چارسو پرس: داریوش خنجی، مدیر فیلمبرداری فیلم «مردی سوپریم»، برای خلق حالوهوای نیویورک دهه ۱۹۵۰ از دستگاههای مهساز استفاده کرد.
در فیلم «مردی سوپریم»، تیموتی شالامه نقش شخصیت اصلی را بازی میکند؛ فردی بازنده که متقاعد شده تنیس روی میز بلیت موفقیت اوست. داستان در سال ۱۹۵۲ میگذرد. مارتی فردی فرصتطلب است که در یک فروشگاه کفش کار میکند و وانمود میکند سایز مشتریان موجود نیست تا آنها را به خرید کفشهای گرانتر ترغیب کند. او در کنار این کار، همواره در پی نقشه بعدی برای یک شبه ثروتمند شدن است.
کارگردان جاش سفدی و مدیر فیلمبرداری نامزد اسکار، داریوش خنجی، دنیای پرهیجان «مردی سوپریم» را جان بخشیدند. خنجی اجازه داد فیلمنامه سفدی که با همکاری رونالد برونستین نوشته شده بود، راهنمای او باشد.
خنجی که پیشتر نیز تجربه فیلمبرداری آثار تاریخی را داشته و برای این فیلم نامزد جایزه انجمن فیلمبرداران آمریکا و جایزه اسکار شده است، همکاری نزدیکی با طراح صحنه جک فیسک داشت و از عکاسی آن دوران، بهویژه آثار هلن لویت، الهام گرفت.
او میگوید: «بخش زیادی از گفتوگوهای ما درباره حرص و طمع نیویورک بود؛ اینکه میخواستیم نیویورک شبیه همان دوران، دهه پنجاه، به نظر برسد. بنابراین برای نشان دادن آلودگی، در خیابانها مه ایجاد کردم. همیشه لایهای میان بازیگر و دوربین وجود دارد و ما از میان این لایهها تصویر میگیریم.»
شیوه قاببندی و فیلمبرداری همزمان
این دو شخصیت نخستین بار در هتل ریتز لندن با یکدیگر روبهرو میشوند؛ صحنهای که مارتی ورود باشکوه او به سالن غذاخوری را تماشا میکند و دوربین خنجی همراه او به نرمی حرکت میکند. اندکی بعد، مارتی با اتاق او تماس میگیرد.
خنجی در زمینه قاببندی، دیدگاه و ایدههای سفدی را تعیینکننده میداند و میگوید: «این او بود که ایده بسیار مدرن و هیجانانگیز را مطرح کرد؛ اینکه گوئینت در یک اتاق باشد و تیمی در اتاقی دیگر و همزمان و زنده با هم صحبت کنند و ما هم همان لحظه فیلمبرداری کنیم.»
لنز ۳۶۰ میلیمتری و نگاه مشاهدهگرانه
در بخش پایانی فیلم، کی متوجه رفتارهای مارتی میشود و گفتوگویی صریح درباره «رویاهایش» با او دارد. خنجی برای فیلمبرداری این صحنه و بیشتر بخشهای فیلم از لنز آنامورفیک ۳۶۰ میلیمتری سینماسکوپ استفاده کرد. فاصله اهمیت زیادی داشت و این لنز امکان ایجاد چنین فاصلهای را فراهم میکرد.
او توضیح میدهد: «هر چیزی که فیلمبرداری کردیم کاملاً مشاهدهگرانه بود. میخواستیم آنها را از فاصلهای مشخص زیر نظر بگیریم.» او دوربین را در ارتفاع قد بازیگر قرار داد تا این حس تقویت شود و میگوید: «ما آنها را مشاهده میکنیم؛ چه از پشت و چه از روبهرو، واقعاً روی چهرهشان هستیم.»
منبع: ورایتی
نویسنده: نسرین پورمند
