«نبردی پس از دیگری» فاتح جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم آمریکا ۲۰۲۶ شد

آلیسیا سیلورستون به اما استون در فیلم Bugonia، فیلم جدید یورگوس لانتیموس، پیوست.

اقتباس جدیدی از American Psycho قرار است ساخته شود و هم اکنون کارگردان آن مشخص شده است.

به تازگی مشخص شده است که درکنار فیلم The Hunt for Gollum، شاهد لایو اکشن دیگری از دنیای ارباب حلقه‌ها نیز خواهیم بود.

به تازگی اولین تیزر از قسمت دوم سه‌گانه The Strangers منتشر شده است.

مسئولیت نویسندگی و کارگردانی فیلم Ravens به عهده‌ی مارک گیل خواهد بود و تادانوبو آسانوی دوست‌داشتنی نیز نقش اصلی را ایفا می‌کند.

نقد فیلم «بیتل‌جوس ۲» یا همان «بیتل‌جوس بیتل‌جوس» (Beetlejuice Beetlejuice) را با بررسی شیوه‌ی کار تیم برتون در ساختن این جهان جنون‌آمیز آغاز می‌کنیم.

در دهه‌های گذشته، انیمه‌های مبارزه‌ای و اکشن از پرطرفدارترین ژانرهای این رسانه بوده‌اند. این ژانر همه‌چیز را در بر می‌گیرد: از مبارزات استادانه‌ی هنرهای رزمی تا مشت‌پراکنی‌های پرهیجان. انیمه‌های زیادی با صحنه‌های اکشن فوق‌العاده و انیمیشن چشمگیر وجود دارد، به حدی که بتواند هر کسی را به یکی از طرفداران پروپاقرص خودش تبدیل کند.

طرفداران هیچکاک و عاشقان سینمای نوآر و کلاسیک شاید نتوانند والت دیزنی را ببخشند، زیرا آن‌ها را از تولید چیزی که می‌توانست یکی از بلندپروازانه‌ترین آثار هیچکاک باشد محروم کرد.

فیلم‌های برنده‌ی اسکار اغلب به مجموعه‌های سینمایی ختم نمی‌شوند اما پس از موفقیت تجاری «سکوت بره‌ها»، استودیوی سازنده تصمیم گرفت تا ماجراجویی‌های هانیبال و کلاریس استارلینگ را ادامه دهد، اما مجبور شد تا این کار را بدون جودی فاستر انجام دهد.

علی عباسی با قبول کارگردانی فیلم دونالد ترامپ یا همان «کارآموز» (The Apprentice) حرفه خود را در معرض خطر قرار داد.

اگر صادق باشیم، کوپولا نه از ساخت این فیلم پشیمان است و نه به خاطر عملکرد تجاری تراژیکِ آن ناراحت. او دهه‌ها با عشق و علاقه، ساخت این پروژه را دنبال کرد و حتی برای اینکه بودجه‌اش را تأمین کند، مجبور شد پروژه‌های کارگردانی دیگری مانند «دراکولای برام استوکر» (۱۹۹۳) و «جک» (۱۹۹۶) -با بازی رابین ویلیامز- را برای خروج از بدهی و تأمین مالی «مگالوپلیس» بپذیرد.

در نقد «سیلمز لات» به این می‌پردازم که چرا با وجود خلاقیت بصری، فیلم از کلیشه‌ها رنج می‌برد و در مسابقه با زمان، محکوم به شکست است.

یکی از پرخرج‌ترین فیلم‌های سال‌های اخیر بوده و در حال تبدیل شدن به یکی از بزرگترین شکست‌های تجاری یک دهه‌ی اخیر است، پارادوکس عجیبی ایجاد می‌کند، اما چرا «جوکر ۲» شکست خورد؟

نقد فیلم «سه دختر او» را در این مطلب بخوانید.

در سینمای ژاپن دو دسته‌ی کلی فیلم وجود دارد و همه‌ی آثار سینمایی ذیل این دو دسته قابل تقسیم‌بندی هستند. یکی از این دسته‌ها «جیدای گکی» نام دارد و به فیلم‌های تاریخی اطلاق می‌شود و دسته‌ی دیگر «جندای گکی» است و به فیلم‌های با داستان‌های معاصر و غیر تاریخی گفته می‌شود. یک فیلم ژاپنی اکشن عموما ذیل آثار دسته‌ی اول قرار می گیرد.

در ادامه بهترین انیمیشن‌های اکشن تمام دوران را نام بردیم که در به نتیجه رساندن این رسالت موفق بوده‌اند.

«کروکدمن» می‌توانست به سبک فیلم‌هایی مثل «آیین» (The Ritual) یا بازی‌های ویدیویی شبیه «اوت‌لست» (Outlast) حس تعلیق خود را تشدید کند؛ انگار که سایه‌ی کروکدمن همیشه دنبال هل‌بوی و تام است. اما فیلم «پسر جهنمی: کروکدمن» با اینکه از نظر تکنیکی فیلم ترسناک به حساب می‌آید، از نظر منطقی امکان ندارد شما را بترساند

«پلتفرم» فیلم شعاری‌ای بود. «پلتفرم ۲» حتی شعاری هم نیست. یعنی شعارهای خودش را نقض می‌کند. از هیچ نظر هم حرف تازه‌ای نمی‌زند. فیلمی سیاه و ناامیدکننده است که حتی آینه بودنش را هم نمی‌توانی بپذیری.

این دهه با آثار خوش‌ساخت و جاودانه‌ای همچون «طناب» (۱۹۴۸)، «شاهین مالت» (۱۹۴۱) و «غرامت مضاعف» (۱۹۴۴) پیونده خورده است اما فیلم‌های جنایی درجه‌یک دهه ۴۰ میلادی به همین آثار خلاصه نمی‌شوند.

مریلین مونرو هر چند کوتاه اما تا پیش از سال ۱۹۶۲ و مرگ نابهنگامش در سن سی و شش سالگی، همچون ستاره‌ای درخشید. او با وجود عمر کوتاهش موفق شد تنها با چند فیلم وارد تاریخ فرهنگ عامه‌ی امریکا و به نماد آنچه از نگاه هالیوود زن زیبا و جذاب است تبدیل شود. او کسی بود که باید آنجا که هالیوود در کنار سیاست قرار می‌گرفت به عنوان زیورآلات رویداد حضور می‌داشت.