالب کلاسیک این ژانر را با شوخیهای اینترنتی، ریتمی تند و فضایی کاملاً بیمنطق ترکیب کند. نتیجه، اثری است که گاهی بسیار بامزه و گاهی خستهکننده به نظر میرسد، اما هرگز از حرکت بازنمیایستد.
داستانی که از یک جعبه قرص و یک پیتزا آغاز میشود
حتی عنوان «Pizza Movie» هم عمداً ساده و احمقانه انتخاب شده است. فیلمسازان، برایان مکالهینی و نیک کوچر، در بخشی از داستان با شکستن دیوار چهارم حتی به نام فیلم هم طعنه میزنند و اعتراف میکنند که عنوان فعلی موقتی بوده است.
این بینظمی بخشی از هویت فیلم است. سازندگان عمداً اشتباهات ظاهری و جزئیات ناقص را وارد روایت میکنند تا حالوهوای یک کمدی کالت و آشفته را تداعی کنند؛ اثری که میخواهد برای نسل جدید همان جایگاهی را پیدا کند که «Dude, Where’s My Car?» برای نسلهای پیشین داشت.
دو دانشجو، یک سفر روانگردان و مأموریتی غیرمنتظره
جک و مونتگومری دو هماتاقی دانشگاهی هستند که به دلیل شخصیت خجالتی و متفاوتشان دائماً هدف تمسخر دانشجویان محبوب دانشگاه قرار میگیرند. آنها شبی بهطور اتفاقی جعبهای از قرصهای ناشناس را پیدا میکنند که از ساکن قبلی اتاق باقی مانده است.
مصرف ناخواسته این قرصها آنها را وارد سفری عجیب و توهمآلود میکند. در این میان، مأموریت اصلیشان به شکل خندهداری ساده اما حیاتی است: پیدا کردن پیتزایی که تصور میکنند میتواند اثرات این تجربه بد را از بین ببرد.
«Pizza Movie» بیش از آنکه درباره یک پیتزا یا حتی یک سفر روانگردان باشد، تلاشی است برای تبدیل هرجومرج، شوخیهای اینترنتی و دوستیهای دانشجویی به یک کمدی نسل جدید؛ فیلمی که عامدانه منطق را کنار میگذارد تا فقط مخاطب را غافلگیر کند.
شیمی موفق میان بازیگران
مهمترین نقطه قوت فیلم بدون تردید بازی گیتن ماتاراتزو در نقش جک و همکاری او با شان جیامبرون است. این دو بازیگر با انرژی بالا و هماهنگی قابل توجه، زوجی دوستداشتنی خلق میکنند که حتی زمانی که فیلم از نظر روایی دچار آشفتگی میشود، همچنان تماشاگر را با خود همراه نگه میدارند.
ماتاراتزو که بسیاری او را از مجموعه «Stranger Things» میشناسند، در این فیلم نشان میدهد توانایی حضور در نقشهایی فراتر از آثار نوجوانانه را دارد. در مقابل، جیامبرون نیز با شخصیت دستوپاچلفتی اما صمیمی خود مکمل مناسبی برای او محسوب میشود.
شوخیهایی که مدام از راه میرسند
فیلم تقریباً بدون وقفه شوخیهای تازهای را روانه مخاطب میکند. از جابهجایی بدن شخصیتها گرفته تا انفجار سرها، حلقههای زمانی الهامگرفته از «Groundhog Day»، سکانسهای موزیکال عجیب و حتی پروانهای سخنگو که صدای آن را دنیل ردکلیف اجرا کرده است، همگی در مدت کوتاهی روی پرده ظاهر میشوند.
سرعت بالای اتفاقات باعث میشود حتی شوخیهایی که چندان موفق نیستند، خیلی زود جای خود را به ایده بعدی بدهند.
روایت پراکنده، اما عامدانه
با وجود انبوه ایدههای خلاقانه، داستان اصلی چندان انسجام ندارد. در کنار مأموریت یافتن پیتزا، جک و مونتگومری باید با طرح تخلیه اجباری خوابگاه توسط مسئول سختگیر آن نیز مقابله کنند، اما این خط داستانی هم مانند بسیاری از بخشهای دیگر فیلم در میان شوخیهای متعدد گم میشود.
فیلم با وجود زمان نسبتاً کوتاه ۹۷ دقیقهای، گاهی کشدار به نظر میرسد و حتی میتوان تصور کرد که در قالب اثری ۸۰ دقیقهای تأثیر بیشتری میگذاشت.
کمدیای که هدف مشخصی ندارد
«Pizza Movie» بیش از هر چیز بر بیهدفی و آشوب استوار است. حتی خط عاشقانهای که میان مونتگومری و اشلی شکل میگیرد، خیلی زود کنار گذاشته میشود و شخصیتها در پایان ماجرا به این نتیجه میرسند که شاید بهترین انتخاب همان ماندن در خانه و سفارش پیتزا باشد.
در واقع فیلم نه قصد ارائه پیام اخلاقی دارد و نه تلاش میکند شخصیتهایش را دگرگون کند؛ بلکه صرفاً میخواهد لحظهای سرگرمکننده خلق کند.
آیندهای امیدوارکننده برای سازندگان
برایان مکالهینی و نیک کوچر که پیش از این بیشتر در قالب آثار کوتاه و برنامههای کمدی تلویزیونی فعالیت داشتهاند، هنوز کاملاً با ساختار فیلم بلند هماهنگ نشدهاند. با این حال، حجم بالای شوخیها و جسارت آنها در تجربهگرایی نشان میدهد که میتوانند در آثار آینده مسیر پختهتری را دنبال کنند.
همچنین زوج کمدی شکلگرفته میان گیتن ماتاراتزو و شان جیامبرون از جذابترین دستاوردهای فیلم است و این احتمال را ایجاد میکند که همکاری دوباره آنها در پروژههای بعدی نتیجهای موفقتر به همراه داشته باشد.
«Pizza Movie» اثری نیست که بخواهد به یک شاهکار کمدی تبدیل شود. فیلم از همان ابتدا آگاهانه مسیر اغراق، بیمنطقی و شوخیهای پیدرپی را انتخاب میکند و تا پایان نیز به این رویکرد وفادار میماند. شاید همه مخاطبان با این سبک ارتباط برقرار نکنند، اما کسانی که از کمدیهای بیپروا و شلوغ لذت میبرند، احتمالاً لحظات سرگرمکنندهای را در کنار این ماجراجویی عجیب تجربه خواهند کرد.
سوالات متداول
فیلم «Pizza Movie» درباره چیست؟
این فیلم داستان دو دانشجوی دانشگاه را روایت میکند که پس از مصرف اتفاقی قرصهای ناشناس وارد مجموعهای از اتفاقات عجیب و توهمآلود میشوند و برای پیدا کردن یک پیتزا راهی ماجراجویی غیرمنتظرهای میشوند.
آیا «Pizza Movie» یک کمدی است؟
بله، این اثر یک کمدی با فضای سورئال و شوخیهای پرشمار است که از عناصر ژانر استونر و کمدیهای دانشجویی الهام میگیرد.
مهمترین نقطه قوت فیلم چیست؟
شیمی و هماهنگی میان گیتن ماتاراتزو و شان جیامبرون، همراه با ریتم سریع شوخیها، از مهمترین نقاط قوت فیلم محسوب میشود.
آیا «Pizza Movie» ارزش تماشا دارد؟
اگر به کمدیهای شلوغ، غیرمتعارف و مبتنی بر شوخیهای پیدرپی علاقه دارید، این فیلم میتواند تجربهای سرگرمکننده باشد، هرچند روایت آن گاهی پراکنده و نامنسجم به نظر میرسد.
امتیاز نویسنده
کارگردانی
فیلمنامه
بازیگری
جنبههای فنی (فیلمبرداری، تدوین، موسیقی و...)
ارزش تماشا
امتیاز نویسنده به این فیلم
