تمام فیلم‌ها و انیمیشن‌هایی که از دیزنی تاکنون پخش شده‌اند پر از رنگ و نور هستند؛ به همین خاطر برخی از صحنه‌های چند مورد از فیلم‌های دیزنی تاکنون حذف شده است.

با اینکه گفته می‌شود در مواجهه با فیلم‌های دیزنی باید جادو و خیال را پذیرفت، چراکه منطق روایی این فیلم‌ها از اساس بر پایه حقیقت موجود، آنچه چشمان ما قابلیت دیدن آن را دارد، شکل نمی‌گیرد. اما گاهی نتیجه تکراری این قوانین جادویی متناقض می‌تواند در روایت آشفتگی به وجود آورد و مخاطبان را گیج کند.

برای ایجاد کشمکش عاطفی، روایت‌های دیزنی اغلب شامل مرگ والدین است. اگرچه این اتفاق در همه‌ی فیلم‌ها دیده نمی‌شود، اما آنقدر تکرار می‌شود که مادران و پدران مخاطب را به این فکر وا می‌دارد که شاید دیزنی دفعه بعد به سراغ آن‌ها بیاید.

والدین در بسیاری از فیلم‌های کلاسیک دیزنی نقش مهمی نداشتند و معمولا با شخصیت‌هایی روبه‌رو بودیم که پدر و مادرشان را از دست داده بودند. این رویه در چند سال اخیر دستخوش تغییر شد و نقش والدین، به ویژه مادران در آثار مدرن این استودیو پررنگ‌تر از گذشته شد. خوشبختانه با سرک کشیدن به ۸۰ سال تاریخ درخشان دیزنی می‌توانیم مادران شگفت‌انگیز و فداکاری را پیدا کنیم که همواره به فرزندانشان عشق ورزیدند و در شرایط دشوار کنارشان ایستادند تا سرنوشتشان به بهترین شکل ممکن رقم بخورد.

برخی از به یاد ماندنی‌ترین و دلخراش‌ترین صحنه‌های فیلم‌های دیزنی نیز به لطف همین پادشاهان رقم خورده است که داستان‌هایشان تا سال‌ها الهام بخش طرفداران و حتی بالاتر از آن، انیماتورهای سرتاسر جهان بوده است.

ترومای نسلی، به زبان ساده، به مجموعه‌ی ترس‌ها، آسیب‌ها و شکست‌های عاطفی و روحی گفته می‌شود که طی چند نسل در یک خانواده یا جامعه باقی مانده و تکرار می‌شود. در سال‌های اخیر انواع تروما، مانند نسلی، پیچیده و رشدی، بیشتر از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. علاوه بر این، کمپانی محبوب دیزنی فیلم‌هایی ساخته است که این آسیب‌ها را به روش‌های شگفت‌انگیزی بررسی می‌کند.

فیلم‌های دیزنی علیرغم جذاب بودن در بسیاری موارد قابل پیش‌بینی هم هستند. این آثار ساختاری را دنبال می‌کنند که از فرط استفاده‌ی بیش از حد به کلیشه تبدیل شده؛ داستان معمولا با یک دختر نگون‌بخت و در مضیقه آغاز و به پایان خوش ختم می‌شود. با این اوصاف مخاطبان با وجود همه‌ی عشق و علاقه‌شان به انیمیشن‌های دیزنی از کلیشه‌های مستتر در بعضی سکانس‌ها به اندازه‌ای کلافه می‌شوند که ترجیح می‌دهند از خیر تماشای آن‌ها بگذرند.