نقد فیلم آواتار: آتش و خاکستر؛ اکشن خیره‌کننده در روایتی قابل قبول

همواره وقتی حرف از سینما می‌شود نام جان فورد کارگردان بزرگ آمریکایی، همچون الماس می‌درخشد. از طرفی وقتی حرف از ادبیات آمریکا می‌شود؛ این‌بار نام جان اشتاین بک است که درخشیده و خودنمایی می‌کند.

یک درام دیدنی با لئا سیدوکس که زندگی‌های گذشته را به یاد می‌آورد.

به طرز وحشتناکی کسل کننده؛ فیلم به شکل عجیبی قابل پیش بینی و پیش پا افتاده است، گویی طبق یک کتابچه راهنمای آماده از کلیشه‌های رایج ساخته شده؛ در دوران سینمای پسا وحشت، چنین اسلشرهایی که از بیان زیرمتن اجتماعی یا ساختارشکنی در فرم ناتوان هستند، بنا به تعریف مشخص به درد هیچ مخاطبی نمی‌خورند.

فیلم Hit Man مفهوم جالبی دارد که با کارگردانی ساده به اثری قابل تماشا بدل شده است. بازی‌های خوب و بازی‌های قوی از بازیگران اصلی این سرگرمی را بهتر جلوه می‌دهند، اما فیلمنامه می‌توانست در جاهایی کمی بهتر باشد. شیمی بازیگران اصلی قوی؛ طنز محکم و منظم؛ یک ایده جالب و یک پایان خاص در کنار برخی مشکلات این فیلم را به اثری دیدنی بدل کرده است.

سایبرپانک فرانسوی درباره انسانیت و روبات‌ها؛ Mars Express در مورد بحران اقتصادی احتمالی ناشی از توسعه هوش مصنوعی یا جاه‌طلبی‌های سیاسی میلیاردرهای دیوانه که مریخ را مستعمره خود کرده‌اند، حرف می‌زند، اما این کارتون سزاوار جایگاهی در بالای ژانر علمی تخیلی است، زیرا سازندگان خطر تمایز قائل شدن بین انسان و ربات را داشتند.

در پایان باید گفت Ghostbusters: Frozen Empire بدون هیچ شکی یک دنباله ضعیف در فرنچایز «شکارچیان روح» محسوب می‌شود که در بسیاری از جنبه‌ها فاجعه است! «شکارچیان روح» حتی قابلیت سرگرم کردن مخاطب را هم ندارد و نه اکشن درستی به بیننده ارائه می‌دهد، نه جلوه ویژه خاص و جذابی دارد که آن را متمایز کند، نه شخصیت پردازی دارد، نه موسیقی متن جذابی دارد و نه حتی کمدی دارد!

Poolman تنها و فقط یک فیلم سرگرم‌کننده و نصیحت‌گرا است که توانسته است تماشاگران را با داستان جذاب و بازی‌های کمدی بازیگران اصلی سرگرم کند. هرچند که این فیلم دارای نقاط ضعف زیادی نیز هست، اما به عنوان اولین تجربه کارگردانی کریس پاین، می‌تواند به عنوان یک موفقیت در نظر گرفته شود.

سنتوریون یک فیلم دست کم گرفته شده با بازیگران عالی است و این فیلم شایسته تماشاگران بیشتری است!

در این مطلب می‌خواهیم تماشای یک اثر درام و هیجان‌انگیز را به شما پیشنهاد کنیم که دیدن آن برای هر مخاطبی جذاب خواهد بود.

فیلم چلنجرز، درباره‌ی رقابت دو ورزشکار در مسابقه‌ای است که بیش از یک دهه به طول می‌انجامد و جایزه‌اش را هیچ‌گاه نمی‌توان به‌تمامی تصاحب کرد.

سکانس آغازین فیلم به درستی مبنایی برای بنای کلیت فیلم است. مانوئلا هوشمندانه و هنرمندانه کل قواعد و قرادادهای تماشای فیلم‌ش را با تماشگر از همین سکانس سامان می‌دهد. کارمن به بهانه‌ی انتخاب رنگی خاص درونِ فروشگاهی است و افتادن لکه‌ی رنگی بر کفش‌اش همان شتک خونی است که در بیرون از این فضا ریخته شده است.

فیلم می‌خواهد به موضوع مهم تاثیر پدر روی زندگی فرزند بپردازد. در خیلی از فیلم‌ها به این که بود و نبود پدر می‌تواند چه تاثیری روی فرزندان و به طور کلی خانواده داشته باشد پرداخته شده است، اما این بار این برداشت تازه‌ای از این موضوع است.

ماریسا آبلا با وجود تمامی تلاش‌ها و استعدادهای خود، در برخی جنبه‌ها ممکن است نتواند به طور کامل نقش ایمی واینهاوس را به تصویر بکشد. عدم شباهت کامل فیزیکی، فقدان عمق احساسی در برخی صحنه‌ها، مشکلات در انتقال لهجه و لحن صدا، محدودیت در نمایش شخصیت پیچیده و تعامل غیرطبیعی با شخصیت‌های فرعی از جمله ضعف‌های احتمالی در بازیگری او هستند.

ویژگی‌هایی مثل پادشاه موش‌ها که انگار مستقیم از کابوس‌های اکثر یا شاید تمام نیویورکی‌ها یا هر کسی که با موش‌های خانگی سر و کله زده بیرون آمده است. این تمایز در دنیایی که اکثر فیلم‌های فانتزی و کودکانه بی‌اندازه بی‌مزه هستند خوشایند است.

فیلم نگهبان شب: شیاطین شبگرد ابدی اند (Nightwatch: Demons Are Forever) اثری ترسناک در زیرگونه‌ی اسلشر است که با ایده‌های روانشناسانه پیش می‌رود.

انیمیشن Thelma the Unicorn اثری بسیار ساده و کودکانه است که شاید بشود آن را برای بچه‌های سن پایین در نظر گرفت. اما در یک دید جدی برای مخاطبین جدی، Thelma the Unicorn اثری بسیار ضعیف، حوصله سر بر، شعاری، سطحی و بیش از حد ساده است که چه در بحث فرم و چه در بحث تکنیک ضعیف عمل کرده و عملا محتوا ندارد.

The Last Stop in Yuma County (آخرین توقف در یوما کانتی) یک اثر جنایی با ایده‌های نئووسترن است که در یک تک لوکیشن داستان یک سرقت را روایت می‌کند.

جری ساینفلد در همکاری با نتفلیکس در اولین تجربه کارگردانی خود به سراغ فیلم Unfrosted رفته است، اما چقدر توانسته است موفق باشد؟

در این مطلب به بررسی فیلم «کاموی طلایی» خواهیم پرداخت که اخیرا در نتفلیکس سر و صدای فراوانی به پا کرده و جز آثار شاخص مورد نظر مخاطبان شده است.

گارلند بعضی از حرف‌هایش را وارونه می‌زند. همان‌قدر که به نظر می‌رسد فیلم در باب ادای احترام به خبرنگاران ساخته شده است، به همان اندازه هم خبرنگان را محکوم می‌کند و به آن‌ها می‌تازد، و چنین برداشتی را ایجاد می‌کند: ربات‌های انسان‌نمایی که یک گوشه می‌ایستند و از وقایع عکس‌ می‌گیرند و گویی عاری از احساسات انسانی‌اند. ظاهرا گارلند علاوه‌بر مردان، با خبرنگاران هم مشکل دارد.