در سالی که در پایانش هستیم، خانواده تئاتر شرایط عجیبی را تجربه کردند. آنها قرار بود بعد از دو سال کرونا کار کنند و نمایش روی صحنه ببرند و مخاطب داشته باشند، اما اتفاقاتی افتاد آنها باز هم خانه‌نشین شدند.

چهارمین نشست از سلسله نشست‌های پژوهشی سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر با موضوع «گشایش فضای عمل جدید تئاتری: بررسی امکانات، تمهیدات و زیبایی شناسی تئاتر در فضای مجازی» با همکاری دفترپژوهش، آموزش و انتشارات اداره کل هنرهای نمایشی در تماشاخانه نوفل لوشاتو برگزار شد.

مدیر سالن تئاتر مستقل تهران تأکید کرد که شرایط موجود برای فعالیت سالن‌های خصوصی و گروه‌های تئاتری در صورت مناسب نشدن شرایط، منجر به ورشکستگی اقتصادی سالن‌ها خواهد شد.

این روزها تعداد نمایش‌هایی که تحت عنوان تئاترهای آزاد در نقاط مختلف شهر اجرا می‌شود در حالی به عدد 40 نزدیک می‌شود که تماشای تئاتر در سبد فرهنگی خانواده‌های ایرانی نیست و به همین دلیل این میزان افزایش تئاترهای آزاد پرسش‌های زیادی را مطرح ساخته است.

یکی از ویژگی‌هایی که تئاتر را از سایر هنرها مثل سینما، موسیقی و یا نقاشی متمایز می‌کند، عدم ماندگاری و موقتی بودن آن است. به این معنا که یک تئاتر هر چقدر هم جذاب و تماشاگرپسند باشد تنها در یک دوره زمانی مشخص می‌تواند به صحنه برود،خصوصا در ایران!

متوجه شرایط سخت مالی کشور هستم و می‌پذیرم دولت از نظر مالی با کاستی‌هایی مواجه است اما فرد عاقل کسی است که راهی برای عبور از این شرایط اندیشه کند.

رونق اقتصاد تئاتر را فقط در بودجه تخصیصی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نبینیم.