امروز، ۳۰ فروردین ماه سالروز درگذشت سعدی افشار است؛ هنرمندی که به هنرمندان بزرگ جهان نشان داد که تئاتر ایران زمین زنده است.

در آستانه نوروز ۱۴۰۴، خانه هنرمندان ایران نمایشگاهی از عکس‌های زنده‌یاد سعدی افشار با عنوان «پرتره‌های سیاه» برپا می‌کند.

اجرای شب گذشته نمایش «شاماران» که مصادف با ۳۰ فروردین سالگرد درگذشت سعدی افشار بود به این هنرمند تقدیم شد و محمدرضا خاکی در حاشیه این اجرا، نمایش امروز کشور را وامدار هنرمندانی چون سعدی افشار دانست.

سی‌ام فروردین، دهمین سالگرد خاموشی سعدی افشار است. ده سال پیش در دی ماه ۱۳۹۱ و دو ماه قبل از رفتن همیشگی او، سلطان سیاه را در خانه‌اش ملاقات می‌کنم.

«سیاه‌پوشی من از آنجا شروع شد که «شایان» پنج تومان انعام درآورد و به من داد. همان ۵ تومان باعث بدبختی من شد.»

هشت سال بعد از درگذشت سعدی افشار، درختی به نام او در مجاورت تماشاخانه سنگلج و در پارک شهر کاشته می‌شود.

همزمان با فرا رسیدن عید سعید فطر، دو اثر سیاه بازی «ریش تراش» و «بخشش» از زنده یاد سعدی افشار به روی آنتن رادیو نمایش می رود.

علی شمس با بیان اینکه سعدی افشار صدای خود را به سیاه بخشیده است، نکته‌ای مغفول را ، در ماجرای شایبه نژادپرستی سیاه مطرح می‌کند.

صدای زنگدار بانمکش، بداهه پردازی های حیرت آورش، شگردهای خلاقانه، بازی در بازی های گیج کننده، مهارت های آوازی، حرکات موزون، بیان بدنی هارمونیک، نرم و البته چرخشها و پیچشهای شگفت انگیزش او را به یک استثنای بلامنازع و به تکرار نشدنی ترین هنرمند تئآتر ایران تبدیل کرد.

آدم باید خیلی خوش شانس باشد که وقتی در کوچه‌پس‌کوچه‌های محله‌ای از جنوب شهر - که سال تا سال به ندرت گذر جماعت انتِلکت و هنری به آنجا می‌افتد - مشغول «بازی» است، یکی از آنسوی دنیا میان تماشاگرانش باشد، هنرش را ببیند و بعد سبب‌ساز اتفاق‌هایی شود که بعد از ۵۰ سال هنوز تکرار نشده‌اند.

نمایش «شب‌ نشینی با مولیر» به کارگردانی داوود فتحعلی بیگی برای شركت در جشنواره تئاتر عروسكی آماده اجرا می‌شود و قرار است سعدی افشار یکی از عروسک‌های این نمایش باشد.

شب گذشته تماشاخانه سنگلج میزبان جمع کثیری از هنرمندان و مسئولان تئاتر سنتی ایران در مراسم یادبود استاد سعدی افشار شد که به تماشای نمایش موزیکال «الماس و شهر تارا» نشستند.

فردا 30 فروردین ماه اولین سالروز درگذشت سعدی افشار است، مردی که با «الاغ حلبی‌اش» سلطان سیاه ایران بود.

سال 92 برای نمایش‌های ایرانی و سنتی ایران سال خوبی نبود زیرا بزرگانی در این عرصه چشم از جهان فروبستند که بسیاری از تجربیات‌شان در سینه حبس ماند و فضا و بستر مناسبی برای انتقال این تجربیات و فعالیت مستمر در عرصه تئاتر و نمایش‌های سنتی برای‌شان فراهم نشد.

داود فتحعلی‌بیگی دبیر جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی از اجرای نمایش "طبیب اجباری" در این جشنواره و برپایی نمایشگاهی از عکس‌ها، اسناد و مدارک مربوط به مرد سیاه‌باز خبر داد.