نعمت حقیقی تمایلی نداشت در ساخت فیلم‌هایی که با برچسب فیلمفارسی شناخته می‌شوند، همکاری داشته باشد. او دلبسته تلویزیونی بود که روزگار فضایی فرهنگی و شرایطی مطلوب داشت. اما تلویزیون که در دام بوروکراسی افتاد، زمینه‌ای فراهم آورد تا این فیلمبردار چیره‌دست، پشت دوربین بخشی از فیلم‌های مهم تاریخ سینمای ما قرار بگیرد.

«رضاخان برخی قسمت‌های فیلم فردوسی سپنتا را نپسندید و اثر توقیف شد. انگار در زندگی مشترک این دو حکیم، همذات‌پنداری غریبی صورت گرفته بود. ظاهراً جان‌نثاران پادشاه به او رسانده بودند که «چرا در فیلم، شاعر به شاه غزنوی تعظیم نمی‌کند؟!»»

برای من خیلی آسان بود که خارج از ایران فیلم بسازم، ولی نساختم که مزاحم برگشتنم به ایران نشود. به الان نگاه نکنید که برای گرفتن چند صحنه خانم بی‌حجاب خارج می‌روند، آن موقع می‌گفتند ضد اینجا فیلم ساختی.

کتاب «تاریخ سینمای ایران» نوشته مسعود مهرابی، به چاپ سیزدهم رسید.

بدشانسی‌ فردین برخورد با جریان انقلاب بود و بدشناسی دیگرش حاكمیت واژه «فیلمفارسی» بود بر اذهانِ مسوولان و سینمایی‌نویسان كه باعث شد از كار باز بماند و اگر اجازه می‌یافت نقش «ناخدا خورشید» را كه «ناصر تقوایی» برای او نوشته بود، به اجرا درآورد، هم تجربه‌های طولانی‌مدت او به نسل بعد منتقل می‌شد، هم فیلمی ماندگار به فیلم‌های ماندگار سینمای ایران اضافه می‌شد

بنیاد سینمایی فارابی از سال 93 تا پایان سال 99، ضمن تعامل با فیلمخانه ملی ایران، در فرآیند اصلاح و مرمت بخشی از آثار شاخص سینمای ایران مشارکت داشته است.

«خاچیکیان» اولین فیلم‌سازی بود که با تکیه بر استعداد و خلاقیتی که داشت، توانست تأثیر و نقش کارگردان را در ذهن عامه مردم مطرح کند. در دهه‌های 30 و تا حدودی 40، فیلم‌های او از نظر ساختار سینمایی و بداعت‌های تصویری بر اغلب فیلم‌های دیگر برتری داشت.

«شوهر آهو خانم»؛ بسیاری بیش از اینکه فیلمی به این عنوان دیده باشند، این عنوان را با رمان فراموش‌نشدنی علی‌محمد افغانی به خاطر می‌آورند. بعد از نگارش این رمان، داود ملا‌پور اقتباسی از این اثر ادبی انجام داد و در نهایت به اکران رسید. فیلمی که در زمان خودش چندان اقبالی در میان عامه مردم و اهالی سخت‌گیرتر سینما پیدا نکرد.

درخواست ثبت ملی 18 سینمای «لاله‌زار» از سوی شورای شهر تهران در حالی مطرح شده که مشخص نیست کدام سینماهای این خیابان قدیمی پاینخت مدنظر است؟

میرزا ابراهیم خان عکاسباشی که در سال ۱۲۵۳ در تهران به دنیا آمد، نخستین مستندساز و فیلمبردار تاریخ سینمای ایران است.

برادران «لومیر» در سال ۱۸۹۵ میلادی با پخش پنج فیلم کوتاه خود در سالن طبقه بالای کافه‌ای در پاریس و فروختن بلیط، اولین «سینمای امروزی» را راه‌اندازی کردند.امروز در سالگرد صدوبیستمین ورود سینما به ایران، این هنر مخاطبان زیادی برای خود دست و پا کرده و شاید در این روزهای کرونازده، جای خالی‌اش در لابلای وقت‌گذرانی‌هایمان بیشتر احساس می‌شود.

بهمن مفيد در سال 1348 با يكي از تاريخ‌سازترين فيلم‌هاي سينماي ايران، فيلمي متعلق به حلقه چند فيلم آغازگر موج نو يعني «قيصر» وارد سينماي ايران شد. فيلمي كه در روايت خود او، سينماي ايران را به قبل و بعد از خود تقسيم كرد:«سينماي ايران را به دو قسمت تقسيم مي‌‎كنند ديگر! سينماي قبل از قيصر، سينماي بعد از قيصر...»

دوربینی با قدمت ۸۰ سال که نخستین فیلم رنگی سینمای ایران توسط آن ساخته شده در موزه سینمای ایران قرار دارد.

روز چهارشنبه چهارم تیر ۱۳۵۹، روزنامه صبح آزادگان خبر از دیدار آیت‌الله خلخالی از بنیاد هنری مستضعفان داد.

۳۱ خرداد سالروز تولد عزت‌الله انتظامی بازیگر فقید و نامدار کشورمان است.

پس از چندین دهه، تصاویر جدیدی از آذر شیوا، بازیگر قدیمی سینمای ایران، منتشر شد.

«حبیب‌الله خان‌مراد» نسخه‌ای از فیلم «حاجی‌آقا آکتور سینما» را برای ترمیم و بازسازی در اختیار جمال امید قرار داد و اگر کار ارزشمند وی نبود، چه‌بسا تنها فیلم صامت بازمانده سینمای ایران نیز امروزه در دست قرار نمی‌گرفت

احمد شاملو (1379-1304) شاعر، مترجم و روزنامه‌نگار، در دهه40 به‌عنوان فیلمنامه‌نویس با برخی تهیه‌کنندگان و کارگردانان ایرانی همکاری داشت. برخی معتقدند که شاملو یکی از نماد‌های مهم و مؤثر روشنفکری ایرانی در صد سال اخیر تاریخ معاصر محسوب می‌شود. تأثیر و حضور او در شعر، ترجمه شعر و روزنامه‌نگاری ادبی باعث ایجاد جریان‌های غیرقابل انکاری در تداوم این پدید‌ه‌ها در حرکت فرهنگی زبان فارسی و رسانه‌های ایرانی شده است.

سینمای ایران که کوتاه زمانی پس از سینمای جهان کار خود را شروع کرد، در طی دوره‌ای نزدیک به ۷۰ سال (از ۱۲۷۹ تا ۱۳۴۹) مسیری را پیمود که فیلم‌هایش نشان از روزهای افتان و خیزان آن دارد.

سینما در دهه ۶۰ را می‌توان فضایی منحصر به فرد در تاریخ سینمایی ایران در نظر گرفت؛ فضایی که از طرفی در حال آزمون و خطا برای یافتن بهترین سیاق براساس ارزش‌های خویش است و از سوی دیگر خلاقیت‌های تازه‌ای را به تصویر می‌کشد.

حذف اطلاعات نیمی از تاریخ سینمای ایران از دایره‌المعارف دیجیتال فیلم‌های ایرانی متعلق به سازمان سینمایی شبهه وجود دست‌های پنهانی را در ذهن ایجاد می‌کند که می‌تواند به سلیقه شخصی خود بخش‌هایی از تاریخ سینمای کشور را به رسمیت نشناخته و آن را از بانک اطلاعاتی مهم‌ترین ارگان فرهنگی رسمی کشور، یعنی وزارت ارشاد، پاک کند.

«از نوجوانی عاشق سینما بودم، به محض این که در مطبوعات خبری منتشر می‌شد که فلان سینما به دلیل استقبال نشدن مردم، تعطیل می‌شود، راهی همان سینما می‌شدم تا در آنجا فیلم ببینم و حداقل یک بار آن سالن سینما را ببینم، حالا که عکاسی می‌کنم، آن سینماها برایم نوستالژی شده‌اند.»

آگاهی از سرنوشت افرادی که در نخستین فیلم ایرانی جلوی دوربین رفتند جالب توجه است. اکثر علاقه‌مندان سینما می‌دانند «دختر لر»‌ نخستین فیلم سینمای ایران است اما بیشترشان از سرنوشت بازیگران آن اطلاعی ندارند. سایت فرادید در گزارشی به این موضوع پرداخته است.

«اولین بار فیلم را در سالن هنرهای زیبا دیدم، وقتی فیلم در جشن هنر شیراز به نمایش درآمد به سینما رفتیم. ما را به بالکن بردند که در بین جمعیت نباشیم و وقتی دیدم که جمعیت چه استقبالی کرد، نشستم روی زمین و زار زار گریه کردم. خوشحال بودم که نخستین کاری که در سینما کرده‌ام چنین با استقبال روبرو می‌شود.»