اوشان محمودی در نمایش «شهر گناه»، خانواده را به مثابه جزیره‌ای محصور در میان آب‌های تیره به تصویر می‌کشد که اعضای آن در چرخه‌ای باطل از سرکوب، گناه و سوپ ورمیشل گرفتار شده‌اند. این اجرا با رویکردی جسورانه به مقوله جنسیت و استفاده از زنان برای ایفای نقش‌های مردانه (و بالعکس)، مرزهای قطعیت را در مناسبات خانوادگی فرو می‌ریزد. «شهر گناه» با گریم‌های اغراق‌شده و بازی‌های ماشینی، روایتی از زوال اقتدار پدرانه و تلاش بی‌ثمر فرزندان برای رهایی از تروماهای گذشته است؛ تلاشی که در نهایت به بن‌بستی ساختاری و ایستایی محض ختم می‌شود.

اوشان محمودی، کارگردان نمایش «شهر گناه» (در حال اجرا در تماشاخانه ایرانشهر)، ضمن توضیح درباره شیوه رئالیسم جادویی و محتوای نمایشش، به‌شدت از مدیریت فرهنگی کشور و وضعیت تئاتر انتقاد کرد. محمودی نبود استراتژی و برنامه‌ریزی مشخص، کمبود امکانات فنی سالن‌ها (نظیر تماشاخانه ایرانشهر)، و هزینه‌های کمرشکن گروه‌های خصوصی را از اصلی‌ترین مشکلات دانست.

اوشان محمودی که این روزها نمایش «گربه نره و روباه مکار» را روی صحنه می‌برد، گفت: به همه نظرها احترام می‌گذارم ولی شخصا بلد نیستم زیر پتو بجنگم یا اگر یک بار «نه» شنیدم، بگویم نمی‌گذارند کار کنم بلکه راه کار کردن را پیدا می‌کنم.

نمایش «گربه نره و روباه مکار»به نویسندگی و کارگردانی اوشان محمودی از روز سه‌شنبه پنجم اردیبهشت ماه در سالن ناظرزاده­ کرمانی تماشاخانه‌ی ایران‌شهر اجراهای خود را آغاز می­‌کند.

اوشان محمودی، کارگردان نمایش «ژپتو» که جزو آثار موفق بیست و سومین جشنواره تئاتر دانشگاهی است، می‌گوید: وقتی در اختتامیه جشنواره، آقای نوید محمدزاده بخش از کمک هزینه وجوایز گروه‌های شرکت‌کننده را پرداخت، شخصا خجالت کشیدم.

آیا اقتباس محمودی، اثری فرمالیستی شده‌ یا مفاهیمی وابسته به زمان اکنون دارد؟ چرا فرایند تحول آدمک چوبی به انسان را ببینیم با خود نویسنده داستان-«کارلو کلودی»- مواجه می‌شویم که می‌خواهد به عروسک تبدیل شود؟ چه منطقی در این اقتباس واکاوانه حاکم است؟

«مسئولان فکر می‌کنند ما دورهمی کار می‌کنیم و هر زمان که صلاح دانستند، می‌توانند کارمان را تعطیل کنند.»