به بهانه سالروز تولد علی حاتمی، کارگردان فقید سینمای ایران، ویدئویی قدیمی از گفت‌وگوی او با منوچهر نوذری که مربوط به سال ۱۳۷۰ است، منتشر شده است. در بخشی از این گفت‌وگو، حاتمی به خاطره‌ای جالب از نمایشنامه خود به نام «آدم و حوا» اشاره می‌کند.

مستند «آنتون چخوف؛ یک زندگی» در دومین برنامه «مستندهای غربت» خانه هنرمندان ایران اکران می‌شود.

آنتوان چخوف نمایشنامه‌نویس، اولین‌بار ۱۲۵ سال پیش «دایی وانیا» را خلق کرد اما نقش‌های نمادینی مانند وانیا و سونیا هنوز هم مخاطبان را به هیجان می‌آورند.

این من را یاد «دایی وانیا» چخوف می‌اندازد، نمایشنامه‌ای عمیقاً بی‌ثبات‌کننده از نظر ‌روان‌شناختی که امروزه به‌عنوان بازتابی از فلج پس از کووید و ترس وجودی از تماشای گذر زندگی، طنین‌انداز می‌شود.

نمایش‌نامه‌ی باغ آلبالو به نویسندگی آنتون چخوف در تاریخ تئاتر بسیار مهم است. جورجو استره‌لر، پیتر اشتاین و پیتر بروک، سه اجرای مشهور از این نمایش‌نامه را به‌صحنه برده‌اند. ماریا شِتسُوا و کریستوفر اینِس در کتاب «مقدمه‌ی کیمبریج بر کارگردانی تئاتر» به این موضوع پرداخته‌اند. ترجمه‌ی این مطلب را در ادامه می‌خوانید.

علی نصیریان پنجشنبه ۲۶ مرداد دو داستان از چخوف را روخوانی می‌کند.

رویا صدر در نشست «طنز چخوف» اظهار کرد: از میان نویسندگان خارجی، چخوف بالاترین تأثیر را بر طنز معاصر ما گذاشته است؛ از موضوع و مضمون گرفته تا شخصیت‌پردازی، لحن، زبان، زاویه دید و نوع نگاه نیمه‌جدی - نیمه‌شوخی به سوژه.

بلقیس سلیمانی در یادداشتی از این‌که چخوف زندگی روزمره را باتلاق می‌بیند نوشته است.

اکبر زنجانپور در نشست «مهم‌ترین ویژگی نمایش‌نامه‌های چخوف» از تأثیر چخوف بر هنر و ادب ایران گفت.

نشست «مهم‌ترین ویژگی نمایش‌نامه‌های چخوف» با حضور اکبر زنجانپور به صورت مجازی برگزار می‌شود.

نویسنده و کارگردان نمایش «شپش» گفت: این اثر نمایشی برداشتی خاص از چند نمایشنامه آنتوان چخوف است که اجرایش در ایران برای تماشاگر کار تازه و بدیعی خواهد بود.

نمایش «جشن سالگرد» کاری از گروه تئاتر «مردم» و به کارگردانی داریوش مودبیان از ۱۷ آذر ماه در خانه نمایش اداره تئاتر روی صحنه می‌رود.