پنجشنبه , ۳۱ خرداد, ۱۴۰۳
نقد- تئاتر | صفحه 2
نگاهی به نمایش «سه خواهر» به کارگردانی نگین ضیایی/ تهاجم به متن چخوف

نگاهی به نمایش «سه خواهر» به کارگردانی نگین ضیایی/ تهاجم به متن چخوف

نمایش «سه خواهر»، به نویسندگی محمد چرمشیر و کارگردانی نگین ضیایی که اثری اقتباسی از «سه خواهر» چخوف محسوب می‌گردد، در پی چاره‌جویی این مسئله است که به آن‌چه بی‌واسطه مشاهده و دیده می‌شود تا چه اندازه می‌توان اعتماد و آن را تفسیر به رأی داشت.

نگاهی به نمایش «بیژن و منیژه» به کارگردانی شکرخدا گودرزی/ واریته بهاری دوشنبه 10 اردیبهشت 1403 19:36

نگاهی به نمایش «بیژن و منیژه» به کارگردانی شکرخدا گودرزی/ واریته بهاری

پرسش من از شکرخدا این است؛ چرا با توجه به اندازه‌های حیرت‌آور ادیبانه‌ای که من در او سراغ دارم، نکوشیده تا دست‌کم کتاب چهار جلدی شاهنامه به زبان نثر اثر ایرج گلسرخی را بخواند و داستان بیژن و منیژه را دست‌کم از این کتاب استخراج کند و با این کار اولین گام را در راه پژوهیدن صحنه‌ای شاهنامه بردارد؟

درباره چند اجرا از کارگردانان جوان تئاتر کشور/ بر مدار جوانی و جسارت دوشنبه 10 اردیبهشت 1403 19:23

درباره چند اجرا از کارگردانان جوان تئاتر کشور/ بر مدار جوانی و جسارت

محمد چرمشیر در بازخوانی از نمایشنامه سه خواهر چخوف، با حذف شخصیت‌های مرد، این امکان را مهیا کرده تا عاملیت سه خواهر یا همان شخصیت‌های اُلگا، ماشا و ایرینا به میانجی صدا و بدن زنانه، شدت یابد. اما این عاملیت زنانه، مدام از طریق حضور راوی و گفتار سوپر ایگویی‌اش، حد خورده و به انقیاد کشیده می‌شود.

یادداشتی بر نمایش «شایعات» به کارگردانی میکائیل شهرستانی/ خشم و خنده در سالگرد ازدواج دوشنبه 10 اردیبهشت 1403 19:12

یادداشتی بر نمایش «شایعات» به کارگردانی میکائیل شهرستانی/ خشم و خنده در سالگرد ازدواج

ازه‌ترین اجرای نمایشنامه «شایعات» به کارگردانی میکاییل شهرستانی، این نوید را می‌دهد که هنوز می‌توان به بازیگران جوان و مشتاق و مستعد تئاتر اعتماد کرد و صحنه را به آنها سپرد تا با بازی‌های طنازانه و خلاقانه خود، تماشاگران کم‌حوصله امروز هنرهای نمایشی را شگفت‌زده کنند و به وجد بیاورند.

نقد نمایش «شاماران» به کارگردانی ساسان شکوریان /حرکت به سوی تئاتر ملی دوشنبه 10 اردیبهشت 1403 00:55

نقد نمایش «شاماران» به کارگردانی ساسان شکوریان /حرکت به سوی تئاتر ملی

درنهایت ساسان شکوریان درآمیزش افسانه و روحوضی یک فضای به نسبت جادویی رامی‌آفریند که بیانگر یک اجرای تاثیرگذاراست وچه‌بسا این خود یک حرکت است برای آفرینش‌های پس ازاین که آورده‌های بهتری را به فضای تئاتر ملی ما بیفزاید.

درباره نمایش «روزمرگی» به کارگردانی شیماه خاسب و امیرسپهر تقی‌لو/ حضور تعادل‌بخش یک سگ دورگه خانگی یکشنبه 9 اردیبهشت 1403 00:56

درباره نمایش «روزمرگی» به کارگردانی شیماه خاسب و امیرسپهر تقی‌لو/ حضور تعادل‌بخش یک سگ دورگه خانگی

می‌توان نمایش «روزمرگی» را بازتولید یک شیوه اجرایی استاندارد دانست که نمی‌خواهد بیش از اندازه خطر کند و قدم به راه‌های نامکشوف بگذارد. اجرایی که نه‌چندان سرد است، نه چندان گرم؛ بلکه ولرم است و کم‌وبیش محافظه‌کار. این قضیه در طراحی صحنه کمینه‌گرایانه اجرا و آن فرم‌های مواج سفیدرنگ دیوارشکل مجزا از هم نیز مشاهده می‌شود.

درباره نمایش «اسب قاتلین» به کارگردانی سید ‌محمدهادی ‌هاشم ‌زاده؛ رعیت‌ها علیه ارباب‌ها یکشنبه 9 اردیبهشت 1403 00:36

درباره نمایش «اسب قاتلین» به کارگردانی سید ‌محمدهادی ‌هاشم ‌زاده؛ رعیت‌ها علیه ارباب‌ها

نمایش اسب قاتلین را می‌توان یک اجرای جسورانه از بچه‌های شیراز دانست که نمی‌خواهد شبیه اغلب تئاترهای بدنه باشد اما برای ایجاد تفارق و تفاوت به بیش از این‌ها احتیاج است. کمی چاشنی سکوت و این وسوسه را کنار گذاشتن که می‌باید با اغراق کردن حداکثری به سرحدات یک اجرا نقب زد.

نقد تئاتر «اسب قاتلین»/ چموش یا خموش؛ مساله این است سه شنبه 4 اردیبهشت 1403 16:27
به کارگردانی محمدهادی هاشم‌زاده

نقد تئاتر «اسب قاتلین»/ چموش یا خموش؛ مساله این است

نمایش «اسب قاتلین» به نویسندگی رضا گشتاسب و کارگردانی سید محمدهادی هاشم‌زاده تمامی مولفه‌های یک نمایش اکسپرسیونی را یدک می‌کشد. از شکل بازی بازیگران که در افراطی‌ترین حالت ممکن خود قرار دارد و بازیگران برای شخصیت‌پردازی کاراکترها، تماما به صورت اگزجره و فاقد جزییات رفتارهای انسانی ایفای نقش می‌کنند.

درباره نمایش «رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر» به کارگردانی میثم عبدی/ امتناع از رمئو و ژولیت بودن سه شنبه 4 اردیبهشت 1403 15:56

درباره نمایش «رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر» به کارگردانی میثم عبدی/ امتناع از رمئو و ژولیت بودن

این نمایش می‌خواهد اخلاقیات شهروندان طبقه متوسط را نشان دهد اما بیش از اندازه در جهان شخصی خود باقی می‌ماند.

درباره نمایشنامه «بارانداز غربی» نوشته برنار مری کلتس/ روایتی شاعرانه از تباهی انسان‌های حاشیه‌نشین پنجشنبه 30 فروردین 1403 17:17

درباره نمایشنامه «بارانداز غربی» نوشته برنار مری کلتس/ روایتی شاعرانه از تباهی انسان‌های حاشیه‌نشین

«بارانداز غربی» استعاره‌ای است از ممالک توسعه‌یافته‌‌ای که در گذر زمان، مامن و ملجای بی‌پناهان بوده‌اند. آن طردشدگانی که به امید زندگانی بهتر، خطر می‌کنند و با ترک دیار، به هر طریق ممکن تلاش دارند آرمان‌شهر موعود خویش را در جایی دیگر بیابند. اما اغلب این مسافران ناخوانده این امکان را نمی‌یابند که در سرزمین تازه ادغام شوند و احساس تعلق کنند.

نقد نمایش سَنتِز / مثلث بودن، نبودن و شدن چهارشنبه 29 فروردین 1403 13:32

نقد نمایش سَنتِز / مثلث بودن، نبودن و شدن

نمایش «سَنتِز»، به نویسندگی و کارگردانی علی اخوان، نمایشی است بی‌اتکا به دیالوگ که عنصر پیش‌برنده در آن، موقعیت‌های به‌وجودآمده طی آن است. نمایشی که قصد دارد فارغ از گفتار و کلام، شخصیت‌های نمایشی‌اش را در سکوت محض روی‌داده بین آن‌ها پردازش کند، اما آن چیزی که نقطه‌عطف در انتخاب بدون دیالوگ این نمایش محسوب می‌شود، دیالکتیک حادث‌شده بین کاراکترهاست که ساختار مباحثه‌ای و مناظره‌ای در قالب زبان به خود نمی‌گیرد.

یادداشتی بر نمایش «عطر آدم» به کارگردانی مهدی فرشیدی‌سپهر؛ یک دورهمی دوستانه تئاتری یا ساختن یک اجتماع انسانی؟ دوشنبه 27 فروردین 1403 17:40

یادداشتی بر نمایش «عطر آدم» به کارگردانی مهدی فرشیدی‌سپهر؛ یک دورهمی دوستانه تئاتری یا ساختن یک اجتماع انسانی؟

تئاتر محل گفت‌وگو است و علیه جامعه تک‌صدایی. بی‌شک تئاتر تعاملی اگر به استلزامات واقعی تعامل و گفت‌وگو وفادار باشد، می‌تواند در این مسیر راهی هر چند کوچک به رهایی و رستگاری بگشاید، اما نکته اینجاست که تئاتر نمی‌تواند فقط کارکردگرایانه باشد و ‌باید به زیباشناسی صحنه به ‌مثابه یک ضرورت نگاه کند. بدون داشتن یک نظام پیشروی زیباشناسانه، تقلیل دادن یک اجرا به پدیده‌ای کاربردی می‌تواند محافظه‌کارانه باشد.

نگاهی به نمایش«توافق‌نامه» به کارگردانی کورش سلیمانی؛ به ما اجازه ندادند شعر عاشقانه بگوییم دوشنبه 27 فروردین 1403 17:34

نگاهی به نمایش«توافق‌نامه» به کارگردانی کورش سلیمانی؛ به ما اجازه ندادند شعر عاشقانه بگوییم

شاید بهتر باشد که بگوییم نمایش توافق‌نامه یک نمایش در نمایش است. نمایش اول برخوردهای دو دوست با یکدیگر که کم و زیادش طی اجرا حس می‌شود و از سوی دیگر رجعت دوباره در انتهای نمایش به ابتدای آن است. اینجاست که روشن می‌شود نمایش در نمایش چگونه با نازکای خیال نویسنده در‌هم آمیخته می‌گردد و با نگاهی سلطه‌پذیر و ملموس از سطح رویینه کار به انتهای آن نقبی به نور زده می‌شود.

نگاهی به نمایش «رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر» شنبه 25 فروردین 1403 16:52

نگاهی به نمایش «رومئو ژولیت و چند کاراکتر دیگر»

در این نمایش، دستگاه سانسور به همان اندازه در عدم تحقق و امکان، نقش دارد که دوستان کم خرد اطراف کارگردان. و حتی شاید ناتوانی خود کارگردان. میثم عبدی و گروهش، بار مسئولیت را یک جا بر دوش یک نهاد نمی اندازد. سنگینی این بار، بر دوش همه ی جامعه است.

درباره نمایش «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی»؛ آلبوم خانوادگی به‌مثابه تاریخ معاصر دوشنبه 20 فروردین 1403 15:55

درباره نمایش «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی»؛ آلبوم خانوادگی به‌مثابه تاریخ معاصر

بی‌شک یکی از مواجهات خلاقانه با تاریخ رسمی جهان و انضمامی‌کردن آن، روایتگری افراد از زندگی روزمره خویش و به‌نوعی بیان‌پذیر کردن تجربه‌های شخصی و تاریخ‌های خانوادگی است. از دل این رویکرد می‌توان هژمونی تاریخ رسمی را شکست و با میدان دادن به روایت‌های شخصی، به‌جای «تاریخ» از «تاریخ‌ها» گفت. کاری که دلارام موسوی و سروین کیانی، به میانجی نمایشنامه «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» می‌خواهند، انجام دهند.

درباره نمایش «هیدن»؛ پنهان‌سازی‌های دراماتیک شنبه 18 فروردین 1403 23:46

درباره نمایش «هیدن»؛ پنهان‌سازی‌های دراماتیک

موفقیت «هیدن» می‌تواند برای گروه بزرگی از آرزومندان کارگردانی تئاتر به مثابه ویروس عمل کند. نمایشی که بی‌متن مرسوم ظاهری متن‌مدار دارد و دامی است برای عشاق میان‌بر.

درباره نمایشنامه «جان» به نویسندگی آنی بیکر؛ حکایت ایمان و انزوای حومه‌نشینان آمریکایی پنجشنبه 16 فروردین 1403 15:25

درباره نمایشنامه «جان» به نویسندگی آنی بیکر؛ حکایت ایمان و انزوای حومه‌نشینان آمریکایی

آنی بیکر نویسنده‌ای است توانا. زنی با گرایش‌های سوسیالیستی که در آثارش به مسائل نژادی و جنسیتی می‌پردازد و گرفتار تقلیل‌گرایی‌ فمینیسم لیبرال نمی‌شود. او که جهان محدود شخصیت‌هایش را در اتصال با سیاست و تاریخ به امر کلی پیوند می‌زند، روایتگر تضادهای نسلی این روزهای امریکاست.

درباره نمایش «مَثلِث»؛ ساده، صمیمی، خلاق پنجشنبه 24 اسفند 1402 15:30

درباره نمایش «مَثلِث»؛ ساده، صمیمی، خلاق

برگ برنده «مَثلِث» در این نکته است که موقعیت نه چندان استعلایی خویش را از طریق بازخوانی متون شکسپیری به سیاست و اجتماع گره زده و اراده معطوف به قدرت را حتی در مناسبات میان اشیا به نمایش گذاشته است

درباره نمایش از نظر سیاسی بی‌ضرر؛ ساحت وارونگی مفاهیم بشردوستانه پنجشنبه 24 اسفند 1402 02:27

درباره نمایش از نظر سیاسی بی‌ضرر؛ ساحت وارونگی مفاهیم بشردوستانه

اگرچه که تئاتر حاصل خود بر اساس رمان «مأمور مرگ‌های غیراتفاقی» به قلم حسام حیدری بنا شده و کمدی حاصل در خلال حیرت‌انگیزش تلاش می‌کند تا علاوه بر خنده گرفتن از مخاطبانش آنها را به عمق معنایی نیز به پیش ببرد اما تمام اینها اتفاقاتی است که در متن نمایش افتاده و در اجرا و در بخش کارگردانی صحنه‌ها مانند قطعاتی از پازل به درستی در کنار هم نمی‌نشینند و به تجانس ایجابی دست نمی‌زند.

نگاهی به نمایش «ژیلت» به کارگردانی حسن جودکی؛ دستگاه تطهیرکننده رفیق استالین چهارشنبه 23 اسفند 1402 02:13
چرا رویکرد این نمایش در نقد سیاست‌های فرهنگی نظام‌های اقتدارگرا به ضد خودش بدل شده؟

نگاهی به نمایش «ژیلت» به کارگردانی حسن جودکی؛ دستگاه تطهیرکننده رفیق استالین

حسن جودکی در نمایش ژیلت به نسبت اجرای «بیوه سیاه، بیوه سفید» چند گام جلوتر آمده و توانسته به لحاظ کارگردانی به نسبت موفق عمل کند. نزدیک شدن به فضای کمدی سیاه سیاسی، کار دشواری است که جودکی تلاش کرده با خلق یک رئالیسم انتزاعی آن را به سرانجام رساند.