برای دهه‌ها فیلمسازان آثار زیادی را بر اساس طرح‌های اصلی این رمان‌ها ساخته‌اند و از نویسندگان داستان‌های کلاسیک گوتیک الهام گرفته‌اند. به تصویر درآوردن تمام جزییات دلخراش رمان‌های گوتیک ممکن است دشوار یا حتی غیر ممکن باشد، اما فیلم‌های اقتباسی که در ادامه نام بردیم نمونه‌های کاملی از نحوه اقتباس از ادبیات گوتیک به شمار می‌روند.

برخی فیلم‌های ترسناک به حدی تأثیرگذار و تکان‌دهنده هستند که درون عمیق‌ترین لایه‌های مغز و ذهنمان نفوذ می‌کنند و تا مدت‌ها بعد از تماشایشان هم ترس و وحشتش را حس می‌کنیم.

بعضی فیلم‌های ترسناک موفق، عالی‌اند اما یک سکانس دارند که کار را خراب می‌کند. در این مطلب موضوعات حساسی در ارتباط با داستان فیلم‌ها مطرح شده است. لطفاً با احتیاط بخوانید.

دیدن روابط عاطفی بین یک زوج در فیلم‌های ترسناک، چه اسلشر‌هایی مانند «چاکی» و «جیغ» باشند، چه کمدی‌های عاشقانه ترسناک مانند «فروشگاه کوچک وحشت» و «سرزمین زامبی‌ها»، اصلا دور از انتظار نیست.

ژانر وحشت به‌تازگی تمایل جدیدی را نسبت به قصه‌های کودکانه از خود نشان داده است و مجموعه‌هایی همچون «گرینچ» و «وینی پو» در حال تبدیل شدن به فیلم‌های ترسناک هستند. اما چرا و چگونه این اتفاق رخ داده است؟

پایان‌بندی خوب برای فیلم ترسناک واقعاً چیست؟ قطعاً ترسناک است، اما می‌تواند چاشنی طنز هم داشته باشد، احساسی و به اندازه‌ای ابهام‌برانگیز باشد که مخاطب را با پرسش‌های زیادی در ذهنش تنها بگذارد. ساده بگویم، بهترین پایان‌بندی‌ برای فیلم ترسناک آن است که حتی بعد از خروج از سالن سینما ذهن مخاطب را درگیر خودش بکند.

دهه ۹۰ میلادی زمان بسیار خاصی بود. در آن زمان، دولت کلینتون راس کار بود و فیلم‌های ترسناک زیادی اکران می‌شدند. البته اکران‌ و انتشار این فیلم‌ها همیشه و حتی‌ امروزه هم رونق داشته است. تولید آن‌ها ارزان است، داستان‌هایشان چندان شگفت‌انگیز نیستند و وقتی هم ریتم داستان کند شود، کافی است تا خشونت یا برهنگی را وارد عناصر روایت کنید و سود حاصل از آن را ببینید.

داستان فیلم‌های ترسناک معمولا بازیگران را وادار می‌کند که به اعماق ناشناخته‌ها بروند و از توانایی‌های خود برای نزدیک‌شدن به فضای فیلم استفاده کنند. رفتارهایی که بازیگرانی همچون جک نیکلسون و آنتونی هاپکینز در نقش‌هایشان از خود بروز دادند باعث خلق شخصیت‌هایی ماندگار شد و حتی سبب شد که بسیاری از مخاطبان این شخصیت‌ها را نه به عنوان یک نقش‌آفرینی سینمایی، بلکه به عنوان یک انسان واقعی در نظر بگیرند.