یکشنبه , ۲۷ خرداد, ۱۴۰۳
نقد تاترها
درباره نمایش جتسیمانی/ استیصال مخاطب در درک مفاهیم مبهم 11 دی 1348
درباره نمایش جتسیمانی/ استیصال مخاطب در درک مفاهیم مبهم

درباره نمایش جتسیمانی/ استیصال مخاطب در درک مفاهیم مبهم

جتسیمانی سوال‌برانگیز است، اینکه اساساً دیدن مجموعه پیچیده‌ای از مناسبات مسیحیت، آن هم بدون پشتوانه فکری و ذهنی به چه کاری می‌آید و خروجی آن برای مخاطب تئاتر چیست.

به بهانه كارگردانی «برداشتن» با اقتباس از نمايش‌نامه سارا كين/ برداشتنِ چيزی كه برداشتنی نيست 6 شهریور 1398
به بهانه كارگردانی «برداشتن» با اقتباس از نمايش‌نامه سارا كين/ برداشتنِ چيزی كه برداشتنی نيست

به بهانه كارگردانی «برداشتن» با اقتباس از نمايش‌نامه سارا كين/ برداشتنِ چيزی كه برداشتنی نيست

متن سارا کین درباره کسی است که در آستانه جنون و خودکشی است، اما ماجرای نمایش ما درباره فردی است که به جنون رسیده و خودکشی کرده و حالا دو نفر از دوستانش درگیرِ خاطرات، حضور و شباهت‌هایشان با او، زمانی که خودکشی کرده، هستند. اجرای برداشتن را انجام می‌دهند تا تئاتر و اجرا محملی شود که این شباهت برداشته شود یا حضوری که کامل نبوده کامل شود و این سیاست در تناوب تقدیس مرگ و زندگی خود را بازیابی می‌کند

«کات‌داگ»/ وقتی همه چیز در هم قاطی می‌شود 6 شهریور 1398
«کات‌داگ»/ وقتی همه چیز در هم قاطی می‌شود

«کات‌داگ»/ وقتی همه چیز در هم قاطی می‌شود

کات‌داگ یک بازی پست‌مدرن است برای ساختن جهانی که هیچ قطعیتی ندارد. همه چیز درهم و برهم می‌شود و در نهایت خالقش از جهان برساخته‌اش اخراج می‌شود. در این بازی دیگر نظم محلی از اعراب ندارد و همه چیز یک تضاد فراگیر است.

به بهانه اجرای نمایش‌های «چهار دقیقه»و «همان چهار دقیقه»/ بر فراز پل گالاتا 5 شهریور 1398
به بهانه اجرای نمایش‌های «چهار دقیقه»و «همان چهار دقیقه»/ بر فراز پل گالاتا

به بهانه اجرای نمایش‌های «چهار دقیقه»و «همان چهار دقیقه»/ بر فراز پل گالاتا

هر دو اجرا، بر بحرانی‌کردن زمان و یادآوری گذشته و امکان رهایی و رستگاری اکنون و آینده تأکید دارند. انتخاب استانبول به مثابه کلان‌شهری تاریخی، هوشمندانه است. یک جغرافیای دوپاره میان شرق و غرب عالم، که میان گذشته و آینده در نوسان است؛ جایی مانند پل گالاتا که اتصال و انفصال بدن‌ مهاجران، پناه‌جویان و ستم‌دیدگان است با تاریخ خشونت‌بار معاصر. همان استانبول غیرتوریستی پاموک که شکوه تمدنی‌اش، به قول اصحاب مکتب فرانکفورت نشانی است از توحش.

نقد نمایش «مرگ دیوانه» به کارگردانی کمال عبدی / روایتی از زبان آدم‌های خاص یک نمایش 2 شهریور 1398
نقد نمایش «مرگ دیوانه» به کارگردانی کمال عبدی / روایتی از زبان آدم‌های خاص یک نمایش

نقد نمایش «مرگ دیوانه» به کارگردانی کمال عبدی / روایتی از زبان آدم‌های خاص یک نمایش

ما تئاتر کار نمی‌کنیم که صرفا تئاتر کار کرده باشیم چرا که نتیجه این تفکر یعنی به هر قیمتی و در هر مکانی اجرا رفتن. باید نشست در تنهایی و تکلیف خود را روشن کرد. آیا همیشه تئاتر کار کردن یعنی در چهارچوب‌های ساخته شده قرار گرفتن و روز به روز کوچک و کوچک شدن؟!

نقد دو نمایش اجرا شده در جشنواره آیینی و سنتی 22 مرداد 1398
نقد دو نمایش اجرا شده در جشنواره آیینی و سنتی

نقد دو نمایش اجرا شده در جشنواره آیینی و سنتی

در نخستین روز نوزدهمین جشنواره‌ی تئاترآئینی_سنتی درتهران،  دو اجرای کابوس‌های مرد مشکوک به کارگردانی ملیکا رضی از تهران و  آبگوشت زهرماری حسین اسدی کاری از گروهی بوشهری در سالن سایه و چهارسوی مجموعه تئاتر شهر به اجرا درآمد.

نگاهی به نمايش «چشم به‌راه ميرغضب»/ نقد دروغ و مردم؛ اصلا هر كی! به ما چه؟! 21 مرداد 1398
نگاهی به نمايش «چشم به‌راه ميرغضب»/ نقد دروغ و مردم؛ اصلا هر كی! به ما چه؟!

نگاهی به نمايش «چشم به‌راه ميرغضب»/ نقد دروغ و مردم؛ اصلا هر كی! به ما چه؟!

«چشم براه ميرغضب» نقدي است از عادت تاريخي رياكاري ايرانيان و آن را با زباني صريح و روشن به چالش مي‌كشد، به گونه‌اي كه هيچ جزيي از نمايش او در اين بستر از اين تيغ تيز در امان نيستند؛ حتي «سياه». اگر حاتمي در هزاردستان با قراردادن ديالوگ «جماعت خواب، اجتماع خواب‌زده، جامعه چرتي» مردم را به نقدي تند و تيز مي‌كشاند، كياني شكلي ديگر از اين ديالوگ را در نمايشش به كار مي‌گيرد.

واگویه‌های تنهایی یک بازیگر تنها/ «این یک اعتراف است» 21 مرداد 1398
واگویه‌های تنهایی یک بازیگر تنها/ «این یک اعتراف است»

واگویه‌های تنهایی یک بازیگر تنها/ «این یک اعتراف است»

نمایش این یک اعتراف است به کارگردانی شادی اسدپور و با بازی فرزین محدث این شب‌ها در تماشاخانه نوفل لوشاتو روی صحنه می‌رود.

درباره نمایش «مثل هیچ‌کس» / رها در آسمان بی‌نیازی 21 مرداد 1398
درباره نمایش «مثل هیچ‌کس» / رها در آسمان بی‌نیازی

درباره نمایش «مثل هیچ‌کس» / رها در آسمان بی‌نیازی

نمایش، تقابلی گزینشی بین جسم و روح یک انسان است. انتخابی است بین جسم و شخصیت معشوق مینا، بین وحید یا فرید. مینا در گیجی بین انتخاب وحید یا فرید، در فضایی شانزده ساله از توهمات خود، رفت و برگشت می‌کند. آنچه مینا را به این درجه از بدگمانی رسانده است آن است که او در ناخودآگاه خود، سال‌ها این تردید را پرورانده‌است که جسد مدفون در زیر خاک، به راستی وحید بوده‌است یا فرید؟

اعتراض یک صنف به هیأت مدیره «خانه سینما»/ اصرار شما غیرقانونی است 19 مرداد 1398
اعتراض یک صنف به هیأت مدیره «خانه سینما»/ اصرار شما غیرقانونی است

اعتراض یک صنف به هیأت مدیره «خانه سینما»/ اصرار شما غیرقانونی است

کانون «آهنگسازان سینمای ایران» از اصناف عضو خانه سینما نسبت به اصرار هیأت مدیره این نهاد صنفی به ثبت همه صنوف در وزارت کار اعتراض کرد.

نقد و بررسی نمایش «اَتینا» به کارگردانی حسین دیردار / ابتذال عوام‌زدگی در سایه‌ی تئاتر نکبتی 19 مرداد 1398
نقد و بررسی نمایش «اَتینا» به کارگردانی حسین دیردار / ابتذال عوام‌زدگی در سایه‌ی تئاتر نکبتی

نقد و بررسی نمایش «اَتینا» به کارگردانی حسین دیردار / ابتذال عوام‌زدگی در سایه‌ی تئاتر نکبتی

تکلیف نمایش آن جایی حتمی و مشخص می‌شود که در ترا‌ژیک‌ترین لحظاتش نیز مخاطب دست از خنده برنداشته و گویی عوامل و بازیگران را به سخره می‌گیرد. البته که دوستان متخصص در امر خنده گرفتن از مخاطب به خود غرّه نشوند چرا که اساسا تکلیف این مخاطبان مثل روز روشن است. در فضایی که مردمانش هیچ ارتباطی بین خود و مساله شادی و نشاط حس نمی‌کنند.

مگس/ غروب سرگرد در جنگل‌های کاج مجارستان 16 مرداد 1398
مگس/ غروب سرگرد در جنگل‌های کاج مجارستان

مگس/ غروب سرگرد در جنگل‌های کاج مجارستان

توحید معصومی با تکیه بر قدرت کمیک بازیگرانش، نمایش خوش‌ریتمی از متن نویسنده مجاری پدید می‌آورد؛ اما در این میان برخی مناسبات سیاسی و اجتماعی زمانه ایشتوان اِرکنی از میان می‌رود.

نوشته‌ای بر اژدهای طلایی / تهوع بقا در کاسه‌ی سوپ 14 مرداد 1398
نوشته‌ای بر اژدهای طلایی / تهوع بقا در کاسه‌ی سوپ

نوشته‌ای بر اژدهای طلایی / تهوع بقا در کاسه‌ی سوپ

اجرای اژدهای طلایی ایرانشهر با وجود بهرهمندی از بازیگران حرفه‌ای تئاتر ، توانسته کارکترها را بفهمد و بازآفرینی کند و وجه طنز را حفظ نماید. اگرچه به هماهنگی و پیوند منسجم‌تری نیازست که نقش‌ها به پختگی بیشتر با فاصله گرفتن از انقطاع‌هایی که موجب از ریتم افتادن اجرا می‌شود، دست یابند.

نگاهی به درون‌مایه نمایش «مارلون براندو» ماجرای مارلون، ماریا و مرلین 8 مرداد 1398
نگاهی به درون‌مایه نمایش «مارلون براندو» ماجرای مارلون، ماریا و مرلین

نگاهی به درون‌مایه نمایش «مارلون براندو» ماجرای مارلون، ماریا و مرلین

مهران رنجبر در نمایش «مارلون براندو» این سوال اساسی را مطرح کرده است که ما چقدر مارلون براندو واقعی را می شناسیم؟ وقتی از مارلون براندو حرف می زنیم از چه کسی حرف می زنیم؟ نحوه روبرو شدن ما با زندگی و زمانه مارلون از چه نظرگاهی رقم می خورد؟ مخاطب در قبال چهره ها و رخدادها چه میزان دایره آزادی برای قضاوت و تحلیل دارد؟ چه میزان دست و پا بسته باید با این موقعیت روبرو شود؟ و …

نگاهی به نمايش لانچر پنج/ ذبح استعاره‌گویی 7 مرداد 1398
نگاهی به نمايش لانچر پنج/ ذبح استعاره‌گویی

نگاهی به نمايش لانچر پنج/ ذبح استعاره‌گویی

«لانچر 5» نمايش سادگي است. همه‌چيز از يك خودكشي و دو قتل در يك پادگان آغاز مي‌شود. افسر واحد بازرسي مجبور به كشف معماي سه مرگ ناگهاني است. سر نخش شكاكيت به يكي از افسرهاست و انتهاي اين نخ تسبيح پرده برداشتن از يك فاجعه انساني است. بدون هيچ ديالوگ شاعرانه‌اي، بدون هيچ مونولوگ احمقانه‌اي. همه‌چيز در خدمت داستاني است كه پويا سعيدي و مسعود صرامي روايتش مي‌كنند. دو ساعت ميخكوب‌وار براي مخاطب محصول سادگي است و البته اين سادگي نتيجه‌اش نوعي پيچيدگي است.

به بهانه نمايش «مگس» كاری از توحيد معصومی/ از ملال و بطالت 7 مرداد 1398
به بهانه نمايش «مگس» كاری از توحيد معصومی/ از ملال و بطالت

به بهانه نمايش «مگس» كاری از توحيد معصومی/ از ملال و بطالت

دراماتورژي و بازنويسي ايوب آقاخاني و توحيد معصومي از نمايشنامه ايشتوان اركني، به اجرايي قابل اعتنا و تماشاگرپسند منجر شده، اما مناسبات تاريخي مردمان مجارستان در جنگ جهاني دوم را به نوعي به محاق برده. حذف شخصيت‌هايي چون پستچي، تومايي كشيش و سيپرياني پروفسور و... به همراه تقليل دادن تمام مكان‌ها به فضاي اندروني خانواده تُت، به اجرايي ميدان داده كه بازنمايي‌كننده يك مجارستان تاريخ‌زدايي ‌شده است.

به بهانه نمایش «این یک کنفرانس از شکست ماست»، به کارگردانی مهران مرادی / کنش حقیقی پیرمرد سوزنبان 7 مرداد 1398
به بهانه نمایش «این یک کنفرانس از شکست ماست»، به کارگردانی مهران مرادی / کنش حقیقی پیرمرد سوزنبان

به بهانه نمایش «این یک کنفرانس از شکست ماست»، به کارگردانی مهران مرادی / کنش حقیقی پیرمرد سوزنبان

گروه اجرائی نگاهی هم به فیلم هامون دارد. مواجهه پوریا شکیبایی با اکبر مشکاتی، یادآور مواجهه علی عابدینی با حمید هامون است. اکبر مشکاتی چه در مقام سوزنبان و چه در نقش علی عابدینی، قرار است میل به زندگی را در شخصیت‌های فروپاشیده و در آستانه انتحار بار دیگر احیا کند.

نقد نمایش «اسب چشمه» به کارگردانی کرم‌اله سلیمانی / در گیر و دار محافظه‌کاری 5 مرداد 1398
نقد نمایش «اسب چشمه» به کارگردانی کرم‌اله سلیمانی / در گیر و دار محافظه‌کاری

نقد نمایش «اسب چشمه» به کارگردانی کرم‌اله سلیمانی / در گیر و دار محافظه‌کاری

محافظه‌کاری نویسنده کار دست خود و قلم و اثرش داده است. او یا به ناچار مجبور به خودسانسوری شده و یا هنوز به عمق پردازش عصیان و نشان دادنش در صحنه واقف نشده است (البته من امیدوارم که بخش دوم درست بوده باشد چرا که با مطالعه و بررسی قابل حل است). همین احتیاط اثر را در حد و اندازه یک ایده خام داستانی نگه داشته و حالتی ایستا به خود گرفته است. ایده‌ای که می‌توانست جان‌مایه‌ی یک درام بومی و اصیل متعلق به جنوب کشور باشد، به ضد خود تبدیل شده و مانند خودسوزی احمد، به نابودی خود اقدام کرده است. وضعیت حاکم نیز از این اختگی تئاتر به نفع خود استفاده کرده و از حضور چنین آثاری در جشنواره‌های مختلف پفکی خود استقبال می‌کند.

نگاهی به نمایش «دروغ»/ دروغ‌ می‌گوییم، پس در امانیم 5 مرداد 1398
نگاهی به نمایش «دروغ»/ دروغ‌ می‌گوییم، پس در امانیم

نگاهی به نمایش «دروغ»/ دروغ‌ می‌گوییم، پس در امانیم

نمایش خود یک «دروغ» است و خود بازتاب‌دهنده شرایط «دروغ» و حال با یک پرسش روبه‌رو می‌شویم که یک «دروغ» می‌تواند در تقبیح «دروغ» باشد.

نگاهی به نمايش «جنايات و مكافات»/ رستگاری درونی آقای راسكلنيكوف 3 مرداد 1398
نگاهی به نمايش «جنايات و مكافات»/ رستگاری درونی آقای راسكلنيكوف

نگاهی به نمايش «جنايات و مكافات»/ رستگاری درونی آقای راسكلنيكوف

نمايش جنايت و مكافات (جنايات و مكافات) مساله فقر و فلاكت اقتصادي و نابرابري اجتماعي و سياسي است؛ امري كه مبناي مادي و عيني رنج‌هايي است كه شخصيت‌ها از آن رنج مي‌برند و آنها را به جنگ و جدال و جنايت و گناه آلوده مي‌سازد و وادار مي‌كند كه رذالت‌هاي دروني خود را آشكار كنند.

«بانوی آوازه‌خوان» متهم می کند؛ نفرین، عفریتِ جنگ 2 مرداد 1398
«بانوی آوازه‌خوان» متهم می کند؛ نفرین، عفریتِ جنگ

«بانوی آوازه‌خوان» متهم می کند؛ نفرین، عفریتِ جنگ

مخاطب طی ۷۰ دقیقه روایت هولناک علیرضا کوشک جلالی از بانوی آوازخوان هر صحنه و در هر آینه با سیلی های سختی مواجه می شود که ولو به عنوان مخاطب در پاره‌ای از موارد تاب تحمل آنرا ندارد. سیلی هایی که تماماً مزه حقیقت می دهند و چه خوش مثالی است این ضرب المثل که حقیقت تلخ است!

نگاهی به نمایش «وانیک»/ دغدغه‌های نامشخص 31 تیر 1398
نگاهی به نمایش «وانیک»/ دغدغه‌های نامشخص

نگاهی به نمایش «وانیک»/ دغدغه‌های نامشخص

ود آنکه «وانیک» یکی از پرطرفدارترین و پراجراترین نمایش‌نامه‌های روز دنیاست، برخی اشکالات در نحوه اجرا و شاید اهمال در پرداختن به زیرلایه‌های متن و کشف ابعاد مهم و پنهان‌مانده آن اجرای جدید آن را به اجرائی بسیار معمولی بدل کرده که قطعا جای کار بیشتری داشت؛ اجرائی که کار را در اندازه یک نمایش سرگرم‌کننده نگه می‌دارد.

تئاتر «جنایات و مکافات» رضا ثروتی / اقتباسی موفق و اجرائی ماندگار 31 تیر 1398
تئاتر «جنایات و مکافات» رضا ثروتی / اقتباسی موفق و اجرائی ماندگار

تئاتر «جنایات و مکافات» رضا ثروتی / اقتباسی موفق و اجرائی ماندگار

«جنایات و مکافات» آینه زشتی‌ها و پلیدی‌های یک شهر بزرگ و بازتاب‌دهنده رنج‌های انسان‌هاست؛ انسان‌هایی شکست‌خورده و مغموم، به‌گونه‌ای که مخاطب را میان خوب و بد، میان عمل درست و نادرست، به قضاوت می‌خواند؛ قضاوتی که برای آن دسته از مخاطبان که به اصول اخلاقی و مذهبی اهمیت بیشتری می‌دهند، دشوارتر و جدی‌تر خواهد بود‌.

نگاهی به نمایش «فرشته تاریخ»/ نشانه‌ای به رهایی 31 تیر 1398
نگاهی به نمایش «فرشته تاریخ»/ نشانه‌ای به رهایی

نگاهی به نمایش «فرشته تاریخ»/ نشانه‌ای به رهایی

اجرای رضایی‌راد از زندگی سراسر تلخی و رنج و محنت این نامدارترین منتقد و تحلیلگر روزگار یادشده، یکی از حیرت‌آورترین اجرا‌های سال‌های اخیر است؛ نمایشی در سه ساعت که جز چند لحظه کوتاه، از ریتم نمی‌افتد و تماشاگرش را بر روی صندلی‌های نسبتا خوب سالن چهارسوی تئاتر شهر میخکوب می‌کند.

مولن روژ ؛ لایه‌های پنهان اثر و شلیک خنده‌هایی که تراژدی می‌آفریند 29 تیر 1398
مولن روژ ؛ لایه‌های پنهان اثر و شلیک خنده‌هایی که تراژدی می‌آفریند

مولن روژ ؛ لایه‌های پنهان اثر و شلیک خنده‌هایی که تراژدی می‌آفریند

محسن تنابنده در نقش قنبر با لهجه ی قمی کنار آمده و با این که تماشاگر او را با لهجه مازنی می شناسد آرام آرام این لهجه (قمی ) را از او می پذیرد.

نقدی بر نمایش فرشته تاریخ به کارگردانی: محمد رضایی راد / «ژستی در میانه‌ی تاریخ» 25 تیر 1398
نقدی بر نمایش فرشته تاریخ به کارگردانی: محمد رضایی راد / «ژستی در میانه‌ی تاریخ»

نقدی بر نمایش فرشته تاریخ به کارگردانی: محمد رضایی راد / «ژستی در میانه‌ی تاریخ»

بنیامین ژستی در میانه‌ی تاریخ‌ست . تاریخی که از سویی برملاکننده‌ی فجایع عقاید فاشیستی‌ست که دست به قتل و حذف روشنفکران مخالفش می‌زند و خرد و نخبه‌گری را ولو تنها به دلیل پایبندی‌های عقیدتی و مذهبی، به کام مرگ می‌کشاند و ایدئولوژی برتر را نه از راه گفتمان و عقلانیت بلکه از منظر قدرت و سرکوب‌گری خشونت‌طلب، مسلط می‌کند

نقد «بانوی آوازخوان» به دراماتورژی و کارگردانی علیرضا کوشک‌جلالی / لطفا نخوان ای بانو... 25 تیر 1398
نقد «بانوی آوازخوان» به دراماتورژی و کارگردانی علیرضا کوشک‌جلالی / لطفا نخوان ای بانو...

نقد «بانوی آوازخوان» به دراماتورژی و کارگردانی علیرضا کوشک‌جلالی / لطفا نخوان ای بانو...

زاویه مدیوم از یک زن در بستری سیاه که پیراهنی سفید به تن کرده و صورتش نیز با پارچه‌ای به همین رنگ پوشیده شده است. دماغک بینی دلقک روی صورت زن نیز قرار دارد. این تصویر نه نمادین است و نه تمثیلی از یک موقعیت دراماتیک. چنان پرت‌وپلا نسبت به عنوان اثر است که از چهارچوب آن خارج شده و به پدیده‌ای دیگر تبدیل شده است.

درباره تازه‌ترين تجربه كارگردانی اشكان خطيبی/ تئاتر، بازی نيست 24 تیر 1398
درباره تازه‌ترين تجربه كارگردانی اشكان خطيبی/ تئاتر، بازی نيست

درباره تازه‌ترين تجربه كارگردانی اشكان خطيبی/ تئاتر، بازی نيست

ايرانشهر و خطيبی چطور تصور كردند حق دارند براي اين تجربه سال اول دانشگاهي فضای تئاترهای جدي و حرفه‌ای را اشغال كنند و از مردم بهای بليت اجراهای حرفه‌ای را بخواهند؟ و البته از پيش مي‌دانم پاسخ اين است كه «دلم خواست»؛ چراكه اصولا اقتضای تئاتر سرمايه‌سالار همين است. پول دارم، تماشاگر دارم پس می‌سازم. ولی ناچارم يادآوری كنم كه تئاتر «بازی» نيست، حتی به شيوه برادوی

درباه نمايش «ماجرای عجيب سگی در شب» / دنيای پر تب‌وتاب يك اوتيسمی 22 تیر 1398
درباه نمايش «ماجرای عجيب سگی در شب» / دنيای پر تب‌وتاب يك اوتيسمی

درباه نمايش «ماجرای عجيب سگی در شب» / دنيای پر تب‌وتاب يك اوتيسمی

افسانه كمالي با تكيه بر متن سايمون استيونز تلاش كرده دو جهان موازي بيافريند؛ يك جهان آدم‌هاي معمولي كه مدام سگ‌اندازي مي‌كنند و دوم جهان درونيات كريستين كه مملو از عجايب و غرايب است. اين دو جهان براي كريستين بدل به يك آشوب رنگارنگ مي‌شود. كمالي اثري آفريده كه نشان دهد جهان دروني يك اوتيسمي به چه ميزان مي‌تواند خيال‌انگيز باشد. در جهان دروني كريستين هر چيزي از شكل ثابتش خارج مي‌شود. در دنياي مثال او، يك آدم مي‌تواند سگ باشد و يك ماشين بزرگ، در حد يك اسباب‌بازي كوچك مي‌شود.

نگاهی به تازه‌ترين اجرای نصير ملكی جو / آن «نان» كه آجر می‌شود 22 تیر 1398
نگاهی به تازه‌ترين اجرای نصير ملكی جو / آن «نان» كه آجر می‌شود

نگاهی به تازه‌ترين اجرای نصير ملكی جو / آن «نان» كه آجر می‌شود

نمايش «نان» ارجاعي هم دارد به «نان و عروسك» پيتر شومان. گو اينكه عروسك‌هاي شومان قرار است امپراتوري سرمايه را افشا كنند و با ماسك‌ها و ژست‌ها و شيوه جمعي توليد تئاترشان، همچون «نان» يك ضرورت باشند براي امكان احياي امر سياسي آن هم با تاكيد بر رهايي‌بخشي عروسك‌ها. اما از منظر نصير ملكي‌جو با توجه بر يادداشتي كه بر اجراي نان نوشته، با آن اختتاميه هراسناك و فاقد اميدورزي - كه در چيدن بلوك‌هاي آجري در مقابل چشم تماشاگران و ناپديد شدن چشم‌انداز روبه‌رو، آشكار مي‌شود - تئاتر بيش از آنكه يك ضرورت باشد، بهتر آن است كه به كار «خوب» كردن حال و روز مردمان خاورميانه بيايد كه نان‌شان اين روزها آجر شده. اينجاست كه به‌نظر مي‌آيد تجربه‌گرايي‌ فرمال نصير ملكي‌جو، در نمايش‌هايي چون نان، مسخ، كرگدن، كولا، سفيد برفي و هفت كوتوله در تمناي رسيدن به همين حال خوب باشد و نه بحراني كردن وضعيت موجود.

تئاتر «عاشقانه‌های خیابان» / مانور ابتذال بر تن سوخته دستفروشان مترو 18 تیر 1398
تئاتر «عاشقانه‌های خیابان» / مانور ابتذال بر تن سوخته دستفروشان مترو

تئاتر «عاشقانه‌های خیابان» / مانور ابتذال بر تن سوخته دستفروشان مترو

«عاشقانه‌های خیابان» به ابتذال کشیدن کارگر است، جایی که بدون گفتن واقعیت دستفروشان، از اسم و رسمشان، طبقه بورژوای تهرانی را ارضا می‌کنی و گیشه‌ات را پر پول.

نقد نمایش «تایم لپس» به کارگردانی صالح علوی‌زاده / سردرگمی در مواجهه با یک مسأله... 15 تیر 1398
نقد نمایش «تایم لپس» به کارگردانی صالح علوی‌زاده / سردرگمی در مواجهه با یک مسأله...

نقد نمایش «تایم لپس» به کارگردانی صالح علوی‌زاده / سردرگمی در مواجهه با یک مسأله...

نمایش از همان اول تصویری از مقصد ارائه داده و سپس به مسیر رسیدن به آن می‌پردازد. این نوع پردازش به شکل یک آزمایش روانکاوانه (به شکلی که ما دیدیم) بسیار ضعیف و الکن بوده و از هیچ نظام ساختاری تبعیت نمی‌کند. سه فرد در سیزده سال پیش جرمی را به اشتباه مرتکب می‌شوند و تاکنون با عذاب وجدان آن دست و پنجه نرم می‌کنند. آن‌ها در پی درمان خود در یک آزمایش شرکت می‌کنند تا شاید دردی از درد آن‌ها را دوا کند.

نگاهی به نمایش «دروغ» به نویسندگی «فلوریان زلر» و کارگردانی آریان رضائی / یک کمدی - درام دیدنی 13 تیر 1398
نگاهی به نمایش «دروغ» به نویسندگی «فلوریان زلر» و کارگردانی آریان رضائی / یک کمدی - درام دیدنی

نگاهی به نمایش «دروغ» به نویسندگی «فلوریان زلر» و کارگردانی آریان رضائی / یک کمدی - درام دیدنی

آریان رضائی در نمایش دروغ هنرمندانه عمل کرده و اجرایی زیبا، دراماتیک، گیرا و تئاتری ارائه داده است.

«سیزیف»؛ نمایشی در وصف پوچی حیات / انسان در جستجوی معنای زندگی 13 تیر 1398
«سیزیف»؛ نمایشی در وصف پوچی حیات / انسان در جستجوی معنای زندگی

«سیزیف»؛ نمایشی در وصف پوچی حیات / انسان در جستجوی معنای زندگی

همانطور که سیزیف برای کیفر فریبکاریش از سوی خدایان محکوم به کاری بی‌فرجام و بی‌پایان شد، بازیگران و ستارگان عرصه سینما و تئاتر نیز در روزمرگی و پوچی حیات گرفتار هستند. به عبارتی آنها مجبورند برای خلق اثری جاودانه و نا‌میرا در چرخه زاییدن و میراندن نقش‌ها غرق و مشقت‌های بی‌شماری را متحمل شوند.

درباره «نفرین قحطی‌زدگان» به کارگردانی اشکان خطیبی / اجرایی که نشانگر یک ناتورالیسم آمریکائی است 3 تیر 1398
درباره «نفرین قحطی‌زدگان» به کارگردانی اشکان خطیبی / اجرایی که نشانگر یک ناتورالیسم آمریکائی است

درباره «نفرین قحطی‌زدگان» به کارگردانی اشکان خطیبی / اجرایی که نشانگر یک ناتورالیسم آمریکائی است

نمایش نفرین قحطی‌زدگان یک درام خانوادگی – اجتماعی با پایان تلخ است که اشکان خطیبی اجرایی محتوادار و دیدنی از آن ارائه داده است.

«چشم به راه میرغضب» در دوشنبه‌های نقد، بررسی می‌شود 2 تیر 1398
«چشم به راه میرغضب» در دوشنبه‌های نقد، بررسی می‌شود

«چشم به راه میرغضب» در دوشنبه‌های نقد، بررسی می‌شود

تازه‌ترین اثر حسین کیانی در دوشنبه‌های نقد کانون ملی منتقدان تئاتر ایران بررسی می‌شود.

آبی مایل به صورتی/ مستند در قاب، مستند بر صحنه 1 تیر 1398
آبی مایل به صورتی/ مستند در قاب، مستند بر صحنه

آبی مایل به صورتی/ مستند در قاب، مستند بر صحنه

ساناز بیان با کارگردانی – به معنای دقیق کلمه تئاتریش – موفق می‌شود بازیگرانش را در نقش‌های ویژه خود تثبیت کند و با دادن میدان آزادی دید به مخاطب، او را در ادراک و دریافت مفاهیم مدنظر مختار ‌کند.

نقد نمایش «مختلف‌ الاضلاع» به کارگردانی نادر فلاح / چند وجهی‌های تک وجهی... 31 خرداد 1398
نقد نمایش «مختلف‌ الاضلاع» به کارگردانی نادر فلاح / چند وجهی‌های تک وجهی...

نقد نمایش «مختلف‌ الاضلاع» به کارگردانی نادر فلاح / چند وجهی‌های تک وجهی...

«مختلف‌ الاضلاع»، نمایشی که کمی بدبینانه به تاریخ و شخصیت‌های مهم آن می‌نگرد. اثر قصد واکاوی شخصیت‌های تاریخی را ندارد اما برایش مساله است که چرا و چگونه به ماندگاری در تاریخ رسیده‌اند و چه کرده‌اند که از آن‌ها یاد می‌شود. یکی با نمایشنامه‌هایش، یکی با نقاشی، آن یکی با بلاهت و دیگری با دیکتاتوری. 

نوشته ای بر نمایش کرونوس به کارگردانی علی صفری/ رجعت به رستگاری 30 خرداد 1398
نوشته ای بر نمایش کرونوس به کارگردانی علی صفری/ رجعت به رستگاری

نوشته ای بر نمایش کرونوس به کارگردانی علی صفری/ رجعت به رستگاری

کرونوس،نمایشی با ایده ی شکست زمانی و فرجام بشر در سده های آتی ست. و از عامل به خاطر آوردن که مبتنی بر ادراک و شهود ذهنی و یادآوری خاطرات است، وجهی از زمان را به نمایش می گذارد؛ که اگر قادر باشد از تله ی زمانی عبور کند، نجات یافته است.

کمیته نان/ مرثیه‌های ناتمام 29 خرداد 1398
کمیته نان/ مرثیه‌های ناتمام

کمیته نان/ مرثیه‌های ناتمام

لیلی عاج قصد دارد برشی از زندگی کارگران کُرد را نشان دهد و ما را به همدلی با آنان دعوت کند؛ اما ابزار او برای این بازنمایی توارثی است که به بخشی از باور عمومی این مرد بدل شده است و گویا قرار نیست شکسته شود.

نمایشی برآمده از اجتماع یا روایتی گسسته از جهان خطی / «پروانه الجزایری» در دوشنبه‌های نقد تئاتر بررسی شد 29 خرداد 1398
نمایشی برآمده از اجتماع یا روایتی گسسته از جهان خطی / «پروانه الجزایری» در دوشنبه‌های نقد تئاتر بررسی شد

نمایشی برآمده از اجتماع یا روایتی گسسته از جهان خطی / «پروانه الجزایری» در دوشنبه‌های نقد تئاتر بررسی شد

نمایش پروانه الجزایری نوشته پیام لاریان و کار و طراحی سعید حسنلو در دوشنبه‌های نقد تئاتر با توجه و تامل دو منتقد کانون ملی منتقدان تئاتر ایران واقع شد و یکی به لحاظ برخورد با قصه و دیگر در مواجهه با اجتماع توانسته‌اند برآیندی مطلوبی از یک تئاتر را به صحنه بیاورند.

کبوترهای غایب/کبوترهای حاضر 25 خرداد 1398
کبوترهای غایب/کبوترهای حاضر

کبوترهای غایب/کبوترهای حاضر

«وقتی کبوترها ناپدید شدند» می‌توانست تلنگری به وضعیت ایران باشد؛ اما چنین نمی‌شود. در عوض نمایش به نفع پویایی فُرم و اجرا مسیری را طی می‌کند که در آن داستان‌گویی برجسته شود.

نگاهی به نمایش «آپرکات» به کارگردانی محمدرضا قلی پور / آپرکات به نا امیدی 23 خرداد 1398
نگاهی به نمایش «آپرکات» به کارگردانی محمدرضا قلی پور / آپرکات به نا امیدی

نگاهی به نمایش «آپرکات» به کارگردانی محمدرضا قلی پور / آپرکات به نا امیدی

نمایش آپرکات در این اوضاع نابسامان اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی ایران می‌تواند ترزیق کننده امید به جامعه به ویژه زنان ایران باشد.

نگاهی به نمايش «شهر ما» به كارگردانی حسن معجونی/ بازگشت امر سياسی در تئاتر 22 خرداد 1398
نگاهی به نمايش «شهر ما» به كارگردانی حسن معجونی/ بازگشت امر سياسی در تئاتر

نگاهی به نمايش «شهر ما» به كارگردانی حسن معجونی/ بازگشت امر سياسی در تئاتر

حسن معجوني از چارچوب مفهومي اين نمايشنامه به جامعه معاصر ايران پل مي‌زند. او با هوشمندي، به همراه دراماتورژي جالب توجه مهدى چاكرى، موقعيت‌ها، ديالوگ‌ها، شخصيت‌ها و كنايه‌هايي را بيان مي‌كند كه به طور مستقيم به تماشاگر ايراني مربوط مي‌شود.

درباره نمايش «چيزهای سرد» به كارگردانی رامين اكبری/ از مرگ و ملال زندگي روزمره 21 خرداد 1398
درباره نمايش «چيزهای سرد» به كارگردانی رامين اكبری/ از مرگ و ملال زندگي روزمره

درباره نمايش «چيزهای سرد» به كارگردانی رامين اكبری/ از مرگ و ملال زندگي روزمره

وقتي غمي نباشد لابد ماتمي هم نيست و سوگواري بي‌معناست. اما حداقل مي‌توان به ميانجي مرگ مادر، بار ديگر در كنار هم قرار گرفت و خانواده شد. در يكي از همان خانه‌هايي كه يادآور سليقه، ذوق و زيباشناسي دهه هفتاد شمسي است. خانه‌هايي مملو از چيزهاي سرد.

به بهانه اجرای نمايش «پروانه الجزايری»/ ايستاده بر آستانه‌ها 20 خرداد 1398
به بهانه اجرای نمايش «پروانه الجزايری»/ ايستاده بر آستانه‌ها

به بهانه اجرای نمايش «پروانه الجزايری»/ ايستاده بر آستانه‌ها

در نمايش «پروانه الجزايری» با اجرايي طرف هستيم كه با وجدان معذب بر اين نكته اعتراف مي‌كند كه توان روبه‌رو شدن با مصيبت زمانه را ندارد و ترجيح مي‌دهد از زندگي واقعي، بار ديگر به دنياي تئاتر پناه برده و گذشته را از نو روايت كند.

نوشته ای بر نمایش کمیته نان به کارگردانی لیلی عاج/ «رنج چند پاره» 19 خرداد 1398
نوشته ای بر نمایش کمیته نان به کارگردانی لیلی عاج/ «رنج چند پاره»

نوشته ای بر نمایش کمیته نان به کارگردانی لیلی عاج/ «رنج چند پاره»

شتابزدگی، کمیته نان را از سطح دیگرکارهای لیلی عاج، پایین‌تر برده‌است.

«وقتی کبوترها ناپدید شدند» در نشست نقد و بررسی کانون ملی منتقدان تئاتر ایران 19 خرداد 1398
«وقتی کبوترها ناپدید شدند» در نشست نقد و بررسی کانون ملی منتقدان تئاتر ایران

«وقتی کبوترها ناپدید شدند» در نشست نقد و بررسی کانون ملی منتقدان تئاتر ایران

در نقد و بررسی نمایش وقتی کبوترها ناپدید شدند نوشته سفی اکسانن و کار هستی حسینی دو منتقد کانون ملی منتقدان تئاتر ایران با تایید متن در خور تامل این انتخاب را اتفاق مهمی دانستند که منجر به اجرای چشمگیر شده است؛ نمایشی که به حضور و تجاوز بیگانگان در هر سرزمین اشغال شده‌ای هشدار می‌دهد که هیچ‌گاه در برابر آنان بی‌تفاوت و منفعل نباشیم.

نگاهی به نمایش «شهر ما»/ حسن معجونی و شهری که می‌سازد 19 خرداد 1398
نگاهی به نمایش «شهر ما»/ حسن معجونی و شهری که می‌سازد

نگاهی به نمایش «شهر ما»/ حسن معجونی و شهری که می‌سازد

حسن معجونی در «شهر ما» منتقدتر می‌شود. او فرصت را در نمایشنامه تورنتون وایلدر مغتنم می‌شمرد تا جامعه امروز ایرانی را در وجه کمیک بازنمایی کند و نشان دهد چگونه در این روزمرگی غرق شده است.