4 اسفند 1403
سامان خلیلیان کارگردان «درد» ضمن اشاره به ویژگیهای محتوایی نمایش عنوان کرد تئاتر امروز درگیر بحران اقتصادی و تغییر ذائقه مخاطب شده و همین امر گروههای نمایشی را با چالشهایی مواجه کرده است.
5 آذر 1403
نمایش «درد» نوشته مرتضی فرهادنیا و کارگردانی سامان خلیلیان روی صحنه میرود.
1 اردیبهشت 1400
در پی اعتراض برخی از فعالان تئاتر خیابانی نسبت به عملکرد دفتر تئاتر خیابانی در اداره کل هنرهای نمایشی، سامان خلیلیان مدیر این دفتر با ارایه توضیحاتی، تاکید کرد که در تئاتر خیابانی هیچ گونه غرضورزی شخصی و مافیایی وجود ندارد .
19 آذر 1399
مدیر بخش نمایش های خیابانی و دیگرگونه های اجرایی سی و نهمین جشنواره تئاتر فجر درباره سازوکارهای اجرای آثار این دو بخش و وضعیت کارها توضیحاتی را ارائه کرد.
12 آبان 1399
سامان خلیلیان به عنوان مدیر بخش نمایشهای خیابانی و دیگرگونههای اجرایی سیونهمین جشنواره تئاتر فجر معرفی شد.
11 مرداد 1399
سامان خلیلیان گفت: عنوانی که برای تئاتر خیابانی گذاشته شده در اصل همان برگزاری تئاتر خیابان مریوان است.
28 تیر 1399
سامان خلیلیان می گوید آمادگی انجام اجراهای خیابانی وجود دارد اما باید تا زمان خفیف تر شدن موج دوم کرونا صبر کنیم.
3 خرداد 1399
سامان خلیلیان، رییس کانون تئاتر خیابانی کشور عنوان کرد: در ایام کرونایی چند بسته پیشنهادی برای روشن کردن چراغ تئاتر در کشور پیشنهاد دادیم که اگر یکی از آنها هم مورد موافقت قرار بگیرد، هم به تئاتر و هم به بچه های تئاتر خیابانی کمک بزرگی خواهد بود.
20 اسفند 1397
آنچه به عنوان لابیگری در کانون تئاترخیابانی عنوان میشود وضعیتی معکوس دارد, چرا که لابی توسط سطوح پایینی برای زمین زدن سطوح بالایی کانون رخ میدهد.
10 شهریور 1393
با آغاز به کار دولت جدید چنین اتفاقاتی پذیرفتی نیست که موجب شد وقتی آقای مرادخانی مسئولیت را بر عهده گرفتند نامهای خدمت ایشان بنویسیم و تاکید کنیم دیگر زمان آزمون و خطا نیست.
2 شهریور 1393
سامان خلیلیان طی حکمی از سوی نرجس بختیارخلج دبیر نخستین جشنواره تئاتر خیابانی سازمان بهزیستی به عنوان دبیر اجرایی این جشنواره انتخاب شد.
12 آبان 1392
نمایش خیابانی"پسرک بازیگوش" کاری از سامان خلیلیان با حضور در چهارمین جشنواره تئاتر خیابانی اقلیم کردستان توانست جوایز نخست بخش کارگردانی و بازیگر مرد را از آن خود کرد.
6 مهر 1392
تئاتر تنها محلی است که چه بودم و چه کردم در آن معنا ندارد و حرف بدون عمل پشیزی نمیارزد. اینجا عرصه عمل است و قضاوت در خصوص توانمندی افراد و مدیران روی صحنه و در خروجی اجراها مشخص میشود.